Μια σπουδαία ηθοποιός, νησιωτοπούλα. Γεννήθηκε την 1η Οκτωβρίου 1916 στο Αργοστόλι, με πατέρα καπετάνιο, τον Νικόλαο Φωκά, και μητέρα την Καικιλία Κουντούρη. Σπούδασε στη θεατρική σχολή του Καρόλου Κουν, κάνοντας το θεατρικό της ντεμπούτο το 1944 ως Ασημίνα στη «Στέλλα Βιολάντη» του Γρηγορίου Ξενόπουλου. Εκεί ήταν που ερωτεύτηκε τον συμπρωταγωνιστή της, τον σπουδαίο Λυκούργο Καλλέργη, με τον οποίο παντρεύτηκαν, και την οικογένειά τους συμπλήρωσε η κόρη τους, Ισμήνη. Η παρουσί

29 Οκτωβρίου!Μέρα αφιερωμένη στους αγνοούμενους. Αγνοούμενος!μιά λέξη άγνωστη για μας πριν το 1974. Τώρα η λέξη αυτή έγινε ένα πυρωμένο καρφί, που τρυπάει καθημερινά για 52 χρόνια. Ψυχές που στερήθηκαν αγαπημένα τους πρόσωπα, κι ακόμα αναζητούν την εξακρίβωση της τύχης τους. Ψυχές που αιμορραγούν και το αίμα πνίγει την ψυχή τους, γίνεται κόμπος και περιπλέκεται βαθειά μέσα τους , σαν φίδι φαρμακερό. Το πιο δύσκολο κομμάτι της τουρκικής εισβολής.... Το πιο μεγάλο φορτίο...

Το τέρας του Halloween 31 Οκτωβρίου, Νύχτα Halloween Ο δεκαπεντάχρονος Lance διέσχισε το μασκαρεμένο πλήθος. Τα τραγούδια ηχούσαν στα αυτιά του σαν ξεθωριασμένες μελωδίες, ενώ οι δυνατές φωνές έμοιαζαν με μακρινούς ψιθύρους. Κανείς δεν έδωσε σημασία στο καχεκτικό αγόρι που ήταν λουσμένο στο αίμα. Ένας μεταμφιεσμένος βασιλιάς σήκωσε το ποτήρι του προς το μέρος του, χασκογελώντας. Λίγο κόκκινο κρασί χύθηκε πάνω του κι ανακατεύτηκε με το πορφυρό χρώμα του θανάτου. «Ωραία στολή

Κεφάλαιο Ι: Το Αλάτι που Έλειπε Ο Στίλλβος έφτασε στη Ρεϊνία της Δραμάρκης τρεις μήνες νωρίτερα απ' όσο όριζε το Ημερολόγιο του Ζάρρας. Και μαζί του έφτασε η πείνα. Στις αγροικίες του νότου οι χωρικοί έσφαξαν πρώτα τα βόδια που τα χρειάζονταν για το όργωμα των αγρών. Έπειτα τα πρόβατα, μετά τα σκυλιά και τέλος τις γάτες. Όταν δεν έμεινε ζωντανό στις παγωμένες αυλές, οι Άνθρωσκοι άρχισαν να κοιτάζουν ο ένας τον άλλον στις φωτιές με μια προσεκτική, νηφάλια ματιά, της οποίας το

Καλημέρα σας Αγαπητοί/ές φίλοι και φίλες! Χρόνια πολλά και ευλογημένα από την επέτειο της σημερινής μέρας. Της ημέρας που οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες! Σαν σήμερα πριν 80 χρόνια οι Έλληνες και πολλοί συμπατριώτες μου Αναληψιώτες πολέμησαν ηρωικά στα χιονισμένα βουνά της Αλβανίας, αντιμετωπίζοντας στην Βόρειο Ήπειρο υπέρτερες δυνάμεις του Άξονα! Έφθασαν μέχρι την Κορυτσά και τη Χιμάρα, το Αργυρόκαστρο και το Καλπάκι. Η σημερινή επέτειος δεν μοιάζει με τις προηγούμενες... Λόγ

Τις μέρες που τα σύνεφφα αντριεύουν, δεν θέλω να υπάρχω μήτε να είμαι. Αρκεί η πηγαία θλίψη μου• η πεντάμορφη του φθινοπώρου κόρη, που με βύζαξε με τόση αφθονία. Αναπολώ ζωές άλλων που μπόρεσα να ζήσω μες στο αχανές της ποίησης. Αγκαλιά - με Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες, εμβολίζοντας τα τείχη του έρωτος στις πεδιάδες της θάλασσας, όσο κοινότυπα μπορώ. Γιατί, φορά τη φορά, πέθαινα στη μάχη ένδοξα κι άλλοτε, σαν ακόλουθος, χανόμουν μέσα στη μήτρα. Άτυχος ή ανεπιθύμητος• Σηκώνομαι

Μια σπίθα ανθρωπιάς μέσα στα χρόνια της κατοχής✨✨ Από τις ιστορίες που άκουγα ξανά και ξανά μέσα στην οικογένεια, μία έμελλε να με εντυπωσιάσει σε μεγάλο βαθμό και αυτό ίσως γιατί φανερώνει πόσο απρόβλεπτη μπορεί να είναι η ανθρώπινη συμπεριφορά ακόμη και στις πιο σκοτεινές εποχές. Ήταν αρχές Μαρτίου του 1944 στην οδό Μοργκεντάου στην Κοκκινιά. Η γερμανική κατοχή αποτελούσε για τη χώρα μας μια τραγική πραγματικότητα και η αγωνία καταδυνάστευε καθημερινά τις ανθρώπινες ψυχές.

Του καιρού γυρίσματα διάσπαρτες σταγόνες προσωρινοί θαμώνες που σε κάθε γιορτή υποκλίθηκαν Να φοβάμαι ; γιατί ; Εκείνα που θέλουν κόπο να ανακαλυφθούν εκείνα που δεν ήξερα που δεν φρόντισα να στηρίξω εκείνα που απαίτησα Ήλιος να γίνει η βροχή να μεταμορφωθεί σε φροντίδα και εκείνο το λίγο... εκείνο που έμελε να γίνει πολύ . Πάνος Βαρνάβας 🪽

ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ Το πρόβλημα χρειάζεται επίλυση Αξιολογείται ως σοβαρό Η πρώτη προσπάθεια ναυαγεί Ο χρόνος με αργόσυρτη υπομονή δεν διευκολύνει Η επιμονή δύσκολο να το διαχειριστεί . Το πρόβλημα ? απρόσμενος έρωτας έρωτας ανεπίτρεπτος εξελίσσεται ταχύτατα με ένα χρόνο υπερκινητικό Δίνεται πλήρη αναφορά στο μυαλό η ετυμηγορία του ? η καρδιά πρέπει να αγνοηθεί Η καρδιά ατίθαση παρεμβαίνει Η ομορφιά της ζωής ο έρωτας πρέπει να βιωθεί Το μυαλό συσκέπτεται με όλες τις εμφ

Πόσο απρόβλεπτη είναι η ζωή... Εκεί που η αγάπη χωροστατεί και κυλάει ήσυχα, αρμονικά σαν ένα ποτάμι και νιώθεις πόσο τυχερός είσαι που έχεις έναν άνθρωπο, μια ψυχή πλάι σου, που σε σ' αγαπάει όσο κι εσύ, με μιαν ανυπέρβλητη αμοιβαιότητα που σε στηρίζει, και λες, ότι έχουμε χέρια αγάπης να πιαστούμε στα κακοτράχαλα μονοπάτια της ζωής... Να γείρομε με γλυκιά άφεση ο ένας στον ώμο του άλλου να πούμε το παράπονο της καρδιάς... Να βγάλουμε το σαράκι που μας τρώει η καθημερ

28 Οκτωβρίου 1942, όταν τα ελληνικά φτερά βομβάρδισαν το ιταλικό στρατηγείο στην Λιβύη «Ετούτος δω ο λαός δε γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του.» Γιάννης Ρίτσος, Έλληνας ποιητής (1909-1990) Έλ Αλαμέιν, 05:45, Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 1942 Δώδεκα μονόπλανα Χαρικέιν, χαμηλής πτέρυγας, πετάνε χαμηλά πάνω από την αχανή Σαχάρα. Η σκόνη και η άμμος σηκώνονται πίσω από τις προπέλες τους. Σχεδόν αγγίζουν την κινούμενη καυτή έρημο, καθώς προσπαθούν να αποφύγουν τα επίγεια ρα

«Ἐδῶ μένουμε τώρα, αἰώνιοι φρουροὶ μὲς στοῦ μέσα πελάου τὴ γαλήνη, κ᾿ ἐδῶ πιά, χαλινοὺς σὰ νὰ βάζουμε στὰ ἴδια τὰ κύματα ποὺ μαίνονται ἀπάνω, θὰ ὡριμάζουμε πάντα μία σκέψη λυτρωμοῦ γιὰ τὴν ἅγια μας θάλασσα ἀπ᾿ τὸ κόκκινο μάταιο πανὶ τῶν Λατίνων» Άγγελος Σικελιανός, Έλληνας ποιητής (1884,1951) Η καταρρακτώδης βροχή δεν είχε σταματήσει εδώ και ώρες στα στενά του Οτράντο. Μέσα από τα θηριώδη κύματα της αφρισμένης θάλασσας της Αδριατικής, ξεπρόβαλε το περισκόπιο του ελληνικού υπ

Φθινοπωρινή η νύχτα ψαλιδισμένη κραυγάζει Το στερνό σπίτι ντραπαρισμένο εν θέσει Οι καρφωμένοι τοίχοι δεν άνοιξαν Ο εραστής ουρανός δεν κατέρρευσε Η ζωή αδιάκριτα αβάσταγη ακκίζεται Οι σελίδες της γιομάτες λεπτομέρειες Τα σώματα τις αναγνωρίζουν Κλείνουν τα εκρηκτικά τετράδιά της Ακούγονται κλάματα Ανεβαίνουν νωχελικά τις σκάλες, χωρίς χρεία φωτός Μέσα τους ανθίζουν χρυσάνθεμα Μωβ οίστρος, πένθιμος, βασιλικός Άυλα δίχως ονόματα Επίμονα ανθισμένα στα μπακίρια του Οκτώβρη Ζητού

Σαν το κύμα που γλείφει τα βράχια. Σαν τον αέρα που τριβελίζει τις κρύες μέρες του χειμώνα. Σαν την δίψα για γνώση. Έναν τέτοιο έρωτα έζησα μαζί σου. Όλη η ποιητική συλλογή των μεγάλων ερωτικών συγγραφέων πέρασε από μπροστά μου. Τι έρωτας ήταν αυτός που σου είχα.. Τι έρωτας. Θυμάμαι τα βράδια που μούσκεμα από τα δάκρυα γινόταν το μαξιλάρι μου από την απουσία σου. Θυμάμαι τα συναισθήματα μου να ουρλιάζουν στην σιωπή. Θυμάμαι την ψυχή μου να κραυγάζει. Καμία χαρά. Μόνο δάκρυα.

Στην εποχή της ευρείας προσφοράς και της συνεχούς ζήτησης, στον καιρό της έκπτωσης ζωής και συναισθημάτων, εκεί που η φθήνια και η προκλητική προχειρότητα φλερτάρουν με την κάκιστη ποιότητα και το αβασάνιστο ξεπούλημα σε εκθέσεις ελεϊνών, κακοστημένων πάγκων λαϊκής αγοράς χυδαία εκτεθειμένων με κάθε λογής σαρκίο προς αγορά και κατανάλωση, πακτωλοί χρημάτων χάνουν την αξία τους, γεμάτοι κορβανάδες σωπαίνουν ερυθριώντας υποτιμημένοι μπροστά στη θλιβερή διαπίστωση πως κάποια συν

25 ΟΚΤΩΒΡΗ 2026 Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου του Μαστού ΘΕΤΙΚΗ ΒΙΟΨΙΑ Έλα σε περιμένω Καυτό σίδερο στη φωτιά μου Αγκάθι μέσα στο δέρμα μου Νύχτα στον γαλανό ουρανό μου Σκουριά που χαράζει τα κάτασπρα πέταλά μου Υπογραφή στο χαρτί της βιοψίας μου Έλα θα πολεμήσω Ανθρωπινή η δύσπνοιά μου Αγγελική η αναπνοή μου Τα φτερά μου καήκαν στις άκρες τους μα και καμένα, υπάρχουν Ακόμα και οι άγγελοι αρρωσταίνουν στον κόσμο Έλα κι αν δεν σε νικήσω, μην το γιορτάσεις! Έ

ΚΟΡΩΝΑ Ή Γράμματα Η Σίμπιλ θυμόταν μόνο ένα πράγμα πριν αρχίσουν όλα: τον παλιάτσο. Η φίλη της είχε σταματήσει λίγα μέτρα πιο πίσω για να φωτογραφίσει την παρέλαση, όταν εκείνη τον πρόσεξε. Στεκόταν στην άκρη του πλήθους, εκεί όπου τα φώτα των δρόμων δεν έφταναν καλά, και την κοιτούσε. Όταν τα βλέμματά τους συναντήθηκαν, άνοιξε τη χούφτα του. Ένα νόμισμα γυάλισε πάνω στην παλάμη του. «Κορώνα ή γράμματα;» τη ρώτησε. Η Σίμπιλ γέλασε αμήχανα. «Γράμματα». Ο παλιάτσος χαμογέλασε

ΠΡΟΣ ΑΓΙΟ ΓΕΡΑΣΙΜΟ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ Άγιε μου Γεράσιμε η θαυμαστή σου παρουσία, στον ναό ξεπροβάλλει επουράνια οπτασία. Κέρινη φλόγα καρτερεί να φεγγίσει, την συννεφιασμένη ψυχή! Να την αναπτερώσει! Λευκό περιστέρι απροστάτευτο, γυρεύοντας ζεστή φωλιά. Απανεμιάς κλαρί! Αστροφεγγιά ζωγραφισμένη στην χρυσή σου λάρνακα. Βρόχινα τυφλωμένα μάτια, αγκιστρωμένα και χαμένα μέσα στην αστραφτερή σου δόξα. Ανεβαίνω με βήμα σιγανό και σιωπηλό, τα σκαλιά της απεραντοσύνης!! Με βλέμμα χαμηλό τ

«Στης ιστορίας το διάσελο όρθιος ο γιος πολέμαγε κι η μάνα κράταε τα βουνά, όρθιος να στέκει ο γιος της μπρούτζος, χιόνι και σύννεφο. Κι αχολόγαγε η Πίνδος σαν να ’χε ο Διόνυσος γιορτή. Νικηφόρος Βρεττάκος, Ποιητής και πεζογράφος (1912 –1991) Πίνδος, 09:00 02 Νοεμβρίου 1940 Η εξηντάχρονη Αλκμήνη του ακριτικού βλαχοχωριού Σαμαρίνα βάδιζε στα χιονισμένα απόκρημνα μονοπάτια των απότομων πλαγιών της βόρειας Πίνδου, σε υψόμετρο δύο χιλιάδων εκατό μέτρων. Στην πλάτη της είχε περα

Επιτέλους, αυτές οι λέξεις δεν περιορίζονται πλέον σε σκόρπιες σημειώσεις, χειρόγραφα υπό το φως των κεριών ή στις κρυφές γωνιές της φαντασίας μου. Στέκονται εδώ τώρα, σε ένα δικό τους μέρος – τη δική μου ιστοσελίδα. Σε κάποιους αυτό μπορεί να φαίνεται απλό. Μια σελίδα. Ένα κείμενο σε οθόνη. Για μένα είναι σαν το άνοιγμα μιας μεγάλης πύλης. Για χρόνια, ο κόσμος του Έοθας υπήρχε μόνο σε αποσπασματικά στη φαντασία μου· χάρτες που σχεδίαζα σιωπηλά αργά τη νύχτα, χρονικά γραμμένα