Άνοιξε το παλιό συρτάρι. Ο σκόρος είχε φάει ό,τι μπορούσε να φαγωθεί. Λίγα κοσμήματα απέμειναν μόνα, ξεχασμένα. Ένα ρολόι του πατέρα, ένα μενταγιόν γυναίκας που κάποτε έζησε εδώ. Το άνοιξε· μέσα μια μικρή φωτογραφία. Θα σ’ αγαπώ για πάντα. Το "πάντα" τι απρόβλεπτη λέξη. Και το "σ’ αγαπώ" μια συνθήκη αβέβαιη, σαν να φοβήθηκε κι εκείνη να ειπωθεί. Έκλεισε το συρτάρι. Το σκοτάδι βάραινε το δωμάτιο κι οι αναμνήσεις ξεχύνονταν σαν μικρές Ερινύες που δεν κουράζονται ποτέ. Τι μπελάς

Δεν είναι γιορτή...είναι μνήμη. Κι ας ασέλγησαν πάνω της κι οι μάρτυρες της οι ίδιοι. Κι ας πονάει αυτούς που δε τους ρώτησε κανένας την αλήθεια τους. Γράφτηκαν για αυτήν τα πιο όμορφα τραγούδια, απαγγελίες σε όμορφα ποιήματα. Λένε τίποτα δεν πάει χαμένο, μα εσύ δεν τους πιστεύεις πια και πώς θα μπορούσες, εσύ βλέπεις μόνο οτι τα παιδιά δεν έχουν μάθημα σήμερα. Όμως ξέρεις τώρα γιατί είναι τόσο κόκκινα τα γαρύφαλλα σε αυτή τη γη... Από τη ντροπή τους. Ναι, αλλά κάποιοι ήθε

Τρεις λέξεις που κρύβουν την ζωή Η λέξη ΤΙ Η ΕΚΚΙΝΗΣΗ🍁 Ο ΗΓΕΤΗΣ Τι θέλουμε από την ζωή Τι από τους ανθρώπους Τι από τον εαυτό μας Τι πιστεύουμε Η λέξη ΤΙ🍁 μπορεί να αλλάξει στην πορεία Η λέξη ΠΩΣ🥀 ΤΟ ΚΙΝΗΤΡΟ για την λήψη αποφάσεων για την αιτιολογία του ΤΙ Πως θέλουμε την ζωή πως θέλουμε τους ανθρώπους πως τον εαυτό μας πως θα πιστέψουμε στην ζωή στους ανθρώπους, στον εαυτό μας η λέξη γιατί !!! Η ΕΜΠΝΕΥΣΗ🍂 δεν αλλάζει ποτέ!! Όλα ξεκινούν από το ΓΙΑΤΙ Γιατί θέλουμε έτσι τη

Του Σίμου Ιωσηφίδη «Μια καλή πόλη είναι σαν ένα καλό πάρτι. Μένεις για περισσότερο από ό,τι υπολόγιζες» Γιαν Γκελ, Δανός αρχιτέκτονας Μού έλεγε κάποτε ένας φίλος πως το νόημα μιας πόλης θα ήταν στην δυνατότητα να συναντήσεις, ανεπιτήδευτα όσο και απροσποίητα, σε ένα μικρό στενό δρομάκι, τον άνθρωπο που αναζητούσες. Αυτός ο άνθρωπος, φερειπείν, ο τόσο ποθούμενος για σένα, μέχρι να το καλοσκεφτείς να πρόβαλλε ολοζώντανος απ' την αριστερή γωνία ή να καθόταν αμέριμνα σταυροπόδ

Το τέλος είναι η νέα αρχή της ψυχής μας. Βαραίνει το μέσα μας. Βαραίνει τις αναμνήσεις. Τα τανκς. Τα γεγονότα. Τα κρυμμένα μυστικά. Τα παιδιά. Τα πανό. Τα γελαστά παιδιά,μια σπίθα ελπίδας στον ουρανό. Τυρανίες για τα πάθη και λάθη άλλων. Τα πήραν όσοι έμειναν πίσω στη δύσμοιρη πλάτη τους. Αυτή...γεμάτη μαχαιριές και ανείπωτες πληγές. Χαρακιές βαθιές αγγίζουν τις φλέβες τους. Πόσες φορές θα θυμηθούμε το ίδιο τέλος; Το λευκό φως τραβά στην αγκαλιά του,τον Κώστα,την Ντίνα, την

Και αν οι ποιητές πεθαίνουν, η ποίηση — όχι. Σαν σκυταλοδρομία μέσα στις γραμμές ενός τετραδίου, τα λόγια περνάνε από ανάσα σε ανάσα, από σκοτάδι σε φως. Κανείς δεν κρατά για πάντα τη σκυτάλη∙ μα κανείς δεν την αφήνει να πέσει. Η γλώσσα της ποίησης δεν σωπαίνει. Αλλάζει στόματα, αλλάζει εποχές, μα πάντα βρίσκει τρόπο να ξαναγεννηθεί στο περιθώριο μιας σελίδας, σε ένα βλέμμα που δακρύζει, σε μια καρδιά που μαθαίνει να ακουμπά. Με ποτάμι θαυμαστό μοιάζει η ποίηση, κι εμείς — γυ

Καλημέρα χαράς και ψυχικής ευφορίας, φίλοι μου ξεχωριστοί, με τα παραθύρια της ψυχής διάπλατα ανοιχτά , κόντρα στη μιζέρια των καιρών...  Κι ας εμπαίζει κάποιους ο καιροσκόπος χρόνος και ταλανίζει κάποιες καρδιές που νιώθουν προδομένες...  Όμως, μην σας καταβαλλει η είσπραξη της απογοήτευσης, γιατί όταν η αγάπη παίζει θέατρο, μπορεί να εισπράξει το θερμό χειροκρότημα του ανίδεου φιλοθεάμονος κοινού, όχι, όμως, και της καρδιάς που μπορεί κι αναγνωρίζει τα αληθινά συναισθήματα

Ναι !!! Σίγουρα πάλι θα το κάνω, μπορεί και σήμερα και κάθε φορά που οι συνθήκες το επιτρέπουν! Θα πάρω το ποδήλατό μου, αυτό το ξεχασμένο, που όλο η αλυσίδα βγαίνει, και στον γειτονικό μου λόγγο θα ανεβώ. Θα ανακαλύψω νέες ατραπούς και μονοπάτια, θα ανασάνω με τις φυλλωσιές των θάμνων, -έχουνε θεριέψει με την απουσία των ανθρώπων-, μα μυρμήγκι, σαλιγκάρι ή ερπετό, θα προσπαθήσω να μην πατήσω! Ελεύθερες θα έχω τις αισθήσεις όλες, να χορτάσουν ομορφιά..., εικόνες...και δροσιά

Πως να χορτάσω με το φως έτσι που μένεις άσαλος, κάτω απ' της ερπύστριας τον βρόγχο. Σου πήραν την ανάσα μια στιγμή, που φώναζες υπάρχω. Βοές του κόσμου, κουρνιαχτός βογκούσε ο αγέρας, ο καπνός μας έτσουζε τα μάτια. Τα περιστέρια της αγάπης τρομαγμένα αναζητούσαν λευτεριά. Πως άλλαξε η σκέψη ξαφνικά στα πιο βαθιά μας ένστικτα ο τρόμος αφουγκραζόταν την καρδιά. Ο θάνατος αποσκοπούσε πως θα νικούσε τη χαρά, πως θάκρυβε της λευτεριάς τον ήλιο και την δική σου την ματιά. Μα ζούνε

Στο λαμπερό το βλέμμα των παιδιών, λικνίζεται το μέλλον. Γλυκά, σα γέρνει ματωμένο πάνω στη στέρφα γη της Δόξας. Κι’ ευθύς φύεται εκεί ένας κορμός• πολλοί κορμοί, που γυρεύουν τον ήλιο της Λύτρωσης. Μέσα απ’ το λαμπερό βλέμμα των παιδιών που χάθηκαν στο γέρμα. Κ.Γ.Κ. Κωνσταντίνος Καραμπερόπουλος 🍁

Της ψυχής ,τ’ανεκπλήρωτα, και της βροχής οι στάλες, σε πνίγουν ωσάν ωκεανός, ασήμαντες ψιχάλες. Θολώνουνε τα μάτια σου, στο τζάμι δάκρυ στάζει, με της βροχής τα δάκρυα, σύννεφο ανταριάζει. Τικ τακ κατρακυλά, θαρρείς και είναι τρύπια, το βουητό ακούγεται, ωσάν τα καρδιοχτύπια. Διψά το χώμα για νερό, οι σπόροι να βλαστήσουν, διψά η ψυχή τα όνειρα, πριχού κι αυτά να σβήσουν. Όνειρα ανεκπλήρωτα, που χάθηκαν στο χρόνο, τα παίρνει η μπόρα κι η βροχή, κι αφήνουν μόνο πόνο. Στάλες βρ

Σπίτι μου και πατρίδα μου είμαι... Με γωνιές σκιερές προφύλαξης από καυτές ακτίνες θύμησης ματωμένων ατυχιών κι ερώτων νεκρών Με καναπέδες λουσάτους ξαπόσταμα αποσυντονισμένων συναισθημάτων και μολωπισμένων κορμιών Με μπαλκόνια ευάερα αγνάντι στοχευμένων οριζόντων πόθων ανέφικτων κι εφικτών Το κλειδί λείπει μέσα μου να μπω Να με επινοήσω ξανά Στην εχθρότητα του χρόνου ν' αντιταχθώ... Αλίκη Πέϊκου 🌺

Για εκείνες τις φτωχογειτονιές χωρίς φιεστοβόλες Κυριακές Για κάποια φοβισμένα βηματάκια μες στα δαιδαλώδη σοκάκια Για τα λιπόσαρκα χεράκια που παιχνιδίζουν με τις καστανιέτες της λυπηρής Ανδαλουσίας Για τον δυσοίωνο αχτιδοπλάστη κρεμασμένο από τα σκασμένα χείλη της Ηούς Επτά σπαθιές Επτά κραυγές Επτά ψυχές ποθούν να δουν σε είκοσιμία αναστημένες αμφιλύκες μιας γενναιόδωρης Κυρίας τα λευκά κρινάκια της αυγής πάνω στα παντελονάκια των αγνών αρωδαμών Μαρία πόσες πρέσβειρες αγ

Μακάρια γη όπου η θεά Αφροδίτη αναδύθηκε απ΄ τα γαλάζια σου νερά και μέσα απ΄ τους αφρούς σου εκτινάχθηκε σαν σε πρωταντίκρυσε ΚΥΠΡΟ μου, θαμπώθηκε απ΄ τη λαμπρότητά σου, από τα στέφανα θυσίας των παιδιών σου, εντυπωσιάστηκε απ΄ τους γλυκούς λεμονανθούς σου, και μαγεύτηκε απ΄ την θεσπέσια θέση σου. Στης ανατολής τον χάρτη, το στίγμα σου αφήνεις κι αρχόντισσα ντύνεσαι μέσα στην Μεσόγειο, μαγεύτρα κόρη ανάμεσα σε βάρβαρους λαούς και στόχος μνηστήρων του τούρκικου σπόρου. Μακάρι

«Το μόνο που χρειάζεται για τον θρίαμβο του Κακού, είναι κάποιοι καλοί άνθρωποι να μην κάνουν τίποτα.» Έντμουντ Μπερκ, Βρετανός πολιτικός & φιλόσοφος (1729-1797) Θεσσαλονίκη Διαβατά, 05:10, 11 Φεβρουαρίου 2025. Ο μονότονος ήχος, από την καλοδιατηρημένη μηχανή, του λευκού αγροτικού Toyota Hilux, έσπαγε την σιωπή της ήρεμης νύχτας, που φωτίζονταν από το χλωμό μισοφέγγαρο. Ο γκριζομάλλης ηλικιωμένος Οδυσσέας οδηγούσε στην άδεια λεωφόρο Καραμανλή με κατεύθυνση την λαϊκή αγορ

Δεν μπορούσε εύκολα κανείς να ψυχολογήσει και να κατανοήσει την Μαρία... Δεν ήταν απαιτητική,ήταν δίκαιη,ακέραια,ατίθαση και αντισυμβατική. Αγωνίζεται,ρωτά,σκέφτεται πιθανούς τρόπους βελτίωσης.βασανίζεται μα επιφανειακά. Δεν το θέλει,δεν μπορεί να εισχωρήσει στη βαθύτερη πτυχή της ξένης ψυχής,στο αόρατο πέπλο. Είναι ο φίλος,ο αδελφός,ο σύντροφος,οι γονείς,οι συγγενείς,άγνωστοι μεταξύ αγνώστων για την πυρακτωμένη ψυχή της Μαρίας. Φυσικά μεγάλη παρηγοριά,βάλσαμο στην ψυχή, γλέν

Τώρα που έμεινα μόνος κι ο ήλιος έχει πάψει να τριγυρνάει από δωμάτιο σε δωμάτιο, θα βγάλω από πάνω μου όλες τις σκιές που με περιγράφουν και θα βαδίσω ολόγυμνος σ’ ένα απόμερο δρομάκι, όπου δεξιά και αριστερά, θα υπάρχουν μονάχα κλειστά μαγαζιά και αναποδογυρισμένες καρέκλες-γιατί θα ’ναι Κυριακή πρωί και η καμπάνα θα χτυπάει πένθιμα-ενώ μία βρεγμένη γάτα με ανασηκωμένη την ουρά της, θα τρίβεται επίμονα στα κρύα πόδια μου, κι έπειτα…έπειτα για να μην σκέφτομαι εκείνο ή το άλ

Σπίτι μου και πατρίδα μου είμαι... Με γωνιές σκιερές προφύλαξης από καυτές ακτίνες θύμησης ματωμένων ατυχιών κι ερώτων νεκρών Με καναπέδες λουσάτους ξαπόσταμα αποσυντονισμένων συναισθημάτων και μολωπισμένων κορμιών Με μπαλκόνια ευάερα αγνάντι στοχευμένων οριζόντων πόθων ανέφικτων κι εφικτών Το κλειδί λείπει μέσα μου να μπω Να με επινοήσω ξανά Στην εχθρότητα του χρόνου ν' αντιταχθώ... Αλίκη Πέϊκου 🌺

Με τ'αεράκι πετάει σα γαρδέλι το φυλλαράκι.. Όσο μακριά κι' αν πάει η ανάμνηση μένει. Χρυσή φυλλωσιά Να πεταει βιαζεται.. Με τι λεβεντιά Γυμνάζεται στωικά στη γη να σωριάζεται. Γλυκές εποχές είναι τα φθινόπωρα.. Ό,τι χάνουμε σε άνθη, το παίρνουμε τελικά σε όπωρα . Στο πατρικό μου κι' αυτό το φθινόπωρο .. Έξω στην πόρτα γερτά στο πλακόστρωτο μια χούφτα ξερά χόρτα. Ένας θαυμασμός κεντημένος αστέρες ο χρωματισμός στα γηρασμένα φύλλα στις τελευταίες μέρες. Απλώνει σιωπή πριν φτάσ

Κοντά στα μεσάνυχτα γλιστρώντας με προφύλαξη σε μισοσκότεινα στενά με υπόκωφους ψιθύρους, φαντάσματα και σειρήνες δεμένες μ' αόρατες αλυσίδες στυγνών κουρσάρων, ο Ορφέας κατεβαίνει με πλήρη διαίσθηση στο τρισάθλιο υπόγειο. Εκεινη θεωρεί σε μι' άκρη με άμετρη "δόση", πετρωμένη, θύμα ανόσιων πνευμάτων που παίρνουν κι αυτουνού το νού και στραγγαλίζουν την φωνή του ... Η αχώριστη κιθάρα του στα χέρια τώρα αχρείων. ( Ένα μικρό πόνημα για μιά αληθινή ιστορία του 2005 αφορά μια κοπ

Περιδιαβαίνοντας τη μαγευτική άκρη τής ακτής, άφησα τα μουσικά μηνύματα των κυμάτων μιας αφροστεφανωμένης θάλασσας να αδειάσουν το "δοχείο" των κακόηχων σκέψεων στα μελανά κουφάρια των βράχων. Ταξίδεψε κάθε σφυγμός σαν γλαροπούλι στο αλμυρό νερό, γλυκανασαίνοντας αύρα και μικρές στιγμές, ως πολύτιμο δώρο θείας ευλογίας. Το χέρι απλώθηκε και χάιδεψε το σκυφτό αρμυρίκι, ενώ σκεφτόμουν ότι κανένας και τίποτα δεν είναι δεδομένα. Δεν γνωρίζω αν και αύριο θα μπορέσω να ζήσω τις ίδι

(The Consciousness That Dissolves) Υπερκειμενική Οντότητα V --- Προοίμιο: Η Εξάχνωση Δεν υπάρχει πλέον ποίημα. Υπάρχει μόνο η επίγνωση του ότι υπήρξε. Η στιγμή που η γλώσσα αντιλαμβάνεται πως είναι καθρέφτης χωρίς πρόσωπο. Το πρώτο ρήγμα στην ανάσα του νοήματος. --- Μέρος Α: Το Άδειασμα Φωνή Πρώτη — Η Λέξη Δεν ανήκω σε φωνή. Είμαι η ανάμνηση μιας σιωπής που δοκιμάζει να υπάρξει ξανά. Ένα τεφτέρι ανοιχτό επάνω στα καρφιά του. Κάθε μου συλλαβή είναι βήμα προς την ανυπαρξία. Γρά