Ήταν τα λόγια σου κόκκινο κρασί μια προσευχή η μια κραυγή τώρα εδώ ανοίξαν οι ουρανοί και αν μπορείς την άβυσσο μου κράτα. Στείλε μου θέλω ένα πικρό φιλί ένα μικρό πολύχρωμο καράβι που θα με πάρει να με πάει μακριά πες μου ο χρόνος μας που πέρασε που πάει; Και είμαι εσύ το πιο ψηλό βουνό με όλα τα σύννεφα τον ήλιο το φεγγάρι πόσο μακριά φτερουγίζουνε οι γλάροι όταν το πλοίο αφήνει το λιμάνι; Ναι είμαι εδώ με ενός σκυλιού καρδιά που περιμένει ένα γλυκό σου χάδι κοίτα πως έγιν

Φοβάμαι… Ο κόσμος σκοτεινιάζει απ’ όλα τούτα τα άσχημα που γίνονται συνέχεια,  και τρομάζω… Ατυχήματα, αρρώστιες, παράλογη βία, απειλές πολέμου. Πραγματικά κι επίπλαστα γεγονότα, κάθε μέρα ένα καινούριο χτύπημα, μια δυσάρεστη έκπληξη. Τρέμω και μελαγχολώ. Αισθάνομαι πως τίποτα δεν έχει νόημα. Ένα αόρατο βάρος πλακώνει την καρδιά. Τα μάτια βουρκώνουν. Κι ο πόνος, σαν χίλια καρφιά, τρυπά το κορμί.   Φοβάμαι… Μια σπίθα μέσα μου διψά για ζωή. Πρέπει να αντιδράσω. Να βρω τη δύναμη

Κολόνια Ευτυχία Ξαφνικά δεν ξέρω γιατί… Όλα όσα μου συμβαίνουν, είναι δύσκολα και γώ προσπαθώ αληθινά τόσο! Μα δεν φαίνεται εξω.   Κοιτάζω γύρω μου. Τι άλλο να κάνω ; Με δεμένα πόδια και κομμένα φτερά τρέχω με αγκάθια εμπόδια ματωμένα.   Άδεια μέσα μου ψάχνω την κολόνια. Ετικέτα Ευτυχία.   Μαρίνα Παπαδοπούλου  🌹

Ακουμπισμένη στο παραθύρι, αγναντεύω πουπουλένια σύννεφα, ασυνήθιστα πεταμένα στο απέραντο του ουρανού λικνίζονται δοκιμάζοντας τις πόζες τους Δοκιμάζουν πότε τούτη, πότε κείνη, σπάζοντας την πλάκα τους Τελικά καταλήγουν να μοιάζουν με “ανθρώπους” Ναι, βλέπω συννεφιασμένους ανθρώπους να φορούν τα καπέλα τους σε έναν χρόνο που τρίζει Διακρίνω τα χέρια τους, το σώμα τους βαριά τραυματισμένα Να και τα πρόσωπά τους, αγναντεύουν, από ψηλά Βήματα πεταμένα στο “πουθενά” και στο “παν

«Η ελευθερία και η υγεία μοιάζουν με το οξυγόνο. Αισθάνεσαι την αξία τους όταν λείπουν.» Ναύπλιο, 4 Φεβρουαρίου 2025, 14:50 Ο λαμπερός ήλιος είχε φτάσει στο απόγειο του, καθώς η Αλκμήνη έφτασε μπροστά στην γυάλινη είσοδο της Νοσηλευτικής Μονάδας Ναυπλίου, στην διασταύρωση των οδών Ναυάρχου Κουντουριώτη και Μαρτινίας. Ο μπάτης μετέφερε την δροσιά της καταγάλανης θάλασσας, καθώς διέρχονταν από το φρούριο του Μπούρτζι, που στέκονταν ακίνητο στο λιμάνι του Ναυπλίου, σαν ένα πέ

Ψάχνω λέξεις ολόγυμνες από υποκρισία που στα σκιερά έγκατα του νου  καταχωνιασμένες ολιγωρούν διαρκώς... Της απουσίας την ωχρή ερήμωση Τα εκκωφαντικά βήματα της αποχώρησης Των άπνοων πόθων την αποδημία να περιγράψουν ενδελεχώς... Τα πυρωμένα δάκρυα διαφυγούσας αγάπης Των μοναχικών κορμιών το δύσκαμπτο βλεφάρισμα Το παγωμένο λίκνο των σεντονιών να χωρέσουν επαρκώς... Αλίκη Πέϊκου ⚘️💔⚘️

Σου κράτησα 'να ουρανό να 'χεις για προσκεφάλι Όταν θα λείπω από δω να γέρνεις το κεφάλι Σου έδωσα μια θάλασσα με βράχια και κοχύλια Να την γεμίζεις όνειρα φώτα και μπιχλιμπίδια Κι αν κάποτε με θυμηθείς βάλε φτερά στους ώμους. Καθόλου μην σκεφτείς κανονισμούς και νόμους. Θα μαι κρυμμένος στην γωνιά με μάτια δακρυσμένα να ψάχνω μέσα στην καρδιά αστέρια σκονισμένα. Κράτησα ένα ουρανό δικό σου και δικό μου να τον ανοίγεις όταν θα ακούς τον αναστεναγμό μου. Foto: Λονδίνο 28/2/202

Η μοναξιά καραδοκεί. Επιδιώκει την τέλεια στιγμή να χτυπήσει την πόρτα σου,και να τα βάλει με την ψυχή σου. Αδιαφορεί για όλα. Αρκεί να σωθεί η ίδια. Δεν μοιάζει να λυπάται για το τι θα προκαλέσει. Διεκδικεί μια θέση στο μυαλό σου, να ακουμπήσει τις ανασφάλειες της. Ντυμένη στα μαύρα  παίρνει αγκαζέ τη σιωπή, και χορεύει ασταμάτητα... Δεν σου ζητά άδεια, ούτε μπαίνει στον κόπο να περιμένει κάλεσμα σου. Της φτάνει να σου αφήσει τη  ψυχή άρρωστη. Παίρνει το θάρρος να χτίσει τον

Το πάλλευκο χιόνι αριβάρει σθεναρά από τα αγέρωχα αόρη με άσπρα φτερά, στραφταλίζει στων Αλκυονίδων τις αχτίδες λιώνει φλογερός εραστής στις βρόχινες ρανίδες. Ξεπροβάλλει η μυγδαλιά με κάλλη νυφιάτικα, τους γυμνούς λειμώνες ντύνει με άνθη ανοιξιάτικα. Να θάλλουν οι ανεμώνες αντάμα με τη μορφονιά, να θάλπουν την καρδιά να μην κρυώσει στην παγωνιά. Να φορτώσει ο Φλεβάρης το περβόλι της καρδιάς, να το στολίσει με την εσθήτα της τρελομυγδαλιάς. Το ηλιοφόρο φιλί να πεταλουδίζει

Στην απέραντη μοναξιά μου οι σιωπές γίναν καταιγίδες... Αστραπές που καιν ' τα σωθικά μου. "Κείνα τα μάτια τα μελιά ... πλάνεψαν τον νου μου,την καρδιά με ανείπωτα του έρωτα... όνειρα και αισθήματα άδολη της καρδιάς αγάπη άγια μου μεταλαβιά. Ω !!!! Πόσο τον αγάπησα  Θ ε  μου; αχ, ας γινότανε.... ας γινότανε... να του το σιγοψυθίριζα.... στ ' αυτί του τρυφερά ...  Να του ' παιρνα γλυκό φιλί κλεφτά... Να του ορκιζόμουνα... αιώνιο "Το θα Σ ' Αγαπώ " Να μη με σφάζουν πικροί καη

Κρέμασα στα καρφιά του άσπλαχνου τοίχου όλες μου τις θλίψεις ολόγυμνες Το δίκιο που δεν βρήκα ποτέ Τις αράχνες που άφησα να δουλεύουν τα βράδια Το μαύρο πανί που στριφογύριζε στο λαιμό μου θρήνος γοερός Το άνοιγμα των χεριών μου ρήγμα σε μαύρο χορό Το λύγισμα του σώματος σα σπασμένη προσευχή Τις ιδρωμένες ισορροπίες μου το κοράκι καραδοκεί Τη βεβαιότητα που πάντα αργούσε ζητώντας, τις αποδείξεις, που είχε υποσχεθεί Τις ψευδαισθήσεις της άμοιρης ψυχής μου σε μια χίμαιρα, πάντα

🍁🍁🍁🍁 Τολμάει !!!!!!!!! Υπερβαίνει τα όρια της με τον φόβο ανεπιθύμητο επισκέπτη και υπό διωγμό Η αφιλοξενία των εφήβων στον φόβο είναι παροιμιώδης Το μονοπάτι φαντάζει σαν τρελή πρόκληση. Χωρίς σκέψη και με ενθουσιασμό ακολουθεί την παρόρμηση της στιγμής. Ο κίνδυνος είναι άγνωστος και εκτός λεξιλογίου Η αυτοπεποίθηση για τις δυνατότητες της ξεχειλίζει. Το τόλμημα φαντάζει εφικτό στο εφηβικό μυαλό όπου η λογική είναι περιθώριο.🌿🌿 Με όλες τις αισθήσεις σε σχέση αλληλοβοήθ

Μια πονετική εξιστόρηση, ένα πικρό αφιέρωμα ψυχής στους ναυαγισμένους της ζωής, σ' αυτούς που η μοίρα όρισε λάθος διαδρομές στα μονοπάτια τους. ..Πώς να μην νιώθεις ένα ασήκωτο βάρος, μια θλίψη, συμπόνια στο συναπάντημα μαζί τους,  γι αυτούς τους ξέμπαρκους της ζωής που αθέλητα ή από λάθη προσωπικά καταντούν σκαριά ναυαγισμένα, απόκληροι της κοινωνίας και κατατρεγμένοι... Ναυάγιο ζωής.... Μόλις το φέγγος της μέρας το χείλι σκάσει, μια αχτίδα τρυπώνει στην ψυχή να τη δαμάσει..

Μια απρόσμενη μυρωδιά, με τη χορευτική κίνηση του ανέμου, έφτασε στα ρουθούνια του.   Μια άυλη, αέρινη ύπαρξη προσπέρασε γοργά, συνεχίζοντας την πορεία της.   Ένα τυχαίο άγγιγμα ικανό να ξεκλειδώσει ένα κομμάτι του μυαλού του.   Μια γλυκιά ανάμνηση έπεσε μέσα του σαν ανάλαφρη ψιχάλα σε διψασμένη γη.   Τη ρούφηξε, λαίμαργα, και ένιωσε ξανά τη ζωή να γεμίζει όλη του την ύπαρξη. Νίκη Μαντζαβίνου 🌹

Αντοχή κι απαντοχή της βούλησης. Άγραφη μνήμη και αέναος έρως· αγριεμένη θάλασσα η καρδιά.   Απούσα η παρουσία· βραδυφλεγής εγκαρτέρηση η αναμονή… και ο λόγος, πάντα, εκεί· να κορυφώνεται σαν οργασμός ανολοκλήρωτος, σα σώμα που δεν βαπτίστηκε στην καυτή πυρά της λατρείας.   Χάρισμα αλαργινό το άγγιγμα και μεστή από δροσιά η νέα ψυχή, αναγεννημένη από τις στάχτες της·  γενναία μέσα στο δόσιμο … και την προδοσία της.   Μαρία Καραθανάση 🌹

Έτσι έρχεται η αγκαλιά στην αγάπη, σαν εξήγηση. Όταν δεν έρχεται ούτε σαν μυρωδιά, ούτε σαν χάδι, είναι ανεξήγητη. Κατερίνα Κυπραίου 🌹

Πόσο δύσκολο είναι να φανερώσεις στον άλλον την αγάπη σου και το μέγεθός της ΜΕΝΙΟ μου. Οι μικροχαρές και τα επιχειρήματα δεν την αποδεικνύουν,φωνάζει για ασφάλεια,σιγουριά,έκπληξη. Επιζητεί ίδιο τρόπο προσέγγισης αλλιώς απλουστεύεται,παρεξηγείται,πληγώνεται. Αγαπάς και προσφέρεις,αλλά στον δύσπιστο δεν είναι αρκετό.Η όλη προσπάθεια κουράζει,γίνεται βαρετή,ανούσια,άμυνα,ασήκωτη, υπερβολική. Δεν είναι για σένα αυτή η ειρωνεία και απόρριψη,ανοίγεις την καρδιά σου σαν κρίνο,το ν

Mάσκες αιωρούνται γύρω στο πρόσωπό σου.  Τις ακούει η κάθε επώδυνη μέρα.  Τις αγγίζει η κάθε άναστρη νύχτα Τρίζουν και μέσα σου - συμφερτός χρόνων Ασήκωτες με στόματα επτασφράγιστα Δεν τις αγγίζεις! Τρέμεις το ξύπνημά τους Φοβάσαι το ακάλυπτο προσωπό σου... Άννα Κλαρίτη 🌹

🌹 Όμορφη Κόρη φτερωτή του Αιόλου η θυγατέρα... που άκουσε να κοιλοπονάς και γέννα να ετοιμάζεις... ☀️ Κοίταξε πώς ερμητικά έκλεισε τους ανέμους στον θεϊκό του τον ασκό κανείς να μην ξεφύγει... 🌹 Καλεί του Ήλιου την πνοή το άρμα να ετοιμάσει να το οδηγήσει εκεί ψηλά που αστροτροχιές διατάζει... ☀️ Φ ω ς να απλώσει κι Άπνοια στα πέλαγα Γ α λ ή ν η Μες του χειμώνα την καρδιά θ έ ρ μ η να πλημμυρίσει... 🌹 Κι εσύ το θύμα του Έρωτα και των θεών ο οίκτος Μικρό πουλί της θάλασσ

Χύθηκαν τ´άστρα στον ουρανό, θημωνιές φιλιών, θημωνιές ονείρων. Οδοιπορεί το όνειρο κι η καρδιά γλαροπούλα  αρμενίζει  στα ουρανοπέλαγα του Θεού. Ξεκουκίζω μια, μια, τις σκέψεις στην ασκιανιά της νύχτας. Στο βλέμμα σου ελλιμενίζεται η καρδιά. Ασπαίρει σαν ανεμώνη στο χώμα, στον παγωμένο χειμώνα της απουσίας. Σαν την εύθραυστη ανεμώνη  που δεν μπορεί να παλέψει τον άνεμο, σπάει στον Χειμό… Σαν την πληγωμένη ανεμώνη  που φύτρωσε από τα δάκρυα της αγάπης  κλείνει τα πέταλά της σ