ΝΙΚΗ ΣΙΓΑΛΑ

Το φως το χρυσαφένιο της ανατολής προβάλλει, σκίζει τα σύννεφα ο ουρανός και ποίημα γίνεται πάλι. Πάνω στο κύμα χορεύουνε, λουσμένη μέσα στο φως τυλίγει η αυγή τη μέρα αυτή κι ας είναι ο κόσμος σοφός. Όλα μαζί φαίνονται, γίνονται μία αλυσίδα χρυσός κρίκος η κάθε μας λαχτάρα και ελπίδα Ξυπνάει η φύση ολόγυρα και το αγέρι πνέει, γλυκά ψιθυρίζει μυστικά και η καρδιά μας κλαίει . Από τη χαρά την αμέτρητη που φέρνει η νέα μέρα, διώχνουμε κάθε σκοτεινιά και διώχνουμε τη φοβέρα. Κρατάμε τη στιγμή...

Μέσα από τα μάτια σου είδα το φως της ανατολής έτσι που απλωνόταν η ημέρα σκορπούσε ολόγυρα τραγούδια καλημέρας φύσαγε το αεράκι δροσερό και τα πουλιά γλυκόλαλα παρέα πρωί ήρθαν, φτερούγισαν σε κάθε σου κλαδί ,κέντουσαν πιο πολύ τη μέρα... χρυσές σταγόνες της βροχής χαθήκαν στα φύλλα ... Κι οι αχτίδες του ήλιου έτρεξαν να ρουφήξουν κάθε σταγόνα. Βγήκε ο ήλιος ποιο πολυ και σμήνος οι μέλισσες οι πεταλούδες μελωδικό ζουζούνιστικο το τραγούδι τους... Έφτασε μεσημέρι καίει ο ήλιος λιοπύρι...

Μέσα στην πόλη τριγυρνώ, μες του κόσμου το χαλασμό. Αλάνι μόρτικο παιδί που έχεις πάει που έχεις χαθεί, τούτη την ώρα το ξεριζωμού να σε βρω ψάχνω εγώ παντού. Όποιον κι βλέπω το ρωτώ, μην σε είδε μην πέρασες από δω. Αλάνι μόρτικο παιδί είσαι στην πρώτη τη γραμμή γελάς, φεύγουμε από τον τόπο μας και εσύ ακόμα πολεμάς. Η πόλη όλη καίγεται καπνός είναι γεμάτη, από την πόλη φύγετε.. πίσω να μη γυρνάτε. Αλάνι ανημόρτικο παιδί εσύ κάτω δεν το βάζεις" σημαία ελληνική κρατάς ζήτω όλο φωνάζεις! Αλάνι...