ΝΙΚΗ ΣΙΓΑΛΑ

Μορφές, κορμιά γυμνά! Στου χρόνου το πέρασμα στην βαρβαρότητα των Ανθρώπων! Κι όμως απλώνουν τα κλαδιά τους να μαγνητίσουν την ματιά! Να σου δείξουν διάφορες μορφές! Να σε προσκαλέσουν στην σκιά τους! Όσα έχουν την χαρά και μπορούν να το κάνουν! Κουρασμένη κάθησα κάτω από μια οξιά... Έβγαλα το σακίδιο κι ακούμπησα την πλάτη μου στο κορμό της! Ένιωσα τη ζωή που είχε αυτό το δέντρο! Με είχε στην αγκαλιά της άρχισε ένα γλυκό τραγούδι! Κοιτούσα τα μεγάλα κλαδιά της πόσο ψηλά ήταν και τα φύλλα...

Με το φως της ημέρας φώναξε δυνατά η ζωή είναι δικιά μου και αν σε γη ξερή καμένη περπατάω έχω ακόμη ανάσα να αντισταθώ να φωνάξω αέρα και ένα ΟΧΙ να πω.. Μια σκέψη περνάει απ το μυαλό μου ποιος άραγε να είναι ο εχθρός;....... Μες στην μαύρη μου σκέψη μια λευκή πεταλούδα γύρω μου πετάει τραγουδάει... ναι..τραγουδάει μια χαρούμενη ελπίδας σκοπό... Και μετά ένα μπάσο μελαγχολικό ..θέλει ανθρώπους με δώρο καρδιά θέλει πείσμα, θυσία θέλει , θέλει νέων κορμιά ... Βλέπεις τώρα δεν πολεμάτε...

Στα κύματα του αιγαίου με λόγια του βοριά σε γνώρισα μια μέρα με ολόλευκα φτερά. Του κόσμου ομορφιά μικρή δροσοσταλιά γλυκιά μου ζωγραφιά με,θαλασσινά πουλιά. Αγάπη σε φωνάζω στα βάθη χάνομαι κι αν φύγω από εσένα σε δίχτυ πιάνομαι. Αγάπη σε φωνάζω βράχος ακρογιαλιάς θα γίνω εγώ για σένα να σε έχω αγκαλιά. Το όνομα σου χάραξα στην άμμο μα ,είναι κρίμα γιατί έρχεται ολόλευκο το σβήνει κάθε κύμα . Νίκη Σιγάλα ❣️