Ένας δρόμος χωματένιος χαμένος Ο καλπασμός σου βρήκε έδαφος να σμιλεύσει Σφυριές στις αυταπάτες των βημάτων μου Ημέρωσε την ψυχή σου που αγρίεψε Έδεσε τους όρκους που μου έδωσες Σβήσε τους λησμονημένους σου, ιλίγγους, τώρα Γράψε με ξύλινο σπαθί στον μαυροπίνακα της απουσίας σου Ριγούσες στα τελματωμένα χωνιά των δακρύων σου Και το άλογό σου θρηνούσε σελωμένο τον αφανισμό σου Θλιμμένη ευωδία Ανατρίχιαζες εμπρός στο κουράγιο που δεν είχες Κι αυτό έσπασε Σείστηκε σαν προσευχή μπ

Θα σταματήσω να γράφω ποιήματα για χρυσοκέντητους ήλιους, για ήλιους ολύμπιους, μαγικούς, παραμυθένιους, καλόψυχους. Δεν υπάρχουν τέτοιοι ήλιοι. Αν δεις καλά ο ήλιος είναι μια μεγάλη πυρκαγιά, μια φωτιά που αν πέσει θα μας κάψει. Και αν τον κοιτάξεις κατάματα σου κλέβει το φως. Τον θαυμάζουμε από μακριά, τον θαυμάζουμε από τον θρόνο του ψηλά για τη ζέστα και το φως του. Αν όμως κατεβεί και σεργιανίσει ανάμεσά μας, ο ήλιος θα γίνει κόλαση, εμείς στάχτη, τα ποιήματά μου πλάν

Έφυγα βιαστικά από τον τόπο του εγκλήματος Κοίταξα αριστερά, δεξιά Έχωσα τον λαιμό βαθύτερα στο γιακά Έκρυψα τον σουγιά στην τσέπη της καπαρντίνας και χάθηκα στην αχλύ της χειμωνιάτικης νύχτας Το θύμα ζητούσε βοήθεια Σπαρταρούσε Κι όμως ούτε ματιά πίσω Έπρεπε να το κάνω Φταίει ο χαμένος χρόνος του Προυστ Το πράσινο φεγγάρι του Λαπαθιώτη Ο καθρέφτης δίχως είδωλο στο μεγάλο δωμάτιο της Βιρτζίνια, η άδεια καρέκλα του Χόπερ Απόψε μαχαίρωσα το Όνειρο Έπρεπε επιτέλους να ωριμ

Βόρειοι άνεμοι σαρώνουν το πιο απάγκιο μέρος της ψυχής. Αστραπές σχίζουν το διάφανο νεφέλωμά της. Κεραυνοί, ξίφη χαράζουν το στήθος. Σπαράζουν τα όνειρα στο κορμί τις νύχτες. Κάθε σταγόνα σπέρματος δηλητήριο πάνω στο άσπρο σεντόνι. Και το μαξιλάρι σημαδεμένο από τον ιδρώτα διαγράφει την απουσία. Μαρία Καραθανάση ❤️

Πότε δε δάμασες των διλημμάτων κύματα, Βουτούσα και πνιγόμουν στα μάτια σου τα θαλασσιά Στα μάτια μου εσύ έβλεπες πυροτέχνηματα, Για μένα ήσουν αγιασμένη ζωγραφιά. Στα μάτια σου τα παιδικά,τα άστατα κι' αλήθωρα Καρφώναν τα δικά μου να μείναν εκεί και μόνο Το φώς στις κόρες των ματιών σου της θέας μου σύνορα Μάτωνα να σε έβλεπα στης αντηλιάς το θρόνο. Παροδικά σήματα τα δικά σου συναισθήματα, Στην αφέλεια της τρελής χαράς μου δεν πρόβλεψα Όλο στα μάτια σου διάβαζα ποιήματα

Στις λέξεις μου ανθείς μεγαλοπρεπώς. Μέσα στα όνειρα σε πλάθω. Στης ποίησης το φως ταξιδεύεις με ορίζοντες ανοιχτούς. Ποιώ μαζί σου σπάνιες λέξεις ορίζοντας τα συναισθήματα. Και τα ταξίδια κοινά. Ο έρωτας, σαν τρικάταρτο σκαρί ανοίγεται εκφραστικός στης θάλασσας το απέραντο γαλάζιο. Οι δημιουργίες μου μηδαμινές με σένα γιγαντώνουν. Σε φέρνω στα μάτια μου Αφροδίτη αναδυομένη στο φως. Ανθρώπινα σε παρουσιάζω στις καθημερνές διαδρομές σαν την γυναίκα που πλάι μου καμαρώνεις απολ

Καλημέρα Κύπρος μου Ελλάδα μου Αμμόχωστος μου-Κερύνεια μου και κατεχόμενη γη μου. Καλό μήνα φωτεινό,καλλίστρατο και αγωνιστικό. Αγαπημένοι μου φίλοι: Η Πρωτομαγιά δεν είναι απλώς μια μέρα στο ημερολόγιο. Είναι μνήμη, αγώνας και υπόσχεση. Είναι η φωνή των εργατών που δεν λύγισαν, των ανθρώπων που πάλεψαν για αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη και ελευθερία. Είναι η υπενθύμιση ότι τίποτα δεν χαρίζεται όλα κατακτώνται με θυσίες. Σήμερα, κρατάμε αυτή τη φλόγα ζωντανή. Σε έναν κόσμο που αλλά

Μάης της άνοιξης ο γιός Εγώ είμαι χαμολούλουδο, με πόνο και με δάκρυ Εκεί όπου γεννήθηκα, στου Αιγαίου ειν’ η άκρη. Νεραΐδα η ποίηση όλο ομορφιά γεμάτη Το όνειρο καλοδέχτηκε σε μαγικό αργυρό παλάτι! Σέρνει η άνοιξη χορό με όλα τα λουλούδια και ακολουθεί ο βιολιτζή με όμορφα τραγούδια. Σήμερα του μαγιού στη εξοχή να πάμε όλοι Σε κάμπου σε λαγκάδια ρεματιές, και ολάνθιστο η καρδίες μας περιβόλι. Από το χέρι πιάνουνε τον ανθοστολισμένο γιο να το ναι βάλουνε, κι αυτό μες στο χ

Χριστός Ανέστη και χρόνια πολλά φίλες και φίλοι μου αγαπημένοι! Καλό κι ευλογημένο μήνα με υγεία αγάπη και ευτυχία! Πριν χαράξει η μέρα της Πρωτομαγιάς, η γη θυμάται τα βήματα εκείνων που περπάτησαν πριν από μας, των εργατών με τα ροζιασμένα χέρια, των ανθρώπων που κράτησαν όρθιο τον κόσμο με ιδρώτα, ψωμί και αξιοπρέπεια. Ανάμεσα σε κόκκινα γαρύφαλλα, γιασεμιά και φωνές δρόμου, γεννιέται ξανά η ελπίδα. Η άνοιξη δεν ανθίζει μόνο στα κλαδιά, μα και στις καρδιές όσων δεν έμαθα

Κοίτα τα χρώματα των λουλουδιών Μια αγκαλιά,μια ευωδιά, Η γη γιορτάζει και το φωνάζει φέγγει η μέρα γλυκοχαράζει. Ο ήλιος στάζει, μέλι σου τάζει σαν να σου γνέφει στη σιγαλιά. Στεφάνια πλέκουν, χέρια που γνέθουν με όνειρα, χρώματα και μυστικά. Τραγούδια άκου... είναι εκείνα από μια Άνοιξη τότε παλιά. Μα δεν είναι μόνο ανθοί, γιορτή, είναι κι ο μόχθος, κάθε ψυχής, που στέκει όρθια, ζητά το δίκιο, Γράφει ιστορία σε κάθε κτύπο. Πρωτομαγιά,ανάσα η αρχή, μια υπόσχεση συλλογική: π

Ήμουν σε άλλη γη λαμπάδα να μεταφέρω φώς σε σημεία κενά, προσωπεία ν' αποφεύγω και μια συγνώμη ολοκλήρωση να μην δέχεται ποτέ, και όλα τα πρέπει κάποιος άγνωστος παρονομαστής ... Αν μπορούσα ένα οφείλω ένα το χαμόγελο. Ψυχή; Τα σέβη μου. Πάνος Βαρνάβας 🌹

Του μήνα Μάη παράθυρα ανοίγεις με σύννεφα, βροχές οι πόρτες κλείνουν, ο ήλιος σκύβει κάθε εποχή γεννά δικές της σκιές, Μάη, δώσε στην Άνοιξη, κατάνυξη, ορμή μην την αφήνεις να σκορπιστεί, χάρισε φως και ευωδιές δώσε σκοπό με ένα ηλιόφωτο ουρανό! Ξάπλωσε στου κάμπου τις ομορφιές ντύσε ελπίδας χελιδονιών φωλιές. ας αρμενίσουν βαρκούλες όμορφες χρωματιστές, στο ταξίδι σου Μάη τα λούλουδα ηλιοανθίζουν, παντού ομορφιές, τα μάτια άνοιξε και με όρθια την πλάτη τραγούδησε νότες ν'

Κάθε τι έχει έναν κύκλο στην ζωή που αναμφίβολα θα διανύσει. Αναγκαιότητα είναι φυσική, η γήρανση, το τέλος θα ακολουθήσει! Στο Σύμπαν η προσοχή μου στραμμένη,μάρτυρας γίνομαι, στου Ήλιου τις βίαιες εκρήξεις! Ενέργεια τεράστια θα δαπανήσει. Βασιλιά μου λίγο συγκρατήσου, αποθήκευσε κομμάτι απ´την δύναμή σου. Μόνο έτσι ακμαίος θα παραμείνεις, στην Γη μας ζωή να δίνεις! Τα τραύματα της τα σημερινά, σύντομα θα επουλωθούν. Με τον δικό σου αφανισμό, θα οδηγηθεί σε τέλος χαοτικό! Ήλ

Με ένα φιλί αντάμωσα το Μάη, με ένα στεφάνι από κόκκινα τριαντάφυλλα και αγριολούλουδα ζωής. Μάη μου γέννημα θρέμμα πριν την έλευση του θερμόαιμου καλοκαιριού... Καθαρόαιμο αρσενικό, στην κολυμπήθρα άνοιξης, δε δίστασες να βαφτιστείς, να εξαγνιστείς! Ερωτικός και ασυμβίβαστος. Επέλεξε σοφά το Έτος να σε χρίσει με χρώματα αρώματα της πλάσης, γιο του έρωτα και της Άνοιξης της ξακουστής! Σε φίλησε η μαγεία και έσταξε μύρα και εκχυλίσματα, χωριστές στιγμές με ανθρώπους να γευτεί

Οι αναμνήσεις τον πλημμύρισαν κι απόψε φοβάται πως το όνειρο έχει χαθεί Μες στο κελάρι του μυαλού του ανακαλύπτει μπουκάλια από γλυκόπικρο κρασί Οι Ερινύες του όρισαν να παίζει δεύτερο ρόλο σε ταινία κραυγής κι όμως μια καταιγίδα σάρωσε τα πάντα κι απόμεινε σιωπηλός παρατηρητής Μαζεύει ένα ένα τα κομμάτια ψάχνει να βρει τη λησμονιά το κρύσταλλο σκορπίζεται όταν σπάει μα όταν καρφώνει αφήνει πληγή βαθιά Μετρά τις χαμένες ώρες σε μια ύστατη προσπάθεια πνοής, να διορθώσει τους χ

... Καταγάλανη είσαι θάλασσα και πώς να σου μιλήσω μ’ όνειρα τα δέντρα έντυσα και πώς να σε κρατήσω ... Πόσο σ’ αγάπησα κανένας δε θα βρει κι είναι πέρα απ’ τα σύνορα του κόσμου λάμπουν τα μάτια σου σαν φωτεινή πηγή ασπασμός αγγέλων προς τ’ άστρα του θόλου ... Το πιο όμορφο μου ποίημα το ’γραψα στα γόνατά σου του ήλιου ήταν το φίλημα χτύπος απ’ την καρδιά σου Έχει χάδι απ’ το δέρμα σου τη ζεστή την αγκαλιά σου Έχει χρώμα απ’ τα μάτια σου το αιθέριο άρωμά σου ... Πόσο σ’ αγάπη

Μου έμαθαν —θυμάσαι;— να φυλάω το δάκρυ όπως το τελευταίο κομμάτι ψωμί στην τσέπη Όχι για τη λύπη, μα για να μην προδοθεί η πείνα μας σε μιαν αγορά που οι μέρες γίναν πια αβάσταχτα ακριβές Τώρα, στους δρόμους που μυρίζουν καυσαέριο και θυμό, εκεί που τα βήματα μπερδεύονται με τα σπασμένα γυαλιά, τα συνθήματα στους τοίχους ξυπνούν σαν κουρασμένοι ηλικιωμένοι Κανείς δεν ανήκει σε κανέναν — αυτό είναι το κέρδος μας Δυο μάτια μόνο που ταξιδεύουν μες στη νύχτα, χωρίς προορισμό,

Τα όρια να είναι δικά σου.... Εσύ να τα βάζεις,εσύ να τα σπάς..... Μπροστά μας ένας ωκεανός, θαλασσοταραχή μεγάλη, παλεύουμε με τα κύματα, να δούμε που θα μας βγάλει. Μπόρες ,σκαμπανεβάσματα, μέσ’ τη ζωή πληθώρα, να κρίνουν όλοι προσπαθούν, κάθε στιγμή και ώρα. Επιπλήξεις και συμβουλές, τρέχουν όλοι να δώσουν, από το βάρος που κρατάς, τάχα...να σε ξαλαφρώσουν. Προσχήματα δεν κρατούν, μήτε τις αποστάσεις, κι επεμβαίνουν στη ζωή, με χίλιες αντιδράσεις. Μάθε να βά

Ήσουν εκεί, αέρινη... αερικό, ασπρογάλανο σύννεφο φορούσες που χρύσιζε στις άκρες, γύρισες και με κοίταξες, έπιασα την μηχανή που είχα κρεμασμένη στο λαιμό... Σε είδα να φεύγεις, πάτησα κλικ, μα δεν αποτυπώθηκες, είχες χαθεί... και τώρα ποιος να με πιστέψει ότι σε είδα του πύργου αερικό .... Μόνο ο δρόμος που περπάτησες έμεινε, μόνο ο δρόμος κι η μορφή σου στο μυαλό μου. Νικόλας Ζαχαρόπουλος 🌹

Ένα ποίημα αφιερωμένο στους “εργάτες” όλου του κόσμου. Καλή Πρωτομαγιά Ήταν άραγε χελιδόνια; Κανείς δε μπόρεσε να τα ονοματίσει σωστά Εργασία άναρχη ερήμην σωμάτων Χέρια αδιάλειπτα και τελετουργικά, σε κλουβιά, μαζεύουν, κουβαλούν στοιβάζουν Καρποί άλικοι Καρποί στιλπνοί Άλλοι κενοί Ιδρώτες χύνονται Σκέψεις σε λάθος ερμηνείες Ήταν άραγε χελιδόνια; Ακόμη και τα βράδια Όνειρα άνευ καταφυγίου Μέσα στον ύπνο κοιμισμένη συνείδηση Και στα διαλείμματα, μάτια πληγές Εργασία δίχως παύ