ΝΙΚΗ ΣΙΓΑΛΑ

Κυριακή πρωί ε,ναι πίνεις ποιο χαλαρά τον καφέ σου και εκεί σου έρχεται η ιδέα σαν αστραπή στην σκέψη. Οκτώβρης τα αγαπημένα μου κρίνακια ναι ναι μια βόλτα και μαγικές στιγμές , ώρες μπορείς να περπατάς! Φτάνοντας ένα χαλί απλώνονταν - η καρδιά, γεμίζει συναισθήματα κι αυτά τα μικρούλια κρίνακια και κυκλαμινάκια, λες και τρόμαξαν μόλις πλησίασα λες και έτρεχαν να κρυφτούν μες στις σχισμές των βράχων μες στου θάμνους... Κάτω από μεγάλες πέτρες! Τι ομορφιά! Μα όταν άνοιξα την αγκαλιά μου ...

Ήρθε το φως να με ξυπνήσει... πάνω στον ύπνο το γλυκό η πρωινή αυγή τρεχάτη. Λες και με είχε άχτι... δροσοσταλιές το πρόσωπο μου ραίνει ξυπνά και έστησαν οι μέλισσες χορό η πλάση έχει ξυπνήσει ανθούς να δεις να θαυμάσει. Στο ξερανέμι άντεξαν τώρα όμως με τις δροσοσταλιές δροσίστικαν και ανθούν έβγαλαν να ομορφαίνουν τον τόπο να προσφέρουν τροφή σε επίγεια πλάσματα ... Τούτα τα θαύματα σε ένα τόπο γίνονται που οι άνθρωποι δεν πίστεψαν ακόμα. Μυρίζει η κάθε μέρα θυμίαμα και βασιλικός ...

Ω, Παναγιά μου Καλαμιώτισσα! Πέλαγο που η ματιά μου δεν μπορεί να σταματήσει… Θάλασσα φουρτουνιασμένη! Όταν σε θωρώ, με σαγηνεύεις… Κι όταν των κυμάτων σου τους ήχους ακούω να σκάνε πάνω στους ακούνητους βράχους με ορμή, λες και αυτοί φταίνε που είναι εκεί και θέλεις να τους διώξεις. Και σε λίγο, τρυφερά, ήρεμα, γαλήνια, να τους κρατάς στην αγκαλιά σου, να τους νανουρίζεις γλυκά! Λες και θέλεις να τους μαγέψεις, να τους σαγηνέψεις, να τους πλανέψεις, να μένουν εκεί και να μην κουνηθούν....