Πανώρια Έλατα μοναδικά , μια ομορφιά ξεχωριστή , η πνοή σας είναι γιατρικό , το θρόισμα σας ευωδιαστό ! Και ξαφνικά τα γοργοπόδαρα περνούν , στην ράχη τους η κυρά Κάλω , Μούσες ,νεράιδες , ήχοι ξωτικοί, μια συνοδεία ονειρική ! Τι ομορφιά και χάρη , το δάσος μαρμαρώνει , πέρασμα είναι θεϊκό, στον Αίνο επάνω τον μαγικό ! Η χαίτη τους κυματιστή , η ουρά τους μεγαλειώδης ! Την δύναμη έχουν του Ηρακλή, του Πίνδου το καμάρι ! Με τις νεράιδες στήνουν χορό , κρυφτούλι μες τα έλατα ,

Μέσα απο μιά όαση, σέρνω τα βήματα μου, πουλάκια να μου κελαηδούν, γλυκειά η συντροφιά μου... Στο σπίτι μου με οδηγούν, μα βρήκα σφαλισμένο, οι πόρτες ,τα παράθυρα, βουβό κι λυπημένο. Τώρα είναι υπό κατοχή, ο τούρκος το κατέχει, αν μπορούσε να μιλεί, θάλεγε δεν αντέχει... Κλειδί κρατώ,μα μου μεινε, μέσα στα δυό μου χέρια, και στην καρδιά μου κάρφωσαν, δίκοπα τα μαχαίρια. Τα δάκρυα πετρώσανε, τώρα πια, δεν έχουν μείνει, μα ένα μου δάκρυ κύλισε, και καίει σαν καμίνι. Εις το ξωπ

Ήταν κάποτε απέναντί μου γιατί ήμουν παιδί . Περνούσαν τα χρόνια και τη φώναζα, Ηταν φορές που μου γύριζε την πλάτη κι άλλες φορές που γελούσε ,αλλά είχε και τόσα να μας πει. Μέσα στο πλήθος χανόταν έψαχνα να τη βρω μίλαγε φώναζε, χάριζε χαμόγελα δίψαγε για κουβέντες και άκουγα κάποιες φορές που τη χλεύαζαν. Είχε πολλούς εχθρούς και δεν ήταν εύκολη επιλογή όλοι να την ακολουθήσουν, έλεγαν μη φοβάστε εγώ σε κρατούσα καρφιτσωμένη στο πέτο μου για να έχω πάντα ειρήνη ,κρυφή

Εγκατέλειψα, απόψε το δωμάτιο και ένα κρεβάτι που ζωγράφισε με ανεξίτηλη πένα, το σχήμα του κορμιού μου Πήρα μόνο, τα κόκκινα σανδάλια μου και ένα αδιάβροχο Η βροχή θα με καλύψει, σκέφτηκα Όταν απομακρύνθηκα, η βροχή σταμάτησε Η πανσέληνος με αναγνώρισε, έδιωξε τα μαύρα σύννεφα, χαμογέλασε εγκάρδια, και μου έδειξε τον δρόμο Κι εγώ περπάτησα πάνω στο ασημένιο φως, σαν να ήταν γέφυρα που στήθηκε για μένα Τα κόκκινα σανδάλια ηχούσαν στο χώμα, και κάθε βήμα έσβηνε το χθες Το αδιά

Μια νύχτα δίχως στόμα, σιωπηλή οφθαλμαπάτη που γκρεμίζεται το πρωί σε δρόμους ραγισμένους Βρέχει στα σταυροδρόμια του κόσμου, βρέχει και στη στέγη μας Κίτρινο το φεγγάρι, χλωμή η βροχή Το πρόσωπό σου σχηματίζεται στους αιώνες, στο πέταγμα των πουλιών, στον ήλιο του νοτιά, μέσα στις κραυγές των ποιητών, που γράφουν σ' όλη τους τη ζωή για την αγάπη Αυτό το δασάκι είναι παλιό, και η θάλασσα σημαδεμένη από τ' αχνάρια της παλίρροιας Άλλο ένα ηλιοβασίλεμα στο κάστρο, άλλο ένα αστρο

Εκεί να μείνεις Όταν το σκοτάδι τυλίξει αυτό που αγαπάς κι όταν σε ζητάει... διάλεξε το μονοπάτι που θέλεις να πας όταν πάρεις μαγεία και μύρο με μια ανάλαφρη άχνη αγάπης να τα ζυμώσεις χαμόγελο, λύτρωση και χαρά να έχεις στα χείλη σου για τα όμορφα και μεγάλα πάθη που θα ρθούν... Έτσι και μόνο έτσι Θε να τα λυτρώσεις Παρηγοριά, ομορφιά,ζωντάνια Βρες για να δώσεις... Βάσια Μητράκου 💓

Αναγκάζεσαι χωρίς πίεση, υπογράφεις με χέρι βαρύ. Το τίμημα ακριβό πονά, πληγώνει. Η ψυχή σου απέραντο πέπλο καλοσύνης και αγάπης, τα όνειρά σου κηλίδες αίματος, σκέψεις αδιαπέραστες, κρυφές διαδρομές, πράξεις τριαντάφυλλο πλούσιας προσφοράς. Έχεις κάνει την κριτική σου, αδιαφορία στις ποντικοπαγίδες. Φοβάσαι τη μοναξιά, επιτρέπεις τη διείσδυση. Το πέπλο σου γέμισε τρύπες, το μπαλώνεις, συνεχίζεις αλώβητος. Μπορεί να έχασες κάτι μα ισοφάρισε με τον κερδισμένο σου εαυτό.

Μας φαντάζομαι μαζί, να μπορώ να σου δοθώ. Να καλπάζουμε μαζί σαν χρυσαφένια άλογα σε αχανείς εκτάσεις με καταπράσινο χορτάρι. Μου έλειψε το κοίταγμά σου. Μόνο στα μάτια τα δικά σου δεν έβλεπα δεύτερες σκέψεις να περνάνε από πίσω τους. Μου έλειψε το φίλημά σου. Μόνο στα χείλια τα δικά σου βρήκα όλες τις γλυκές γεύσεις να περπατάνε απάνω τους. Μας φαντάζομαι μαζί, να μπορώ να σου δώσω ό,τι πιο πολύτιμο σου ’χω καλά φυλαγμένο στα κελάρια της καρδιάς που δεν άφησα άλλον να κουρσ

Πάντα κοίταζες τον ήλιο κατάματα και ήταν μια ξεκάθαρη συνθήκη αυτή για σένα. Μισόκλειστα τα βλέφαρα, σαν γρίλιες από ξύλινα παντζούρια. Αναρωτιόσουν, πώς πάντα μια ακτίνα κατάφερνε να τρυπώσει μέχρι τις κόρες των ματιών σου. Άλλες φορές πάλι, πώς τόσο φως σε τύφλωνε και σ' άφηνε στο σκοτάδι. Βρήκες ένα ζευγάρι μαύρα γυαλιά. Τα φόρεσες. Τώρα μπορείς να κοιτάς τον ήλιο κατάματα. Έβγαλες τα γυαλιά. Ο ήλιος και αυτή την φορά είχε τρυπώσει. Μέσα σου... Ρ.Π.

Ήθελα να 'ξερες... πόσο πολύ καιρό σε περιμένω... Με τι κρυφό καημό λαχταρώ... τα μάτια σου να δω... Ω!!! Θεέ μου Θαρρώ πως ξεψυχάω μ' ένα μισόγεμο ποτήρι με κρασί, γουλιά-γουλιά να πίνω τις φλόγες της καρδιάς να σβήνω. Ω!!! Θεέ μου Για κείνα σου τα μάτια τα μελιά που μου 'κλεψαν την καρδιά, κείνα τα μάτια τα γλυκά στον πόνο, στη χαρά μου, μόνη παρηγοριά μου. Ω!!! Θεέ μου Κείνα σου τα μάτια, μου έχουν φράξει τον δρόμο του έρωτά μου , με τη γλυκιά τους νοσταλγία έφυγε όλη

Σε κάθε βήμα, μύριες στιγμές προσπερνούν· κάθε ματιά τελειώνει χιλιάδες χρόνια μετά. Λυγμοί βαθιοί συνοδεύουν τη σιωπή κι αμίλητοι, φιλούν παθιασμένα την αυγή στο στόμα. Λόγια απλά που ο άνεμος σκορπά, μα η σιγή τις καρδιές δαγκώνει. Θάλασσα ατάραχη, δίχως πληγή, κύματα που δεν φουσκώνουν, δεν μιλούν, δεν θυμώνουν— ένας καημός στα βάθη της ψυχής, σημάδι μνήμης και ζωής. Ο άνεμος ψάχνει μες στη νύχτα να ψιθυρίσει ένα ανθρώπινο «ευχαριστώ», μια ανάσα που σβήνει στην πικρή τη

Και αλάργεψες καράβι ξυλάρμενο σ' έρωτα κύμα 🌊 Σήκωσες πανιά για θάλασσες εύπλοες και ψυχής τόπους 🌊 Μακρυνές ακτές θαλασσόβρεχτες σπηλιές να σ' αγκαλιάσουν 🌊 Να σαγηνευτείς απ' αλμύρας ανάσες και αφρών χάδια Αλίκη Πέϊκου 💙

Όπου κι' αν σταθείς Ήχος της σιωπής Υψηλή φάση σε μια τάση με φορτίο Έλα σαν έρθεις Γέλιο χαραυγής , Σαν μαγνήτης μες στης έλξης το πεδίο. Πόρτα της καρδιάς, Φλόγα ζεστασιάς, Γίνου το πρωτο άγριο χόρτο που μυρίζει... Μέλη συντροφιάς, Βέλη σα'ι'τιάς, Γίνου έρωτας που σέρνοντας ν' ανθίζει. Πάμε ρε καρδιά, Πάρε μ' αγκαλιά , Στης ζωούλας τα ζουμπούλια και τα ρόδα, Σαν γυρίσεις να χαρίσεις ευωδιά Τα φιλιά σου και του κόσμου τ' άστρα όλα. Ίππος ταπεινός , Ηλιος φωτεινός Μια αγάπη

Γύρισα όλη τη γη μα σαν εσένα δεν βρήκα, χίμαιρες γνώρισα κι ανόμοια κομμάτια που δεν είχα. Έζησα έρωτες μεγάλους που ποτέ δεν σου είπα, στο τέλος συγκρούστηκα γιατί τα μάτια σου δεν είχαν. Τα χρόνια πέρασαν σε ένα κατάρτι η καρδιά δεμένη. Σειρήνες πέρασαν μα καμιά δεν έγινε της καρδιάς ερωμένη. Αργαλειός η υπόσχεση το φιλί μας προσμένει. Κι αν οι ορίζοντες πλατείς και τα ταξίδια ξένα, όλοι οι δρόμοι της φωτιάς με φέρνανε σε σένα. Σε ξένα σώματα ζητούσα εκείνη τη σπίθα, μα

Είναι που για χρόνια σε ζητιάνευα πιστεύοντας πως σάρκα τη σάρκα θα χορτάσω. Όλο κι άπλωνα το χέρι, όλο κι άπλωνα την καρδιά. Κράτησα ανέγγιχτη μονάχα την ψυχή, σαν αόρατο πηνίο, κι άφηνα να περιστρέφονται οι ουτοπίες, βυθισμένος στο επιθανάτιο μοβ, κλεισμένος στην κοινωνικοποιημένη μου μοναξιά. Πίστευα. Πίστεψα. Σου έκανα χιλιάδες φορές έρωτα, πότε με λέξεις κι άλλοτε μέσα από το φεγγάρι. Με τα τρεμάμενα από παιδί δάχτυλά μου σε τολμούσα, κι ήσουν σαν κρατήρας• κρύα και χλωμ

❤️Το μυστικό του μικρού πουλιού ❤️ Χθες το βράδυ , όταν η νύχτα φόρεσε το σκούρο της πέπλο και τα αστέρια άναψαν ένα ένα στον ουρανό, ένα μικρό πουλάκι ήρθε αθόρυβα στο περβάζι μου. Κουβαλούσε στα φτερά του ένα μυστικό, ένα μήνυμα πικρό και γλυκό μαζί, σαν το κρασί που ζεσταίνει την καρδιά τις κρύες νύχτες. "Γέμισε την ψυχή σου με ήλιο", μου ψιθύρισε, "γιατί έρχονται μέρες που η ζεστασιά θα είναι πολύτιμη σαν θησαυρός. Φύλαξε τις στιγμές του καλοκαιριού μέσα σου, γιατί τον

Οι παρομοιώσεις εξαγριώθηκαν. Κάθε μέρα λευκαίνουν λίγο παραπάνω τα μαλλιά μου. Ο θάνατος, κρυμμένος στα απόπτωτα βλέφαρά του, άλλαξε κόσκινο. Μεγάλωσε τις οπές. Κι από τότε το σαρκίο μου χάνει χώμα. Κόκκο τον κόκκο. Πέφτει αθόρυβα. Σαν την αδιόρατη σκόνη της άνοιξης που περιμένει τον αέρα για να υπάρξει. Κι εσύ φυσάς. Φυσάς και ξαναφυσάς• Ανακατεύεις το χώμα, παίζοντας ακόμη το παιχνίδι της στιγμής. Πάντα είχες ανάγκη το παιχνίδι. Αθρόα η λύπη της αγάπης. Ύστερα λύνομαι. Δέν

Λέξεις χορεύουν στο μυαλό στις αισθήσεις άχρωμες, πολύχρωμες, σκεπτικές , χαρούμενες παρορμητικές λέξεις κόλακες , μοναχικές αλλά και σε συλλογικότητες Σκέψεις που περικλείονται σε μια λέξη και μια λέξη που περικλείει άπειρες σκέψεις Όλα τα συναισθήματα τα κατευθύνουν λέξεις τα ομαδοποιούν η τα διαλύουν. Όλη η ύπαρξή μας λέξεις που την κατευθύνουν, την ανυψώνουν, την καταποντίζουν. Λέξεις στα έσω μας χωρίς διέξοδο μας στερούν την μοναχικότητα και εκτοξεύονται σε εκρήξεις

Δεν ήξερε πια, αν ήταν χειμώνας ή καλοκαίρι. Μέτραγε τον χρόνο από τον ήχο των κυμάτων και από τις πασχαλιές που ανθίζαν. Γέμιζε τα πνευμόνια της με αέρα και στα ρουθούνια της έρχονταν πάντα η μυρωδιά από τα θυμάρια και η αλμύρα της θάλασσας. Σκαρφαλωνε στα βράχια, γνώριζε όλα τα πατήματα, την κάθε πέτρα. Στην ταράτσα του σπιτιού της είχε βάλει δύο καρέκλες. Εκεί καθόταν το σούρουπο περιμένοντας τον, γέμιζε ώχρα ο ουρανός, ώχρα και τα μάτια της. Ένα πρωινό, αέρας φύσηξε δυνα

Ύστερα από μια μακρά διαδρομή σκέψεων, αναζητήσεων και εσωτερικών διαλόγων, παραδίδω στους αναγνώστες το νέο μου βιβλίο (το 7ο κατά σειρά), μια πεζοποιητική συλλογή με τίτλο: 💜 «Η συλλαβή που έλειπε» 💜 Μέσα από τις σελίδες του διατρέχουν σκέψεις και στοχασμοί γύρω από την απώλεια, τη δύναμη της μνήμης και την αέναη περιπέτεια του ανθρώπου να νοηματοδοτήσει την ύπαρξή του. Η «συλλαβή» που λείπει μετατρέπεται σε ένα διαρκές ερώτημα γύρω από όσα μας συμπληρώνουν, μας καθορίζο