Η μοναξιά είναι σκληρή σκληρότερη από πέτρα, χωρίς κουβέντα, χωρίς ζωή άδεια η κάθε μέρα. Κρύο το σπίτι, κρύα η καρδιά, αξημέρωτη η νύχτα, έχει φωλιάσει η ερημιά, η απελπισιά, η πίκρα. Τα χείλη δεν γελάνε πια, τα μάτια βουρκωμένα ολούθε, πέφτει βαρεμιά, όνειρα γκρεμισμένα. Ένα παράπονο πικρό, κόμπο μου δένει  το λαιμό, με πνίγει, με τρελαίνει χάνομαι, με πεθαίνει. Αχ τίποτ' άλλο δεν ζητώ σ ' αυτό τον κόσμο το "μικρό  μόνο" αυτό, έναν άνθρωπο να έχω για παρέα, δυό κουβεντούλε

Στη ζεστή σου ανάσα αφήνομαι, στο ξελόγιασμα πύρινης αύρας... Ορθώνω ανάστημα να συναντήσω τα μάτια σου, στα φλεγόμενα ακρογιάλια που κατοικείς. Κύματα παλεύουν να ξεπεράσουν τη φουρτούνα της ψυχής. Δεν μπορεί να είσαι τόσο μακριά. Κι όμως... Αδύναμη εξατμίζεται η ελπίδα, σύννεφο να διψώ για λίγο φως. Παράγγελμα της μοίρας το γαλάζιο μου φόρεμα να γίνει λευκό. Κι αν χάθηκαν όλα, εντός μας την ουσία σμιλέψαμε, του έρωτα πετράδι αλμυρό. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Μπήκες απο λάθος πόρτα, φτιαγμένη από μπετόν, γεμάτη από συνθήματα ανορθόγραφα, μπήκες... ντυμένη με ένα φόρεμα μακρύ, τσαλακωμένο, μισοβρεγμένο, άχρωμο, με δύο διαφορετικές γόβες. Άνοιξη, σκόνταψες και κτύπησες στα πόδια μόλις μπήκες, σε παρέσυρε το πλήθος που απλά κραύγαζε, δεν έγινες αντιληπτή, βρήκες ένα κορμό δένδρου, και κάθησες ακόμα εκεί βρίσκεσαι, και περιμένεις, κάνεις δυο με τέσσερα βήματα, όταν ο ήλιος βυθιστεί λίγο στα μάτια σου, έχεις ακόμη χρόνο ζωής, οι αμυ

Automat είναι ένας πίνακας με λάδι του 1927 του Αμερικανού ρεαλιστή ζωγράφου Edward Hopper Μπορώ να σου μιλώ μέσα απ’ το σύμπαν που ακούει, λες και θα ’ρθει να σε βρει να σου φέρει το δέρμα μου, την αφή μου μέσα απ’ το τακτοποιημένο χάος. Δεν ήρθες... Αφήνω ανοιχτό το παράθυρο• σαν ενταφιάζομαι στις λέξεις, ποθώντας τον αέρα να με συλλάβει ή έστω ένα αλλόκοτο σπουργίτι που ξέρει να μιλά, να φτάσω σε σένα όπως φτάνει η βασανισμένη άνοιξη πριν το θέρος. Κι άφησα τα ρούχα σ

Πριν φύγω ήρθα σου’πα σ’ αγαπώ, μες στις φουρτούνες που θα μπω, εσύ να με προσέχεις σαν άνεμος, γιατί για με συ δεσμός άρρηκτος. Δεν μου απάντησες θαρρώ, μόνο ένα τριζόνι ζωηρό, πέταξε ως τον ουρανό, τραγούδι μελωδίας στο δειλινό. Μα μες στη γαλήνη, στη σιωπή, είν’ του πατέρα η συμβουλή, μια θαρρετή αναλαμπή, και μια ουράνια προσευχή. Με την ευχή σου προχωρώ, και μια φωνή ακολουθώ, για το δικό μου το μονοπάτι, με οδηγεί το δικό σου λευκό άτι. Κατερίνα Ραμανδάνη 🌹

Καλημέρα σε όλους σας αγαπημένοι μου φίλοι! Μέσα σε όλα όσα συμβαίνουν στον πλανήτη μας, ας κρατήσουμε κάτι που πάντα μας σώζει την αγάπη. Έρωτα τα βέλη. Τα αστέρια του ουρανού απόψε θέλω να σου χαρίσω μα είναι τόσο ψηλά κι εγώ, θνητή, δεν μπορώ να τα φτάσω. Τότε θαρρείς πως άκουσε τη σκέψη μου το χρυσωμένο φεγγάρι και μου έκλεισε πονηρά το μάτι. Ξαφνιάστηκα μα χαμογέλασα. Ήθελα να μάθω αν αυτό που ζούσα ήταν αληθινό ή μια γλυκιά ζάλη από του έρωτα τα βέλη. Και τ

Γοργόφτερα είναι τα πουλιά, τον δρόμο της ακολουθούνε, ακούουν την ψυχούλα της, μόνο που δεν μιλούνε. Όταν η ψυχή μιλά, αυτά την συντροφιάζουν, διώχνουν το κάθε σύννεφο, κι από τη λύπη βγάζουν. Η φυλακή της παρελθόν, σπάει τις αλυσίδες, τρέχει εκεί που η ψυχή, γιατρεύει κρυφές ελπίδες. Της λευτεριάς τα σύνορα, τρέχει για ν’ αγκαλιάσει, στη φυλακή που κρύφτηκε, σχεδόν είχε ξεχάσει. Με συντροφιά της τα πουλιά, γλυκά να κελαηδάνε, στα χρώματα του δειλινού, κι αυτά φτεροκοπάνε. Ο

Γεμίσανε τα όνειρα με άνοιξης λουλούδια μα γύρισ' ο καιρός νωρίς μαράνθηκαν τα γιούλια 🪽 Κάθε που πάει να φανεί το γέλιο ξεφουσκώνει κι έρχεται δάκρυ αδάμαστο τα χείλη μαχαιρώνει Αυτός ο ήλιος που γυρνά το σύμπαν ξαλαφρώνει χάνεται μες την σκοτεινιά φθινόπωρο τον ζώνει 🪽 Άνοιξη μες τα μάτια σου ένιωσα τον χειμώνα Κι έγιν' ολόχρονα πλατιά του ψύχους ανεμώνα Αντριάνα Περικλέους Ονουφρίου 🌹

Τυχαίες συναντήσεις, εξαιρετικές γνωριμίες, απίθανα σημεία, περιττά ονόματα, χαμόγελο ολάνοιχτο τριαντάφυλλο διηγείται τον εαυτό του. Ποθείς κι εσύ να ξανοιχτείς στη σιγουριά του αγνώστου. Χρόνος εχθρός των συγκυριών, δυσδιάκριτες φιγούρες απόμακρες φωνές σημάδια τυπωμένα, αλησμόνητες υπάρξεις. Νοσταλγείς το φευγαλέο συναίσθημα. Η συγκατοίκηση σε πνίγει. Ζήσε πολύχρωμα. Εμπιστεύσου τον άνθρωπο. Κατερίνα Καρασούλα 🌹

«ΑΚΡΙΑ  ΔΕΝ  ΕΧΕΙ  Ο  ΟΥΡΑΝΟΣ» Του κόσμου την αλησμονιά, σ’ ότι καλόν τη γνώρισα. Κάθε γωνιά και στεναγμός’ και όμως τον αγνόησα.   Πορεύτηκα δρόμους πολλούς, με δυσκολίες, με κέφι,                                                              μα της καρδιάς μου οι παλμοί δε γεύτηκαν τη μέθη.   Άκρια δεν έχει ο Ουρανός, όσο κι’ αν ταξιδέψεις,       2                                                                     μον’ της αγάπης τις χαρές κοίτα να μην ξοδέψεις.    Για θα ‘

Έτσι ξαφνικά ενώ πατούσαμε στην γη βρεθήκαμε μετέωροι! Έτσι ξαφνικά μια αόρατη ανέλπιστη εμφάνιση ιού με σχήμα κορώνας βγήκε περίπατο με το "κεφάλι ψηλά". Αφήνει τα αχνάρια του σε όλη την υφήλιο, αχνάρια που στην πορεία αντιστέκονται, μεταλλάσσονται, εξελίσσονται με ταχύτητα, "παράνομος" ο ιός, όμως μόνιμος κάτοικος της γης, Έχει για όλους ο Θεός! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Έφυγε ο χειμώνας κι εσύ βουβή και πάλι σα να 'σβησε η σπίθα της καρδιάς σου και η αστερόσκονη που 'λουζε τα όνειρα σου χάθηκε σαν τις τελευταίες ψιχάλες της βροχής. Άδικα σε περιμένω στο σοκάκι το ερημικό εκεί που τα φιλιά μας ποτάμι ορμητικό παράσερναν τα κορμιά μας στου έρωτα το πάθος της φύσης καταφύγιο το φως του φεγγαριού. Θυμάμαι τα ζεστά σου δάκρυα, διαμάντια στο ωχρό σου πρόσωπο ακόμη δεν μπορώ να τα ξεπλύνω ούτε θα πάψουν ποτέ ν' ανατέλλουν. Άδικα σε περιμένω με σκον

Υπάρχει μια γη κάτω στα πόδια μου. Πότε λουλούδια και πότε λάσπες. Και οι μέρες μου αργά κυλούν. Πότε σκοτεινές και πότε άσπρες. Εκεί γύρω ολημερίς στρέφομαι. Tα βήματά μου χορός πάνω σε χώμα. Κι οι δρόμοι μου, δρόμοι της γης. Από τη γη μου χαίρομαι, τρέφομαι, και ζω ακόμα. Όλα τα έχω εκεί κι η αγάπη μου χάρτινη βάρκα αιθεροβατεί …εκεί Όλα η γη μου.. και κρεββάτι νεκρικό στην θανή μου. Ελπίδα δεν έχω καμιά και διαφυγή. Έπαψα Δεν γυρεύω. Τα μάτια μου ξέχασα Να σηκώνω ψηλά ή

ΑΠΟ ΤΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΣΤΟ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΟ Στην Αρχή τα πάντα φαίνονται πρωτότυπα και συναρπαστικά Ώσπου ανακαλύπτεις σιγά σιγά πως αυτό που κάποτε πίστευες ότι ήταν κάτι ξεχωριστό δεν είναι παρά μια μετριότητα. Μια εθελοτυφλία σου που παραμερίστηκε και εξιδανίκευσε τα χαρακτηριστικά ενός συνηθισμένου ατόμου και βαρετού. Μια εσωτερική εξέγερση που εκκολάπτεται εκτοξεύεται με κρότο και εξωτερικεύεται με χρόνια ένταση. Μακρόσυρτη σιωπή που τρυπώνει ανάμεσα βοηθάει να παρθεί η

Ένα μικρούλη λουλουδάκι αχ, να μπορούσα στη ζεστή μου αγκαλιά να το κρατούσα, μα μου είπε,εγώ αντέχω, γιατί εχω δίψα για ζωή θέλω τον ήλιον αντικρίζω. Τα δάκρυά σου σκούπισέ τα. Μην με λυπάσαι,έχω περάσει πιο πολλά, στάλα είναι μονάχα και όχι δάκρυ γιατί έχει απόψε ξεστεριά, μα άμα θέλεις κοίταζε μόλις στον ήλιο ζεσταθώ θα ανοίξω όλα τα πέταλα μου,θα είμαι πανέμορφος άνθος. Νίκη Σιγάλα 🌹

Μέρες κενές χωρίς ουσία, Δεν βρίσκω λόγο σοβαρό. Συνήθισα στην απουσία, Να σε μισήσω δεν μπορώ. Και απορώ.. Θέλω να φύγω να πετάξω να ξεφύγω αυτη την πόρτα δεν την ξανανοίγω. Μέσα απ’το δίκιο που γυρεύω λέω Πώς κάπου έφταιξα κι εγώ. Μέρες με ουσία νοσταλγώ. Και τα βουβά τα κρυα βραδυα, μου άφησαν βαθειά σημάδια. Δεν θα ζητήσω εγω ευθύνες. Κάρβουνο έγιναν κι’εκείνες κάηκαν μες τις φλόγες της καρδιάς. Θέλω να φύγω να πετάξω να ξεφύγω Αυτή την πόρτα δεν την ξανανοίγω. Μέσα

Όταν οι ψυχές ανταμώνουν και συμφωνούν, τότε οι καρδιές ανθίζουν, γίνονται πολύχρωμα τριαντάφυλλα και χορεύουν στον ρυθμό της αγάπης. Και το όραμα γίνεται ένα, η αγάπη είναι η γλώσσα που μιλά. Τα συναισθήματα ξεχειλίζουν σαν ποτάμι, δημιουργούν αφροστέφανες όχθες, κι η ευτυχία γίνεται η απαλή αύρα που μας τυλίγει. Οι στιγμές γίνονται αιώνες και η αγάπη το σπίτι που μας φιλοξενεί. Τότε η καρδιά διαλέγει αυτό που η ψυχή ποθεί. Έτσ

Όλα ξεθώριασαν δεν απομένει τίποτα πίσω απ’ το βουνό παρά μονάχα τα χρυσαφένια σου μαλλιά Μια μέρα ο χρόνος όλα θα τα σβήσει μου είχες πει Κι όμως ποτέ δεν έπαψα να αντικρίζω τη μορφή σου στο αφρισμένο κύμα κι αγάπησα με φλόγα κάθε στιγμή στο πλάι σου Σαν απόηχος φωτός στο σούρουπο το όνομά σου επέμενε να ανθίζει μέσα μου Πόσους χειμώνες σε καρτέρεψα κάτω απ’ το κόκκινο φεγγάρι Απρίλη μου Αχ πόσο λαχτάρησα να πιω όλη την αγάπη της Ανάστασης σ’ ένα ποτήρι μαζί σου Σαν ευωδιά λ

Δεν μπορώ να με αναγκάσω να πω. Είναι φορές που όσα νιώθω, τα κρατώ . Γιατί πρέπει και έτσι είμαι καλά τελικά. Έψαχνα κάτι,σημασία σε μάτια δανεικά. Γλιστρούσα από τα δάκρυα στα λάθη. Κανείς δεν προσπάθησε να μου μάθει.   Τυλίγω την ψυχή μου στα χέρια σαν παιδί. Σκεπάζω το φοβισμένο μου είναι σαν πουλί. Μια μέρα τα σπασμένα φτερά θα ανοίξουν. Στα σύννεφα τρελά σχήματα θα ζωγραφίσουν. Έως εκείνη τη στιγμή βυθίζομαι σε κόσμους. Κόσμους ανύπαρκτους που διαλέγω σενάρια. Μαρίνα Πα

Πληγωμένη πορφύρα το σώσμα του ήλιου σαν το παλιό κόκκινο κρασί που χύνεται σε μαύρο βελούδο Το λιγοστό φως του δε τραγουδά, σπάει μονάχο ψαλμός πρώτος Εκπνέει ο άνεμος με σταθερό συριγμό ψαλμός δεύτερος Σεισμός, ήχος, δόνηση στους σπόνδυλους του λόφου ψαλμός τρίτος Τα κύματα σκάνε στα αυτιά της ακτής, βρυχηθμός ψαλμός τέταρτος Δεν υπάρχουν πουθενά καμπάνες εδώ Ο χαλκός τους έγινε σκόνες και θρύψαλα το χώμα τους το πελώριο στόμα του χώρου Μόνη η γη μαρτυρά Οι ψαλμοί δε τελειώ