ΝΙΚΗ ΣΙΓΑΛΑ

Αυτήν την πόρτα την κλειστή θέλει να ξανανοίξει Και κάτω στο κατώφλι της Ρίζωσε και θα ανθήσει. Τα δάκρυα ήταν δροσερά Σαν τις βροχής τις στάλες το πότισαν το κράτησαν Δροσιά κάτω από τις σκάλες. Έλα κυρά και άνοιξε Πάλι όπως και πρώτα μπαινόβγαινε καθημερνά Τούτη εδώ την πόρτα. Να στέκεις και να μου μιλάς Εγώ όλο θα ανθίζω Κι έξω το κατώφλι σου Όμορφα θα στολίζω. Καντάδες από βραδύς Να ξέρεις θα σου λέω Έχε την πόρτα ανοιχτή Μόνο μου να μη κλαίω. Ένα γεράνι φέρε μου Παρέα για να έχω Γιάντα...

Έλα ,Έλα να πάμε μια βόλτα έτσι, χωρίς λόγο, χωρίς προορισμό, να αφήσουμε το μέσα μας να μας οδηγήσει, εκεί που ο νους σωπαίνει και μιλάει η ψυχή. Έλα, να γίνουμε παιδιά ξανά στη στράτα, με βήμα αργό, αμέριμνο και δροσερό, να δούμε το φως που φιλντίσι σπέρνει πάνω στο φύλλο, στο νερό, και στο όνειρο. Έλα, Ελα να σε αγκαλιάσω εαυτέ μου, για όλα τα όμορφα που μου χαρίζεις κάθε μέρα, για τη σιωπή, το δάκρυ, το χαμόγελο, που με κρατούν αληθινό και μες στην ώρα. Να γείρω το κεφάλι μου πάνω στο...

Η νύχτα δειλά δειλά το φουρό της διπλώνει και ότι τούλι έχει αφήσει μες στα σύννεφα το κρύβει. Ότι τώρα τελειώνει κάτι άλλο αρχίζει! είναι η μέρα που με κέφι τραγουδάει , με του ήλιου τις αχτίδες μιλάει,για το λευκό της φουστάνι.. Τα πουλιά στα κλαδιά ξυπνούν και θα πουν καλημέρα .. Συντροφιά ανήσυχος ζητάει ο αέρας μια κουβέντα μαζί του να πεις να είναι όμορφη η Κυριακή. Τα παπούτσια στο χέρι λες και κοντά σου είναι το καλοκαίρι στα βουνά τριγυρνάς πάλι κάποιος θα πει, τι κι αν...