ΜΑΡΙΑ ΜΙΤΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Νόμιζα ότι η καρδιά μου τα είχε νιώσει όλα, ότι είχε δοκιμάσει το πιο γλυκόπικρο φιλί και είχε κουρνιάσει στην πιο τρυφερή αγκαλιά. Στα ταξίδια μου πίστεψα πως είχα δει το πιο ρομαντικό ηλιοβασίλεμα, την πιο ήσυχη και υποσχόμενη ανατολή. Κοίταζα πάντα τη θάλασσα, στεκόμουν pμπροστά της και νόμιζα πως καταλάβαινα τα μυστικά της. Τώρα ξέρω πως δεν τα ήξερα όλα ! Πάντα κάτι έλειπε,ένα λιμάνι που να μοιάζει «δικό μου». Περιπλανιόμουν σαν κύμα. Πότε ήρεμο, πότε άγριο, πάντα όμως σε κίνηση, πάντα...

Η φωτογραφία της Σωτηρούλλας Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή Στης φουρτούνας την αγριάδα, σε βρίσκω και χάνομαι. Σαν άγριο κύμα έρχεσαι και αφήνεις αλάτι της αλμύρας στα χείλη της σκέψης μου! Κάποτε λάμπεις, σαν φάρος στα σκοτάδια μου· και άλλοτε γίνεσαι άνεμος που με παρασέρνει ν’ αφεθώ ! Είμαι μια θάλασσα σε όλες τις μορφές της. Παλεύω με τα άγρια βάθη μου · Σε ποθώ μέχρι τα έγκατα, διψασμένη να σε συναντήσω. Πλησιάζεις και γίνεσαι η καταιγίδα που περίμενα! Και στο επόμενο λεπτό αναλαμβάνει η...

Το βλέμμα σου γλίστρησε πάνω μου σαν ζεστό φως και ένιωσα τον χρόνο να σταματά ανάμεσα στις ανάσες μας. Με πλησίασες αργά, σαν να διάβασες τις πιο απόκρυφες μου σκέψεις. Η σιωπή μας, μαζί με τις φλόγες στις ματιές μας, έκαναν μόνες τους την πιο τρυφερή, σιωπηλή εξομολόγηση. Στεκόσουν τόσο κοντά που ένιωθα τη ζεστασιά σου κι ας μην με άγγιζες, μέσα μου υπήρχε μια θύελλα, που ηρεμούσε και μόνο που σε έβλεπε! Ένα κομμάτι μου ήθελε να αφεθεί και να δωθεί χωρίς σκέψη . Να αφήσει όλα όσα κρατούσε...