Μοιράσου αδέλφι το κρύο μαζί μου Τις άγραφες λέξεις, τις μεταφράσεις του αίματος Ακούμπα στον ώμο μου τους φόβους, τα κενώματα Τύλιξε τα χέρια γύρω από τα δικά μου Να κρατήσουν άφησέ τα γερά μες στη σάρκα τους, όλες τις μπόρες, τις φυλλωσιές που πέφτουν, τους χειμώνες και τα χιόνια Τις άσβηστες πυρκαγιές, τα αποκαΐδια Όλους τους κύκλους που διαλύονται Ντύνε με πάντα με το πρόσωπο που χάνω Μίκραινε ώστε να χωράς, νόμισμα εσύ ακριβό, στην παλάμη μου Μαζί μου να εγκολπώνεσαι απά

Καλημέρα φίλες και φίλοι μου αγαπημένοι! Χαρούμενο κι ευλογημένο μήνα Αύγουστο! ❤️Καλώς ήρθες Αύγουστε... ❤️ Κάθε χρόνο περιμένω τον Αύγουστο με χαμόγελο, φως και προσμονή. Φέτος, όμως, η καρδιά όλων μας δυσκολεύεται να τον καλωσορίσει. Πέρσι μοιράστηκα αυτό το τραγούδι μου με την ελπίδα να μείνει μόνο μια υπενθύμιση. Σήμερα, όμως, οι εικόνες από τις φωτιές μάς αναγκάζουν να το ξανακούσουμε με άλλη καρδιά. Κάθε καλοκαίρι μετράμε τις ίδιες πληγές. Δάση που χάνονται, ζώα π

Με τα κλαδιά στην ανάταση παραδίνομαι στο μέλλον σου. Σε ένα όνειρο παχύσαρκο που κυλάει χρόνια μες στις φλέβες σου. Φύλλο δεν έμεινε ανέγγιχτο στης πυρκαγιάς το βλέμμα σου. Μιλάς για αναγέννηση μα υλοτομείς το ψέμα σου... Ο πόνος της φωνής μου τη χαρά δεν θα σου δώσει να ακουστεί, σκόνη θα γίνω να ανασαίνεις το δηλητήριο της ντροπής. Κι όταν το αύριο θα 'ρθει που τόσο λαχταράς... Ρίζωσε τα πόδια σου βαθιά μέσα στη γη, πριν η φύση σε ορίσει περιττό ανταγωνιστή. Χρήστος Πα

Ζούμε σε μια εποχή που ακούς συχνά: «Μην δίνεσαι πολύ» «Μην αγαπάς περισσότερο» «Μην επενδύεις στην αγάπη» Σαν να είναι η αγάπη μια επένδυση που πρέπει να αποδώσει σε κάτι… Ποτέ δεν πίστεψα ότι η αγάπη πονάει. Πονάει η απουσία. Πονάει η συνήθεια που έμεινε χωρίς εκείνον τον άνθρωπο που σου γέμιζε τις στιγμές σου. Πονάνε οι λέξεις που δεν ειπώθηκαν και οι αγκαλιές που τελείωσαν ξαφνικά. Η αγάπη όμως; Η αγάπη μόνο σε γεμίζει. Σε γεμίζει εικόνες που κανένας χρόνος δεν μπορεί να

❤️Στον Χρόνο που γίνεται λέξη ❤️ Αφιέρωμα για την Επέτειο Δημιουργίας του «Λόγω Τιμής» Κάποιο τόποι δεν έχουν τοίχους ούτε σύνορα. Χτίζονται αργά, με λέξεις, σιωπές, όνειρα και ψυχές που αποφασίζουν να συναντηθούν. Είναι οι τόποι όπου μια σκέψη, μια εικόνα γίνεται ποίημα, ένα δάκρυ γίνεται ιστορία και μια καρδιά βρίσκει μια άλλη καρδιά χωρίς να χρειαστεί να μιλήσει. Το «Λόγω Τιμής» δεν είναι απλώς ένας λογοτεχνικός χώρος. Είναι μια οικογένεια ανθρώπων που έμαθαν να μοιρά

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΦΗΝΕΙ ΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΝΑ ΣΒΗΣΟΥΝ Μια φορά κι έναν καιρό, στην άκρη ενός δάσους όπου οι λέξεις χάνονταν μέσα στην ομίχλη, περιπλανιόταν ένα κορίτσι που αγαπούσε να γράφει. Κρατούσε τις ιστορίες του κρυμμένες μέσα σε ένα παλιό, μαύρο τετράδιο. Στις σελίδες του ζούσαν άνθρωποι που δεν είχαν γεννηθεί ποτέ, πλάσματα που παραμόνευαν στις άκρες των ονείρων και ιστορίες που περίμεναν υπομονετικά κάποιον να τις ακούσει. Για καιρό, το κορίτσι ακολουθούσε ένα γνώριμο μονο

Ήταν Κυριακή πρωί, κατακαλόκαιρο. Ο ήλιος έκαιγε και εγώ είχα σηκωθεί πως και πως να πάρω μια παραγγελία από το κοντινό ζαχαροπλαστείο, που είχα παραγγείλει. Ετοιμάστηκα γρήγορα, ήπια δυο γουλιές καφέ και ύστερα έφυγα άρον άρον παίρνοντας μαζί τα κλειδιά του αμαξιού. Σήμερα ήταν μια ξεχωριστή μέρα για εμάς, καθώς είχε γενέθλια η λογοτεχνική μας ομάδα. Είχαν περάσει 2 χρόνια από τότε που δημιουργήθηκε, αν κι εγώ ήμουν εκεί, μόλις ένα χρόνο, μάλιστα λίγες μέρες πριν έκλεισα

Χρόνια πολλά, Λόγω Τιμής, για τα δύο όμορφα και δημιουργικά σου χρόνια! Μέσα σε αυτό το σύντομο, αλλά τόσο ουσιαστικό ταξίδι, κατάφερες να γίνεις κάτι πολύ περισσότερο από μια λογοτεχνική πλατφόρμα. Έγινες ένα ζωντανό κύτταρο τέχνης και πολιτισμού, ένας χώρος όπου οι λέξεις βρίσκουν φωνή, τα συναισθήματα γίνονται ποίηση και οι δημιουργοί αισθάνονται πως ανήκουν σε μια μεγάλη οικογένεια. Ένα μεγάλο «ευχαριστώ» και ένα θερμό «εύγε» αξίζουν στην ιδρύτρια και αρχισυντάκτρια, Εύα

Κάποιες φορές οι πιο όμορφες διαδρομές αρχίζουν σχεδόν αθόρυβα. Μια ιδέα, λίγοι άνθρωποι, η αγάπη για τη λογοτεχνία, η πίστη ότι μέσα από τις λέξεις η επικοινωνία γίνεται πιο απλή και πιο εύκολη. Κι ύστερα ο χρόνος περνά σχεδόν ανεπαίσθητα και, πριν καλά καλά το καταλάβεις, δύο χρόνια έχουν γίνει μια ολόκληρη ιστορία. Δύο χρόνια κι όμως, μέσα σ’ αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα γεννήθηκε και άνθισε ένας ζωντανός λογοτεχνικός τόπος, Το Λόγω Τιμής. Ένας χώρος που δεν περιορίστη

Με τύλιξε ο μουσικός απόηχος κάποιων ευχάριστων γεγονότων, όπως η γενέθλια ημέρα της συντροφιάς των συντακτών του Λόγω Τιμής! Γλυκιά θαλπωρή εγκαταστάθηκε στον ψυχισμό μου, και η παρέλαση προσώπων, μα και κειμένων δεν άργησαν να κάνουν την εμφάνισή τους. Χαλάρωσα στην πολυθρόνα μου αργά, μεταμεσονύκτια, στην γαλήνια δροσιά του κήπου μου μετρώντας τα πεφταστέρια. Το ποτηράκι που είχα ακουμπήσει στο τραπεζάκι μου να συνοδεύει τους αναστοχασμούς μου, ανέγγιχτο παρέμεινε, αφο

Γεννήθηκε από μια ιδέα. Πρωτεργάτρια η Εύα. Δίπλα της ο Θοδωρής της. Ακούραστος φρουρός των λέξεων. Ο Χρήστος. Ο Βασίλης. Η Χρυσάνθη. Η Όλγα. Η Λιλή. Η Τριανταφυλλιά... Η Γιούλη... Η Άννα... Από τις θεμελιώδεις λίθους της ομάδας αυτής. Φίλοι πολλοί και γνωστοί μαζεύτηκαν να στήσουνε γιορτή. Είναι πολλοί. Είναι αγνοί. Λέξεις. Συναισθήματα. Ποίηση. Λογοτεχνία. Μέσα στης ζωής την τρικυμία. Ενώθηκαν να μας αφηγηθούν ιστορίες και άγνωστες πτυχές της ζωής. Ω! Αγαπημένα πλάσματα της

Να είσαι εκεί Λόγω Τιμής! 2 Χρόνια! Μα δεν είναι χρόνος! Είναι δέντρο με μελίρρυτους καρπούς και με ρίζες από μελωδίες λέξεων. Αγωνίες, αναρωτήσεις, προβληματισμοί γίνονται δροσερό μαγικό φύλλωμα και μελωδικό θρόισμα ανέμου. Οι άγνωστοι γίνονται συνοδοιπόροι! Και σμίγουν οι ψυχές σ’ ένα «μαζί» διαφορετικό αλλά και τόσο ταιριασμένο! Κι ο ένας του άλλου τα από καρδιάς αποτυπώματα προσμένει με λαχτάρα, να ταξιδέψει στην ξεχωριστή του καθενός ατόφια, πολύτιμη διαδρομή! Κι είναι κ

Λόγω Τιμής Χρόνια Πολλά, στον ουρανό να πετάξουμε με όνειρα φωτεινά, είσαι αστέρι του πνεύματος λαμπρό, μας οδηγείς σε δρόμο μαγικό! Λόγω Τιμής, των ονείρων η σελίδα που στεγάζει την ελπίδα! Των Ονείρων οι Ποιητές με έργα που δεν τελειώνουν ποτές! Χρόνια Πολλά μ´άφραστη γλύκα, με έμψυχη, άλκιμη ορμή, να χορταίνεις με τη γραφή την καρδιά και να θρέφεις το πνεύμα!!!❤️ Ουρανοδρόμος ήλιος είσαι, ψυχολάτης που διαγείρεις στο απάγκιο της καρδιάς τον άκρατο, λυρικό ποιητικό αισθ

Στις 25 Ιουλίου, το «Λόγω Τιμής» κλείνει δύο χρόνια γεμάτα έμπνευση, συναίσθημα και αληθινή δημιουργία. Δύο χρόνια από τότε που ένα όμορφο όραμα έγινε μια ζεστή αγκαλιά για όλους εμάς που ζούμε και αναπνέουμε μέσα από την ποίηση. Δυο χρόνια φως, δυο χρόνια δημιουργίας, δυο χρόνια που οι λέξεις έγιναν οικογένεια. Κι ας είναι κάθε καινούρια μέρα μια γιορτή της ποίησης, με στίχους που θα ταξιδεύουν πάντα στις καρδιές μας. Είναι το μέρος όπου κάθε ποιητής, κάθε ποιήτρια και κάθε

Ακουμπάμε τις λέξεις μας κι αφουγκραζόμαστε καρδιές που παράλληλα κτυπούν σ’ ένα τοπίο θρυμματισμένο σε βάθη ατέρμονων ωκεανών χωρίς στο βλέμμα μας απάγκιο Πορευόμαστε στις λέξεις μας και στις ρίζες τους που ερεθίζουν τα σωθικά μας πλεύση σ΄άγνωστα μέρη πάνω από συμπληγάδες ταξιδιώτες του ονείρου Ποτίζονται οι λέξεις μας με τον θαλασσινό αγέρα κι εμείς επιμένουμε ακουμπώντας ο ένας στον άλλο οι ρίζες μας πια αμετακίνητες και τα κλαριά μας δρόμοι σ’ ανεξερεύνητους προορισμούς

Είπα να διαβώ κι εγώ μαζί σας τούτο το ξεχωριστό μονοπάτι με τα εύοσμα ρόδα που άνοιξαν διάπλατα τα πέταλά τους ευφραίνοντας τις προκλήσεις τής ζωής! Πόσες πνευματικές ανησυχίες πόσouς καημούς και στεναγμούς πόσες χαρές και συγκινήσεις "περπατήσαμε" όλοι μαζί μες στον εύφορο λειμώνα σου! Και αν, λόγω τιμής, προβληματιστήκαμε κλάψαμε γελάσαμε και ίσως κάπου χαθήκαμε, ωστόσο σαν λειτουργοί τού πνεύματος, ξανασμιξαμε ανθρώπινα και ενώσαμε τις δυνάμεις μας γύρω από την τράπ

🌹Τα ναύλα μετράμε της ζωής που με δάκρυα πληρώσαμε... ✨️Λ ό γ ω Τ ι μ ή ς !✨️ ☀️Νοτισμένες οι λ έ ξ ε ι ς πάνω σε γυαλόξυλα που σμίλεψαν τα κύματα.... Στον Ή λ ι ο τις απλώνουμε απ' το χάραμα για να εκφράσουν τα ανείπωτα και τα μοιραία να ξορκίσουν... 💕Κι αυτές - Λόγω Τιμής! - στο γνήσιο όραμα της Ε ύ α ς της καρδιάς μας ευλαβικά γεμίζουν Φ ω ς κι Α γ ά π η . . . με δέος μάς αχνίζουν και μία μία δονούμενες στον γεμιστήρα τρυπώνουν της Ψυχής... 🌙Κι όταν η νύχτα ρ

Λόγω Τιμής, δύο χρόνια παρουσίας, στο λογοτεχνικό στερέωμα «Μελέτα το παρελθόν, ζήσε το παρόν, εμπιστεύσου το μέλλον.» Άλμπερτ Αϊνστάιν, Φυσικός (1879-1955) Ημαθία Ξηρολίβαδο, 25 Ιουλίου 2026, 22:30 Η καταρρακτώδης βροχή δεν έλεγε να σταματήσει, εδώ και δύο ώρες. Χοντρές στάλες βροχής, έπεφταν συνεχώς στα διπλά παράθυρα της απομονωμένης πέτρινης μονοκατοικίας, που βρίσκονταν σε υψόμετρο χιλίων διακοσίων μέτρων, στην πλαγιά του

Λόγω Τιμής γιορτάζουμε !!! Μια πένα ασταμάτητη Των συντακτών των διαχειριστών Με φόρα γράφει ... και ναι Λόγω Τιμής Τη μοίρα σου προσυπογράφει Οι πένες των ανθρώπων σου Έχουν πάρει φωτιά Κι όλο με ζήλο γράφουν Έχοντας την πρωτιά Κάποιος γιορτάζει... Σιγοτραγουδώ Μην είναι το site Το site τούτο δω; Μην είν' το κορίτσι Τούτο το γλυκό, η Εύα μας; Με τη σελίδα της Που έκανε τρανή την αγκαλιά της Κι έβαλε τον κόσμο όλο; ναι, ετούτον εδώ ; Λόγω τιμής χρόνια πολλά Λόγω

Εκεί όπου οι Λέξεις Βρίσκουν Καταφύγιο Αφιερωμένο στο «Λόγω Τιμής» Υπάρχουν ημερομηνίες που σημειώνονται στα ημερολόγια. Και υπάρχουν ημερομηνίες που εγγράφονται αθόρυβα στη μνήμη, όχι επειδή σηματοδοτούν την αρχή ενός χρόνου, αλλά επειδή φανερώνουν την απαρχή μιας πνευματικής διαδρομής. Η γενέθλια ημέρα του «Λόγω Τιμής» ανήκει σε αυτή τη δεύτερη κατηγορία. Γιατί ένας λογοτεχνικός τόπος δεν γεννιέται τη στιγμή που εμφανίζεται στην οθόνη ενός υπολογιστή. Γεννιέται πολύ νωρίτερ