ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

Σε απόλυτη γαλήνη, τη μοναξιά μου έχω συντροφιά μου... Μες τη νυχτιά να σε προσμένω αδερφέ μου. Στο τραπέζι έχω μισογεμάτα τα ποτήρια μας, κόκκινο κρασί, όπως το ήθελες να το πίνουμε μαζί. Τριαντάφυλλα στα βάζα με χρώματα κι αρώματα φανταιζί ροδοπέταλα απλωμένα σ' αναμμένα μοσχοκέρια. Στο πικάπ ο δίσκος του Μπετόβεν να παίζει μουσική, εκείνη που αγαπούσες κι χορεύαμε μαζί. Όλα σε προσμένουν, αδερφέ μου, λίγο χρόνο να ξεκλέψεις σ α ν σε ό ν ε ι ρ ο, πεφταστέρι να μας έρθεις. Τρέμει η ψυχή ...

Όμορφα μανουσάκια μου φυτρώσατε μονάχα, με αγριοβόρι με κακοκαιριά ανάμεσα στα βράχια. Οου να 'βρει χώμα η ρίζα σας νερό να ξεδιψάσει, πάνω σε μια ξερολιθιά, ν ' ανθίσει να γελάσει; Ξεράθηκαν τα χείλη σας το βλέμμα σας θολώνει, Ο ουρανός σας συμπονεί συννέφιασε βουρκώνει. Με ψιλόβρόχι τραγουδεί, σκύβει να σας δροσίσει ... Κι ένα χαμόγελο να δει, στα χείλη σας ν ' ανθίσει. Όμορφα μανουσάκια μου στολίζει τα μαλλιά σας, με χίλιες διαμαντόπετρες κι ήλιους μες τη καρδιά σας. Τριανταφυλλια...

Βαριά τα χρόνια κουβαλά, χιόνια σκεπάσαν τα μαλλιά στην άχαρη, μουντή ζωή της, μες την έρμη καμαρή της με ραγισμένη την καρδιά. Γερασμένη δεν πρόκαμε  όσα ονειρεύτηκε να ζήσει. Εχθρός της ανίκητος ο χρόνος κι αν τον πολέμησε πολύ δεν μπόρεσε να τον νικήσει. Λάφυρο της έχει 'πομείνει, της Παναγιάς της το Ακοίμητο Καντήλι. Γεμάτο λάδι ως τα χείλη, αναμμένο καίει μερονύχτι, άσβεστο δεν έχει μείνει. Στην ταπεινή την προσευχή της, η ματιά της γλυκά δακρύζει, το "μέσα της" θερμοπαρακαλεί, οι ψυχές...