ΛΙΑΝΑ ΠΟΥΡΝΑΡΑ

Οι σχέσεις των ανθρώπων οδεύουν διάτρητες, σαν κουμπότρυπες πολυφορεμένου πανωφοριού και σε κάθε γωνιά καραδοκούν ανατροπές, και ενεδρεύουν παγίδες και αντιφάσεις. Έτσι πολυκαιρισμένα χαμόγελα και αγκαλιές, μετατρέπονται σε φυλακή με επίχρυσα κάγκελα και σου κόβουν την ανάσα. Αρκεί μια στραβοτιμονιά, να ταράξει τις ισορροπίες και στον ανέφελο ουρανό της ρουτινιάρικης καθημερινότητας, να ξεσπάσει καταιγίδα. Στην αρένα της ζωής λοιπόν κονταροχτυπιούνται οι πιο ιερές συγγένειες και οι πιο ...

Την είχε αποτυπώσει στη μνήμη του, κουλουριασμένη στο σκαλοπάτι, με το βιβλίο στην ποδιά και το γάτο να χουζουρεύει στα πόδια της. Θυμόταν καλά το αγγελοκαμωτό πρόσωπο, τη θάλασσα των μαλλιών της και τη λάμψη των ματιών της, που έσταζαν κάτι ανάμεσα στην οργή και τη λαχτάρα, τον έρωτα και το θάνατο. Με ακρίβεια θυμόταν και το σπίτι. Ήταν ένα πανέμορφο τρίπατο σπίτι, που ξεχώριζε για την πέτρινη πρόσοψη, τα ολάνοιχτα πορτοπαράθυρα, το πηγάδι στο έμπα του και μια κατάφορτη νερατζιά στη μέση...

Ένα ταξίδι είναι η ζωή και εμείς, ισόβιοι ταξιδιώτες, σεριανάμε βιαστικά με τις αποσκευές, τα εισιτήρια και τα διαβατήρια στο χέρι. Στα πάνινα σακίδια της νιότης μας, χουζουρεύουν ανέμελα όλες οι χαρές, οι Κυριακές και οι γιορτινές μας μέρες και μάς προσπερνάνε βιαστικά, πριν τις χορτάσουμε, με επίγευση γλυκόπικρης σοκολάτας. Στις βαριές βαλίτσες, τις ασήκωτες, τις σακατεμένες από το χρόνο και τις παραγεμισμένες, πείρα και εμπειρίες, βαραίνουν οι αμείλικτες ενοχές, οι δακρύβρεχτες μετάνοιες...