ΜΑΡΙΑ ΜΙΤΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Την πρώτη φορά που τον είδα, ήταν τρεις και δεκαεπτά το πρωί. Δεν ξέρω γιατί θυμάμαι την ώρα. Ίσως επειδή από εκείνη τη νύχτα και μετά, κάθε φορά που κοιτάζω το ρολόι και βλέπω 3:17, νιώθω πως κάποιος στέκεται πίσω μου. Εκείνο το βράδυ καθόμουν μόνος στο σαλόνι. Το σπίτι ήταν σκοτεινό. Μόνο το φως από τον δρόμο περνούσε μέσα από τις γρίλιες και έκοβε το πάτωμα σε λεπτές, γκρίζες λωρίδες. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ γιατί τη σκεφτόμουν. Πάλι. Δεν την ήθελα πίσω · αυτό έλεγα στον εαυτό μου. Δεν την...

Τον γνώρισε ένα απόγευμα του Οκτώβρη, σ’ ένα μικρό καφέ κοντά στη θάλασσα. Η βροχή είχε αρχίσει απότομα. Μπήκε μέσα βιαστικά, κρατώντας την τσάντα πάνω απ’ το κεφάλι της, περισσότερο από συνήθεια παρά από χρησιμότητα. «Έχεις γίνει μούσκεμα», της είπε ο σερβιτόρος. «Το παρατήρησα.» Κοίταξε γύρω της. Όλα τα τραπέζια ήταν πιασμένα εκτός από ένα, δίπλα στο παράθυρο. Κάθισε. Άφησε το παλτό στην πλάτη της καρέκλας, είδε έξω τον γκρίζο ουρανό και αναστέναξε. Άνοιξε το βιβλίο που είχε μέσα στην...

Μέσα στη σιωπή της νύχτας, ανάμεσα στους παφλασμούς των κυμάτων, άκουσα βήματα. Δεν γύρισα αμέσως να κοιτάξω. Ήμουν αλλού, στο δικό μου σύννεφο, εκεί που η σκέψη φεύγει από την πραγματικότητα και φοβόμουν πώς αν γυρνούσα, θα χαλούσε το όνειρο. Η όραση μειωμένη λόγο της σκοτεινής βραδιάς· η όσφρηση μου όμως δεν μπορούσε να αφήσει απροσπέραστη τη μυρωδιά του αρώματος σου. Ήρθες χωρίς εξηγήσεις, χωρίς «γιατί» και «πώς». Μόνο κάθισες δίπλα μου, τόσο κοντά, που για μια στιγμή όλα όσα είχα...