ΟΛΓΑ ΤΡΥΦΩΝΙΔΟΥ ΖΩΓΛΗ

Ασημένια η νύχτα χύνονταν στη θάλασσα και δυο γλαροπούλια λαβωμένα από έρωτα κρέμονταν ανάμεσα στον ουρανό και στη γης. Πυκνώθηκε ο άνεμος και σάλεψε. Γιόμισε η νύχτα πεύκινη ευωδιά. Ο έρωτας σαν το νυχτολούλουδο άνοιξε στη νύχτα και μοσχοβόλησε το άρωμα της αγάπης. Χόρευε ποκάρι το όνειρο σαν σύννεφο χνουδάτο στον ουρανό. Και η καρδιά σαν σβωλαράκι ασκώθηκε, σαν συννεφούλα δροσίστηκε με του έρωτα την υφάρμυρη γλύκα. Το όνειρο σμιχτό αναπετάριζε ερωτοφλεγές κι αρμένιζε σε ανείπωτη αναγάλλια...

Σταγόνες βροχής κατρακυλούν από τον μέλανα ουρανό της ίριδας. Δεν είναι αδιάβροχη η καρδιά να τελέψει ο πόνος. Χαρμόπικρος ο έρωτας σκοτεινός, αντιφατικός, λαγαρός, σφοδρός φρενιάζει στ’ ακαταλόγιστο πάθος. Η μορφή σου, φωσφορίζον λαμπιόνι τ’ ουρανού στα νυχτέρια μου τη σκαλίζω στα όνειρά μου. Η καρδιά σου κοκαλωμένη στο χιόνι σαν τα χειμωνιάτικα αόρη ξεχειμάζει καπνισμένη, παγωμένη ανάσα. Η ψυχή σου, πύρινο Χερουβίμ με σπαθί, αν σβήσει η φλόγα η αγάπη έχει χαθεί. Κι εγώ κοντυλογραμμένη,...

Ήρθε ο Πρωτόλης του καλοκαιριού θεριστής, της αποθυμιάς και του έρωτα δεινός γητευτής, με φιλιά γιασεμιών να ευωδιάσει τη φύση ποιητικά όνειρα να ζωγραφίσει στη δύση. Ανατέλλει η ζωή στου Ιούνη τη λυκαυγή, πεταλουδίζει στων αστεριών τη μαρμαρυγή. Λευκά κρίνα της άμμου, αρμυρίκια θαλασσινά και χρυσοί ηλίανθοι τον χαιρετίζουν αυγινά. Τρίλιες αηδονιών γλυκομεθούν το καλοκαίρι, με σπίθα τον έρωτα, άσβεστο αγιοκέρι. Βουΐζουν οιστρήλατα τα τριζόνια του έρωτα στον ίσκιο των δέντρων με πόθο...