Έφυγε ο χειμώνας κι εσύ βουβή και πάλι σα να 'σβησε η σπίθα της καρδιάς σου και η αστερόσκονη που 'λουζε τα όνειρα σου χάθηκε σαν τις τελευταίες ψιχάλες της βροχής. Άδικα σε περιμένω στο σοκάκι το ερημικό εκεί που τα φιλιά μας ποτάμι ορμητικό παράσερναν τα κορμιά μας στου έρωτα το πάθος της φύσης καταφύγιο το φως του φεγγαριού. Θυμάμαι τα ζεστά σου δάκρυα, διαμάντια στο ωχρό σου πρόσωπο ακόμη δεν μπορώ να τα ξεπλύνω ούτε θα πάψουν ποτέ ν' ανατέλλουν. Άδικα σε περιμένω με σκον

ΑΠΟ ΤΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΣΤΟ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΟ Στην Αρχή τα πάντα φαίνονται πρωτότυπα και συναρπαστικά Ώσπου ανακαλύπτεις σιγά σιγά πως αυτό που κάποτε πίστευες ότι ήταν κάτι ξεχωριστό δεν είναι παρά μια μετριότητα. Μια εθελοτυφλία σου που παραμερίστηκε και εξιδανίκευσε τα χαρακτηριστικά ενός συνηθισμένου ατόμου και βαρετού. Μια εσωτερική εξέγερση που εκκολάπτεται εκτοξεύεται με κρότο και εξωτερικεύεται με χρόνια ένταση. Μακρόσυρτη σιωπή που τρυπώνει ανάμεσα βοηθάει να παρθεί η

Ένα μικρούλη λουλουδάκι αχ, να μπορούσα στη ζεστή μου αγκαλιά να το κρατούσα, μα μου είπε,εγώ αντέχω, γιατί εχω δίψα για ζωή θέλω τον ήλιον αντικρίζω. Τα δάκρυά σου σκούπισέ τα. Μην με λυπάσαι,έχω περάσει πιο πολλά, στάλα είναι μονάχα και όχι δάκρυ γιατί έχει απόψε ξεστεριά, μα άμα θέλεις κοίταζε μόλις στον ήλιο ζεσταθώ θα ανοίξω όλα τα πέταλα μου,θα είμαι πανέμορφος άνθος. Νίκη Σιγάλα 🌹

Σκιά, ο Φόβος. Απειλή.  Μετέωρη. Θολή. Σαν μαύρη, αόρατη γραμμή.  Κυριεύει σώμα, νου, λογική.  Στα τρίσβαθα λιμέρια,  εδρεύει της ψυχής.  Επιτάσσει τις αισθήσεις  και παράγει παραισθήσεις.  Αλλόκοτες... απροσδιόριστες... Άλογες... αόριστες... Το νου, το θολώνει. Την καρδιά, την αγχώνει...  Συναισθήσεις καθηλώνει. Το αίμα παγώνει.  Ρίγη, βαθιά ανατριχίλα.  Τραυλά ψελλίζουν τα χείλια.  Νεκρό το κάθε σου μέλος.  Σαν πέτρα βουλιάζεις στο έλος. Συναίσθημα, ακαθόριστο.  Φοβάμαι...

Η μοναξιά είναι σκληρή σκληρότερη από πέτρα, χωρίς κουβέντα, χωρίς ζωή άδεια η κάθε μέρα. Κρύο το σπίτι, κρύα η καρδιά, αξημέρωτη η νύχτα, έχει φωλιάσει η ερημιά, η απελπισιά, η πίκρα. Τα χείλη δεν γελάνε πια, τα μάτια βουρκωμένα ολούθε, πέφτει βαρεμιά, όνειρα γκρεμισμένα. Ένα παράπονο πικρό, κόμπο μου δένει  το λαιμό, με πνίγει, με τρελαίνει χάνομαι, με πεθαίνει. Αχ τίποτ' άλλο δεν ζητώ σ ' αυτό τον κόσμο το "μικρό  μόνο" αυτό, έναν άνθρωπο να έχω για παρέα, δυό κουβεντούλε

Όλα ξεθώριασαν δεν απομένει τίποτα πίσω απ’ το βουνό παρά μονάχα τα χρυσαφένια σου μαλλιά Μια μέρα ο χρόνος όλα θα τα σβήσει μου είχες πει Κι όμως ποτέ δεν έπαψα να αντικρίζω τη μορφή σου στο αφρισμένο κύμα κι αγάπησα με φλόγα κάθε στιγμή στο πλάι σου Σαν απόηχος φωτός στο σούρουπο το όνομά σου επέμενε να ανθίζει μέσα μου Πόσους χειμώνες σε καρτέρεψα κάτω απ’ το κόκκινο φεγγάρι Απρίλη μου Αχ πόσο λαχτάρησα να πιω όλη την αγάπη της Ανάστασης σ’ ένα ποτήρι μαζί σου Σαν ευωδιά λ

Δεν μπορώ να με αναγκάσω να πω. Είναι φορές που όσα νιώθω, τα κρατώ . Γιατί πρέπει και έτσι είμαι καλά τελικά. Έψαχνα κάτι,σημασία σε μάτια δανεικά. Γλιστρούσα από τα δάκρυα στα λάθη. Κανείς δεν προσπάθησε να μου μάθει.   Τυλίγω την ψυχή μου στα χέρια σαν παιδί. Σκεπάζω το φοβισμένο μου είναι σαν πουλί. Μια μέρα τα σπασμένα φτερά θα ανοίξουν. Στα σύννεφα τρελά σχήματα θα ζωγραφίσουν. Έως εκείνη τη στιγμή βυθίζομαι σε κόσμους. Κόσμους ανύπαρκτους που διαλέγω σενάρια. Μαρίνα Πα

Στην Ελένη μου 🌹 Ελένη, κοριτσάκι μου με τα παιχνίδια κούκλες Άσε αγάπη τα μαλλιά και τις χρυσές τους μπούκλες Ποτέ δεν,ξεχωρίζεσαι τις παιδικές σου φίλες, Αν σου τις πάρει και κανείς νιώθεις ανατριχίλες. Δικά σας χάδια και φιλιά,τρελές οι αγκαλίτσες, Ψυχούλα Έλενάκι μου με τις μικρές κουκλίτσες. Γλυκοκοιμάστε ενώ αυτές στα μάτια σ' αγναντεύουν Κορούλα μου,κουκλάκι μου θαρρείς πως σε νταντεύουν . Λευτέρης Σιώμος 🌹

lsle of the Dead-Isle of the Dead 1883 O Bocklin ζωγράφισε αυτόν τον πίνακα ως σύμβολο του περάσματος στον άλλο κόσμο, ως σιωπηλή λύτρωση. Ακροτελεύτιε ιερέ, ησυχαστή μεγαλοπρεπή, κλειδοκράτορα βαδιστή, χνούδι ο ερχομός σου. Συ που μορφές και ορμές μεταβάλλεις, δάσκαλε κανόνα, ψύχεις τους ήχους. Είσαι της ατόφιας γαλήνης εωσφόρος. Κύκνε της λύτρωσης, των παθών αιμολύτη, σκιά της γέννησης, της αρχής μελωδία – του τέλους αυλαία. Άχνοτε εφέτη της θλίψης επωδέ. Της πρώτης αυγής σ

Λίγο πριν χαράξει, χτυπά το σκοροφαγωμένο παραθυρόφυλλο. Τρίζουν οι μεντεσέδες,θαρρείς το κάνουν επίτηδες, μόνο και μόνο για να σε ξυπνήσουν. Ανοίγεις τα μάτια, όχι πως κοιμόσουν λίγο πριν. Από τις γρίλιες μόλις χωρούν δυο αχτίδες φεγγαριού που τρυπώνουν στο σκοτεινό δωμάτιο. Αργεί η πανσέληνος. Στέρεψε το φεγγάρι κι η ζωή σου. Η νιότη έφυγε, λιγόστεψε και ο ουρανός. Ξόδεψες τα όνειρα σου και τα μυστικά με λάθος ανθρώπους. Τώρα απόμεινες φτωχός, σχεδόν γυμνός. Μήτε που νοιάζ

Απο μικρή πάντα κρατούσε έναν ήλιο στα χέρια... Ζωγράφιζε και χαμογελούσε... Αγαπούσε και μιλούσε με την αγάπη της καρδιάς. Δεν ήξερε την λέξη μίσος, ούτε κακία. Μεγαλώνοντας άρχισε να γράφει λέξεις... Λέξεις αγάπης... Ζωγράφιζε καρδούλες... Υμνούσε την αγάπη και τον έρωτα. Είχε ένα κακό συνήθειο... Της άρεσε η μοναξιά. Κρυμμένη πάντα στη μοναξιά να γράφει πίσω απ' τη σιωπή της. Είχε καταλάβει ότι τ'αλλα παιδιά την κορόιδευαν. Ποτέ δεν έδινε σημασία. Αυτή μιλούσε με την αγάπη

Η Κραυγή – Edvard Munch (1893) Αθεράπευτος πόνος μια κραυγή που θηλάζει μες στα σπλάχνα του ζώου μια γυναίκα γεννάει νυχτερίδες στο χώμα ανεξάντλητος δρόμος οπτασία και πρίσμα σαν κομήτης που πέφτει περιέργεια – πλήξη μια σαλάτα και μπύρες κομματάκια από ψάρι δυο ποτήρια στην άκρη ομηρία ο χρόνος ουρανός στα πηγάδια περικάλυμμα μνήμης το χταπόδι κρυμμένο μες το βράχο σωπαίνει κι ο ψαράς περιμένει… 🌹 Κώστας Κούκας Εκδόσεις Όστρια Το ταξίδι εντός

Για να νικήσω τα γρανάζια της Ζωής Στέγνωσα την Ψυχή μου! Για να βγω Αλώβητη μέσα από τα κύματα, Έκανα " Βάλσαμο" της θάλασσας τ' αλάτι! Για να περπατήσω ξυπόλητη στ' αγκάθια, Φόρεσα παπούτσια "Πέδιλα"! Κι όλο τρυπούσανε τη σάρκα μου... Κι όλο Αμετανόητη περπάταγα στ' αγκάθια! Δεν είχα δικαίωμα Επιλογής... Έπρεπε να ξεσκονίζω ανελλιπώς γιακάδες... Να κυνηγάω της Κυριακής το όνειρο... Μέχρι το μεσημέρι... Γιατί αλλιώς θα ήμουνα ρακένδυτη... Νηστική και καταϊδρωμένη... Άρπαξα τ

(αφιερωμένο στον βιβλιοπώλη πατέρα μου)   Κομμάτια της μνήμης, σκόρπια· ένα παζλ ημιτελές.   Σα να ζωντανεύουν πρόσωπα λατρεμένα, ουράνιες ενώσεις.   Μειδιάματα υπόσχεσης ανεμίζουν…. λόγια αερικά.   Νοσταλγικές στιγμές μικρής ζωής.   Βιβλία σωρός καταφύγιο ψυχής.   Μυρωδιά χαρτιού με ανάμιξη καφέ, νυχτερινό κουβεντολόϊ με τον Αλεξανδρινό.   Άπαντα τα ευρισκόμενα.   Κι ο Ήλιος ο Ηλιάτορας, παρέα με τα Ρω του Έρωτα, ο Ζορμπάς σε πάλη με τα πρέπει των επιλογών.   Κι η φωτογραφία

Σσς... και άνθισαν τα λόγια στο δάχτυλο που έπνιξε τη φωνή! Κύκλοι φωτός τυλίγουν την ανάσα σαν λόγια που διαλέξαν να χαθούν... Λουλούδια μυστικά όμως στα χείλη τρέφουν τη σιωπή σαν προσευχή. Σσς... και άνθισαν τα λόγια σαν σπίθες από άγραφη σελήνη Κυλούν οι μέρες πάνω στο κενό Ό,τι δεν ειπώθηκε γεννάει ρίζες Κι ένα φιλί που έμεινε αμίλητο γυρεύει ακόμα χώρο να καεί Σσς... και άνθισαν τα λόγια σα σιωπή που βρίσκει τρόπο να ανασάνει· Θυμάται ξέρεις η σκιά το φως της και το πλά

Ο πίνακας είναι το έργο Les Amants (The Lovers) και ανήκει στον Βέλγο σουρεαλιστή ζωγράφο René Magritte🌹 Θέλω να κάνουμε έρωτα παλεύοντας για το αύριο με χείλη νέα. Νέα μάτια, δάχτυλα, σάρκες• όλα καινούργια μέσα στο γήρας. Υπάρχει τρόπος να σωθούμε. Υπάρχει τόπος να χαθούμε. Να σε φονεύσω, να με φονεύσεις σκορπίζοντας στο κρύο τα καυτά μας κύτταρα. Το αίμα και τη νύχτα που το γέννησε. Άκουσέ με. Θα γεμίσει το ταφείο της ηδονής με μέλι... Έτσι, λευκοί κι αφόρετοι σε εκούσια

Στάθηκε εκεί που μολύβιζαν οι στεριές, ξαρμάτωτη κι αφέγγαρη σαν το λιανό δρεπάνι, σε μια πετρόχαρη ακρογιαλιά, φαγωμένη από τα κύματα και τον ήλιο. Χοχλακούσε η θάλασσα, άρχισε να μπαμπακιάζει, κακοπίβουλη. Πηδοκοπούσε με τους αφράτους μαστούς της κι αντάριαζαν τα κύματα. Αλάργα η ζωή ξεμάκραινε, πνιχτικιά σαν το σκοτάδι. Σουραύλιζε το κρύο. Η καρδιά βρεχόταν, πάγωνε, χτυπιόταν, πετροκάρδισε. Πλάνταξε μια χούφτα πόνος. Ένα κουβάρι έγινε στο πετραδερό ακρογιάλι, άνεμος μέσα σ

Στην όμορφή μας την αυλή ώρες καθόμασταν μαζί μανούλα μου χρυσή. Ζεστός ο ήλιος πάνω μας, καθάριος μπλε ο ουρανός, φορτωμένος ρόδα οι τριανταφυλλιές όλα δικά μας. Να τους μιλάς να τους χαμογελάς και με απορία να ρωτάς Σαν φεύγει ο άνθρωπος απ ' αυτή τη ζήση, για ποιο κινάει να πάει ταξίδι; Και αφήνει αυτή την ομορφάδα, δέντρα, λουλούδια, γλυκόλλαλα πουλιά. Πρόσωπα πολυαγαπημένα  κι όλα τα λησμονά; Μανούλα μου άδικα ψάχνεις απάντηση να βρεις... Αφού κανείς δεν γύρισε πίσω για

(Αφιερωμένο σε όλους τους εκπαιδευτικούς)   Καημένε δάσκαλε, περνάς ταλαιπωρία και αγώνα για να πάρεις το πτυχίο σου, κι ύστερα τρέχεις σε κάθε γωνιά να μορφώσεις παιδιά που δε σε σέβονται, γονείς με ατέλειωτες απαιτήσεις κι ένα κράτος που σε απαξιώνει με μισθούς πείνας και με άπειρα καθήκοντα και υποχρεώσεις.   Καημένε δάσκαλε, μπαίνεις στην τάξη με όρεξη να προσφέρεις και βγαίνεις αφήνοντας όλο σου το είναι. Και πάνω απ' όλα τον αυτοσεβασμό σου. Σε μαθητές αδιάφορους, παραβ

Το ρόδο κάηκε Η φωτιά που το 'καψε ξεκίνησε σαν αχνό μουρμούρισμα από παλιά Μια μικρή γλώσσα πυρός έκαιγε τα γράμματά σου Κύρτωναν, μαύριζαν, σιώπησαν Αυτά τα γράμματα, που πάνω στο χαρτί έγερναν κουρασμένα και ακουμπούσαν στον τοίχο σου Οι λέξεις σε περίμεναν Τώρα η φλόγα τις κατακαίει μία - μία Οι λέξεις κάηκαν Το ρόδο κάηκε μαζί τους Οι στάχτες τους απαλές σαν χιόνι αθόρυβα τύλιξαν τις προσευχές μου Οι καπνοί ανασηκώθηκαν από τον τάφο τους, όπως σηκώνεται η ζέστα του καλοκ