Την πρώτη φορά που τον είδα, ήταν τρεις και δεκαεπτά το πρωί. Δεν ξέρω γιατί θυμάμαι την ώρα. Ίσως επειδή από εκείνη τη νύχτα και μετά, κάθε φορά που κοιτάζω το ρολόι και βλέπω 3:17, νιώθω πως κάποιος στέκεται πίσω μου. Εκείνο το βράδυ καθόμουν μόνος στο σαλόνι. Το σπίτι ήταν σκοτεινό. Μόνο το φως από τον δρόμο περνούσε μέσα από τις γρίλιες και έκοβε το πάτωμα σε λεπτές, γκρίζες λωρίδες. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ γιατί τη σκεφτόμουν. Πάλι. Δεν την ήθελα πίσω · αυτό έλεγα στον ε

Πάντα ήταν μόνος ο Ιάσωνας. Ήταν οδυνηρά μόνος. Τόσο που το έχει συνηθίσει. Οι περίοικοι, χαριτολογώντας, τον αποκαλούσαν Τζέησον. Γλιστρούσε αθόρυβα στα δωμάτια του μικρού σπιτιού του, σαν σκιά. Αναζητούσε στους μοναχικούς του περιπάτους να πιάσει ξανά το χαμένο νήμα της ζωής του. Μικροπωλητής σε μια κεντρική στοά. Την δεκαετία του ’90, τότε που ήταν όλα μπορετά, οι γειτονιές έτειναν να εξαφανιστούν και οι αλάνες σώζονταν μόνο σαν ένα ντεκόρ του περασμένου αιώνα. Ήταν βράδ

Γαλακτερός θόλος εξαπλώνεται αγνή ψυχή διάχυτη παντού μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, κρύβεται θέλει να αναστηθεί να μεταμορφωθεί! Σαν ιππότης έτοιμος να καβαλικέψει το σταχτί του άτι και να περιπλανηθεί στην επουράνια πολιτεία, και εκεί κοντά του τα σπιρούνια του βρίσκουν πάνω στις αστέρινες μορφές. Ένα πλησιάζει κοντά του και τον ρωτά-για που το έβαλες; Που θες να ξαποστάσεις; Και ανταπαντά –ψάχνω την κατάλληλη εποχή για να αδράξω την δική μου στιγμή. Τότε κάτι μαγικό συμβαίνει.

Σε Αδειανή αγκαλιά ήρθε και στάθηκε μαύρο πανί ...ανέμιζε παντιέρα στοργική σε φρούδα ελπίδα και ψεύτικη απαντοχή. Ώρες σιγής βαριές κι ανάλαφρες ...γαλήνιες ώρες στο μονοπάτι της νύχτας ..πυγολαμπίδες στα κλαριά ρίχνουν φως στο μονοπάτι της νύχτας .. Κι ο πόνος ακουμπά στις καρδιές μας ... Δύο γυαλιά πικροστάλαγο θέλουν να λυτρωθούν στης νύχτας το σοκάκι ... Θολή επαιτεία σε σκοτεινή γωνιά ... Να ήταν μπορετό να σταθούν να ξεγυμνωθούν δίχως το σκοτάδι να νιώσει την οδύνη...

Ούτε και σήμερα άνοιξα κάποια πόρτα. Κρέμομαι εδώ και χρόνια σ' ένα σκουριασμένο καρφί, δίπλα στο παράθυρο της αποθήκης. Κανείς δεν θυμάται ποια κλειδαριά μου ανήκε. Ούτε εγώ είμαι βέβαιο πως θυμάμαι. Κάποτε, κάθε πρωί, με έπαιρνε μαζί του ένας άντρας με χέρια τραχιά από τη δουλειά. Με έβαζε στην τσέπη του τζάκετ του και περπατούσαμε δρόμους μακρινούς. Τότε νόμιζα πως οι πόρτες ήταν το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο. Ύστερα κατάλαβα πως η αξία της κάθε πόρτας μετριόταν από τ

Στα χέρια σου παίρνεις τη ζωή, και όπως θές την πλάθεις, ζυμάρι ακατέργαστο , στη πορεία θα την μάθεις. Τα « Πρέπει» αν νικήσεις, τα « Αν» αν σβήσεις, το νόημα θα βρείς, εσύ θα αποφασίσεις. Βάλε χρώματα στη ζωή, απ’ της αυγής το χρώμα, να σου φωτίζει τη ψυχή, και το μυαλό ακόμα. Βάλε χρώματα του δειλινού, τον ήλιο που βασιλεύει, γαλήνη να δίνει στη ψυχή, ότι η ψυχή γυρεύει. Δώσε νόημα στη ζωή, με τα δικά σου πρέπει, ζωγράφισε τα θέλω σου, όσα σου επιτρέπει. Μιά κλωστή είναι η

Τη μέρα που γεννήθηκες η θάλασσά σου νύχτα Φαιό το χρώμα της, απογυμνωμένο, σκοτεινό, ανέλπιδο Τα κύματά της έρχονταν αφρίζοντας αμίλητα Έσπαζαν αδίκως στα πόδια σου Υποχωρούσαν ντροπιασμένα πάλι πίσω Και εσύ πέτρα αδιάφορη κι ολόμαυρη σαν έρεβος, με μια γκριζοκόκκινη ρίγα στη ραχοκοκαλιά Σε γλείφει η παλίρροια μα δε σε σκεπάζει Σε δέρνει ο άνεμος κι όμως δε σε παίρνει Τα πόδια σου βρεγμένα μα το σώμα σου άνυδρο Γύρω ν΄ανεμίζουν αλάτια, αλλά εσύ άνοστη, ανώνυμη ορθώνεσαι, γεμ

Οι κραδασμοί έγιναν έντονοι Κανείς δεν τους άκουγε Ήταν ο σκουριασμένος καθρέφτης που ράγιζε επιτηδευμένα Ήξερε τα πάντα Το καμπανάκι της συνείδησης χτύπησε αλλά ο ήχος ήταν νεκρός Τα φυλλοκάρδια ξεράθηκαν Απότιστα, στεγνά, μαραμένα λες και δεν είχαν ζήσει ποτέ Η ανυπακοή ήταν ο θάνατος Το τέλος δεδομένο Ψάχνει να δικαιωθεί τώρα Το πάτωμα απολογείται Λάθος βήματα πάνω σε σπασμένα μάρμαρα Μια ζωή σε δύο βαλίτσες Ξέρεις που θα πας.; ΟΧΙ..! Τα πόδια ξέρουν..! Θα βρουν τον δρόμο

Αέλια...η ποιητική συλλογή της ποιήτριας και φιλολόγου Όλγας Τρυφωνίδου Ζώγλη. Η τρίτη κατά σειρά συλλογή της θα αφήσει το δικό της αποτύπωμα στην έκθεση βιβλίου στο Πεδίον του Άρεως την Παρασκευή στις 11/09. Αύριο η αγαπημένη μας Όλγα θα χαρεί να σας συστήσει τα πνευματικά της παιδιά μια που η σειρά της γέννησης τους είναι Αλγηδόνα,Σελάνα, Αέλια. Οι εκδόσεις Κούρος θα τιμήσουν την υπέροχη πένα μιας ταλαντούχας γυναίκας. Όλγα Τρυφωνίδου Ζώγλη σου ευχόμαστε από το Λόγω Τιμής κ

Μεγάλε μου Καημέ ξυράφι κοφτερό χαράζεις, την καρδιά μου. Σαστισμένη μου η ματιά, στη γλαυκή της συννεφιά, τον ουρανό κοιτά, έτοιμος κι αυτός να κλάψει. Αλόγιστα τρέχει ο λογισμός βουίζουν τ ' αυτιά, αβάσταχτος ο πόνος, η κάθε ανασαιμιά, στην καρδιά σφιχτή θηλειά. Αχ, πόσο λαχταράει την τρυφερή του αγκαλιά, της αγάπης του, το μεθυστικό άρωμα, του έρωτά του τη " φωτιά " . Σαν τρελή παραμιλάει ματώνει της η ψυχή "Φως και δάκρυ", της ζωής της το κερί. Η αιώνια της Αγάπη στα χαμ

Σου μιλούσε από καιρό, δεν άκουγες, θυμάσαι; Είχες εκλάβει ως αδυναμία την αγάπη που σου είχε, τη δοτικότητά της τη θεωρούσες μειωμένη αυτοεκτίμηση. Σε έλλειψη δυναμισμού την απέδιδες, είχες δεδομένη την παρουσία της στην ζωή σου. Μην μαραζώνεις λοιπόν τώρα όπως το σκυλάκι που αποκαλύφθηκαν οι ζαβολιές του. Όταν μια γυναίκα εξαντλήσει την ανοχή της, νιώθει την αξιοπρέπειά της πληγωμένη και είναι αποφασισμένη να φύγει, τίποτα δεν τη σταματά. Κυρίως από τη στιγμή που αφήνει

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ – ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΝ Όταν η ποίηση βλέπει πέρα από τον χρόνο Ένα στοχαστικό και φιλοσοφικό δοκίμιο στο φως, το μέτρο, τη μνήμη και τον άνθρωπο Της Μίνας Μπουλέκου Εισαγωγή Το «Προφητικόν» αποτελεί μία από τις κορυφαίες ποιητικές στιγμές του δεύτερου μέρους, των «Παθών», του μνημειώδους έργου του Οδυσσέα Ελύτη «Το Άξιον Εστί», που εκδόθηκε το 1959. Μέσα από έναν λόγο οραματικό, σχεδόν αποκαλυπτικό, ο ποιητής δεν περιορίζεται στην ιστορική εμπειρία του τόπ

Ευδόκιμη, εποικοδομητική, σχολική χρονιά στους εκπαιδευτικούς και στους μαθητές! Να είναι συναρπαστικό το ταξίδι στον κόσμο της γνώσης! Το ποίημά μου αφιερωμένο στους μικρούς μπόμπιρες! Το σχολειό! Για που τράβηξες βρε σπόρε τον Σεπτέμβρη? Για το σχολειό τραβώ, η σπουδή να μ´εύρει. Κουβαλώ το καλοκαίρι στην καρδιά, την αγάπη της μάνας μου στην αγκαλιά! Στις χούφτες μου πεφτάστερα κρατώ, φωτεινές ευχές του πατέρα, οδηγό! Στις τσέπες μου κρύβω κο

Ανατέλλει μια ψυχή στον αχανή ορίζοντα Ξυπνώντας τα ηλιογέννητα κύτταρα της ζωής σου. Ίσιωσε τα στραβά φτερά του ελεύθερου σταυραετού. Ουρανίζει κάτω απ' τη χρυσή εμβέλεια της αυγής σου! Πάταξε τους αθέμιτους βλαστούς της πονηρής ιδιοτέλειας Ρίπτοντας τις νοσηρές τους ρίζες πέρ' από τ'απόκοσμα σοκάκια. Ένα μιράκολο γεννιέται στον ακλόνητο βράχο της σωφροσύνης. Παλίρροια αν σηκωθεί, μη λιποψυχήσεις, βάστα γερά στα πόδια σου. Ένα μιράκολο ο παλμός της ζωής στην παλάμη της

Ο ήλιος χαμήλωνε αργά, αφήνοντας πίσω του μια χρυσή ομίχλη που έμοιαζε με ανάσα του καλοκαιριού που έσβηνε σιγά σιγά. Ήταν οι πρώτες μέρες του φθινοπώρου, εκείνες οι μέρες που ο αέρας μυρίζει ακόμη καλοκαίρι, μα το χώμα αρχίζει να βαραίνει, σαν να θυμάται το κρύο που πλησιάζει. Μέσα στο μισοσκόταδο, ένα παιδί καθόταν γονατιστό μπροστά στις τουλίπες. Το ένδυμα του κρεμόταν φαρδύ, σαν ρούχο που το έχει δανειστεί από τον κόσμο των μεγάλων. Στο ένα χέρι κρατούσε το ποτιστήρι, κι

Όταν η νύχτα τις μαύρες κουρτίνες τραβήξει και πριν ο Μορφέας εντός μου ξυπνήσει, η συνείδησή μου με το μικρό της ραβδάκι, κάθε βράδυ τις ευαίσθητες χορδές μου, μου τύπτει... Απολογισμό ανελλιπώς θα ζητήσει, ειρηνικά τα κιτάπια της μέρας να κλείσει. Αχταρμάς εντός μου οι διαλέξεις... Αρχίζω να βάζω... από εδώ οι καλές, από εκεί οι κακές μου οι λέξεις... Ποιες από αυτές πίκρα χαρίσαν, ποιες χαρά και λύπη ταυτίσαν. Ποιες στο χάος της θλίψης με ρίξαν, ποιες ευτυχία την καρδιά

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΥΠΡΟΣ ΜΟΥ ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΥ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ ΜΟΥ ΚΕΡΥΝΕΙΑ ΜΟΥ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΗ ΓΗ ΜΟΥ ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ! Καλό μήνα σε όλους, με υγεία, αγάπη και δύναμη. Κι ας είναι η πρώτη μέρα του μήνα μια μικρή υπενθύμιση πως όσο περνούν τα χρόνια, υπάρχουν όνειρα που δεν πρέπει ποτέ να πάψουμε να ονειρευόμαστε. Υπάρχουν άνθρωποι που κουβαλούν μέσα τους μια πατρίδα. Μια αυλή. Ένα σπίτι. Μια γειτονιά. Ένα σχολείο. Ένα χωράφι γεμάτο πασχαλιές. Και έναν ήχο από καμπάνες που περιμένουν ακόμη να ξανακουστούν. Γ

Θαλασσόξυλα, ψίθυροι του βυθού, κομμάτια μιας μνήμης που αρμενίζει ακόμη, πάνω τους κάθονται οι γλάροι, φύλακες της σιωπής, και τραγουδούν με φωνή ανέμου όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ. Ένα σπασμένο κατάρτι, όρθιο ακόμη, σαν προσευχή στο πέλαγος εκεί επάνω ανάμεσα στα σχισμένα πανιά γεννήθηκε ο έρωτας, βαθύς, μυστηριακός, με ρίζες στα άστρα και φύκια στα μαλλιά. Κι εγώ, ταξιδιώτης του νου, επιστρέφω στο νησί όχι για να βρω όσα έχασα, μα για να θυμηθώ πως τίποτα δεν χάνεται όταν το σπ

Ο ξανθομάλλης Αύγουστος, ο αλανιάρης και ερωτιάρης είναι στερνοπαίδι του καλοκαιριού, το πιο αγαπησιάρικο και χαϊδεμένο... Πανέμορφος και παιχνιδιάρης με όλο το μπλε του ουρανού στο βλέμμα του,τριγυρνά ξυπόλητος στις ακρογιαλιές και ερωτοτροπεί με τα κορίτσια. Με την ανεμελιά και την ξεγνοιασιά που έχουν τα στερνοπούλια, που δεν μεγαλώνουν ποτέ και έχουν πάρει απαλλαγή από όλες τις υποχρεώσεις ,αλητεύει μισόγυμνος στην ακροθαλασσιά επιδεικνύοντας το ήλιο ψημένο κορμί του. Έχ

Λάθος είπες ότι ήμουν. Λάθος είπες κι έφυγες. 'Αδειασες μέσα σ'ένα βράδυ μια ολόκληρη ζωή.Την δική μας ζωή. Το μόνο που ήθελες ήταν η ελευθερία σου. Έβρεχε πολύ εκείνο το βράδυ θυμάμαι. Δεν κυκλοφορούσε ούτε σπουργίτι. Οι ώρες περνούσαν αργά και με πολύ μεγάλη δυσκολία μέχρι να συνειδητοποιήσω τι μου είχε συμβεί. Η κραυγή μου είχε τόση δύναμη όμως παρέμεινε σιωπηλή. Τα δάκρυα δεν έφτασαν ποτέ στο πάτωμα. Τίποτα. Όλα είχαν ανατραπεί. Μακάρι να είχα χρόνο για σένα περισσότερο.