ΛΙΑΝΑ ΠΟΥΡΝΑΡΑ

Έσερνε βαριανασαίνονταςτο νιόκοπο έλατο στο πετρωμένο μονοπάτι και με μεγαλύτερη δυσκολία, έσερνε στην πλάτη του τα εβδομήντα του χρόνια. Ένας κατάμαυρος, πένθιμος ίσκιος σκέπασε τον τόπο ολοτρίγυρα, και συγχρόνως άρχισε να αγριεύει η επέλαση του βοριά και να πέφτουν οι πρώτες νιφάδες. Το ξεροβόρι μαστίγωνε μια γυροβολιά τα δέντρα και τα πετρωμένα βράχια και μετά έσερνε την κοφτερή λεπίδα του στο πρόσωπό του και του πάγωνε την ανάσα. Μες στο χιονιά,γεννήθηκες Χριστέ μου, μουρμούρισε και...

Πώς είναι να φεύγεις στα δεκαεννιά σου χρόνια, για μακρινό ταξίδι χωρίς επιστροφή στο έμπα του Χειμώνα; Ειμαρμένη ή τραγωδία; Τι κρίμα να μην προλάβεις τα φετινά Χριστούγεννα με το φωταγωγημένο δέντρο, τη γαλοπούλα στο τραπέζι, τα μελομακάρονα στην μεγάλη πιατέλα και τα γιορτινά χαμόγελα, να αιωρούνται στο σαλόνι... Πάντα σου άρεσαν οι γιορτές... Το χαρούμενο διάλειμμα της ζωής έλεγες, και η πολύχρωμη φορεσιά της... Έκλεινες τότε ερμητικά τα βιβλία, και χουχούλιαζες στον καναπέ σαν τεμπέλα...

Εικαστικός: ΊΝΑ ΜΕΛΙΔΟΥ 🌹 Η ρημάδα η ζωή έχει πολλές κακοτοπιές, αλλά το πιο ύπουλο σαράκι είναι η κοινωνική αλλοτρίωση, η αποξένωση από το συνάνθρωπο,που εντελώς σιωπηλά και αθόρυβα,αποξεχνά στα αζήτητα και διαγράφει σταδιακά από το κιτάπι της ,αδέρφια, συντρόφους, φίλους και συγγενείς... Σχέσεις,άλλοτε ιερές, που σήμερα αραχνιάζουν..στο κενό κελάρι της καρδιάς και της μνήμης. Εκεί ακριβώς ανάμεσα σε ένα υπερφίαλο εγώ και σε ένα αποξεχασμένο εσείς, απολησμονούνται οι άλλοι, αραιώνουν τα...