Ένας δρόμος χωματένιος χαμένος Ο καλπασμός σου βρήκε έδαφος να σμιλεύσει Σφυριές στις αυταπάτες των βημάτων μου Ημέρωσε την ψυχή σου που αγρίεψε Έδεσε τους όρκους που μου έδωσες Σβήσε τους λησμονημένους σου, ιλίγγους, τώρα Γράψε με ξύλινο σπαθί στον μαυροπίνακα της απουσίας σου Ριγούσες στα τελματωμένα χωνιά των δακρύων σου Και το άλογό σου θρηνούσε σελωμένο τον αφανισμό σου Θλιμμένη ευωδία Ανατρίχιαζες εμπρός στο κουράγιο που δεν είχες Κι αυτό έσπασε Σείστηκε σαν προσευχή μπ

Θα σταματήσω να γράφω ποιήματα για χρυσοκέντητους ήλιους, για ήλιους ολύμπιους, μαγικούς, παραμυθένιους, καλόψυχους. Δεν υπάρχουν τέτοιοι ήλιοι. Αν δεις καλά ο ήλιος είναι μια μεγάλη πυρκαγιά, μια φωτιά που αν πέσει θα μας κάψει. Και αν τον κοιτάξεις κατάματα σου κλέβει το φως. Τον θαυμάζουμε από μακριά, τον θαυμάζουμε από τον θρόνο του ψηλά για τη ζέστα και το φως του. Αν όμως κατεβεί και σεργιανίσει ανάμεσά μας, ο ήλιος θα γίνει κόλαση, εμείς στάχτη, τα ποιήματά μου πλάν

Έφυγα βιαστικά από τον τόπο του εγκλήματος Κοίταξα αριστερά, δεξιά Έχωσα τον λαιμό βαθύτερα στο γιακά Έκρυψα τον σουγιά στην τσέπη της καπαρντίνας και χάθηκα στην αχλύ της χειμωνιάτικης νύχτας Το θύμα ζητούσε βοήθεια Σπαρταρούσε Κι όμως ούτε ματιά πίσω Έπρεπε να το κάνω Φταίει ο χαμένος χρόνος του Προυστ Το πράσινο φεγγάρι του Λαπαθιώτη Ο καθρέφτης δίχως είδωλο στο μεγάλο δωμάτιο της Βιρτζίνια, η άδεια καρέκλα του Χόπερ Απόψε μαχαίρωσα το Όνειρο Έπρεπε επιτέλους να ωριμ

Βόρειοι άνεμοι σαρώνουν το πιο απάγκιο μέρος της ψυχής. Αστραπές σχίζουν το διάφανο νεφέλωμά της. Κεραυνοί, ξίφη χαράζουν το στήθος. Σπαράζουν τα όνειρα στο κορμί τις νύχτες. Κάθε σταγόνα σπέρματος δηλητήριο πάνω στο άσπρο σεντόνι. Και το μαξιλάρι σημαδεμένο από τον ιδρώτα διαγράφει την απουσία. Μαρία Καραθανάση ❤️

Καλημέρα Κύπρος μου Ελλάδα μου Αμμόχωστος μου-Κερύνεια μου και κατεχόμενη γη μου. Καλό μήνα φωτεινό,καλλίστρατο και αγωνιστικό. Αγαπημένοι μου φίλοι: Η Πρωτομαγιά δεν είναι απλώς μια μέρα στο ημερολόγιο. Είναι μνήμη, αγώνας και υπόσχεση. Είναι η φωνή των εργατών που δεν λύγισαν, των ανθρώπων που πάλεψαν για αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη και ελευθερία. Είναι η υπενθύμιση ότι τίποτα δεν χαρίζεται όλα κατακτώνται με θυσίες. Σήμερα, κρατάμε αυτή τη φλόγα ζωντανή. Σε έναν κόσμο που αλλά

Χριστός Ανέστη και χρόνια πολλά φίλες και φίλοι μου αγαπημένοι! Καλό κι ευλογημένο μήνα με υγεία αγάπη και ευτυχία! Πριν χαράξει η μέρα της Πρωτομαγιάς, η γη θυμάται τα βήματα εκείνων που περπάτησαν πριν από μας, των εργατών με τα ροζιασμένα χέρια, των ανθρώπων που κράτησαν όρθιο τον κόσμο με ιδρώτα, ψωμί και αξιοπρέπεια. Ανάμεσα σε κόκκινα γαρύφαλλα, γιασεμιά και φωνές δρόμου, γεννιέται ξανά η ελπίδα. Η άνοιξη δεν ανθίζει μόνο στα κλαδιά, μα και στις καρδιές όσων δεν έμαθα

Οι αναμνήσεις τον πλημμύρισαν κι απόψε φοβάται πως το όνειρο έχει χαθεί Μες στο κελάρι του μυαλού του ανακαλύπτει μπουκάλια από γλυκόπικρο κρασί Οι Ερινύες του όρισαν να παίζει δεύτερο ρόλο σε ταινία κραυγής κι όμως μια καταιγίδα σάρωσε τα πάντα κι απόμεινε σιωπηλός παρατηρητής Μαζεύει ένα ένα τα κομμάτια ψάχνει να βρει τη λησμονιά το κρύσταλλο σκορπίζεται όταν σπάει μα όταν καρφώνει αφήνει πληγή βαθιά Μετρά τις χαμένες ώρες σε μια ύστατη προσπάθεια πνοής, να διορθώσει τους χ

Στις μέρες μας η λέξη που έχει επικρατήσει και έχει επεκταθεί, είναι η ανεργία. Συνέπεια της μανίας, που απλώνει η κρίση. Οι νέοι άνθρωποι που αναπνέουν τον πικρό αέρα του σήμερα, δηλητηριάζονται από την γεύση της απραγίας! Όπου πεθαίνουν τα όνειρα, νεκρώνουν οι φιλοδοξίες, και αποκόβονται οι ίνες των ικανοτήτων τους. Καθώς και οι νεοφερμένες γενιές, θα ζουν κάτω από τον ζυγό της αφάνειας! Η μικρή μας κοινωνία είναι αυτή που υποφέρει περισσότερο, και η τουριστική προσέλευση

Η παλιά ξύλινη καρέκλα έτριξε καθώς ο Ορέστης κάθισε βαριά, αφήνοντας πίσω του, έναν βαθύ αναστεναγμό να ξεφύγει από τα χείλη του. Το δωμάτιο του είχε λιγοστό φως. Ο ήλιος έγερνε προς τη δύση, βάφοντας τους τοίχους με χρυσαφένιες και κεχριμπαρένιες ανταύγειες, σαν να ήθελε να κρατήσει λίγο ακόμα απ’ το φως της μέρας. Στον τοίχο, το μοναδικό ρολόι –μια αρχαία κληρονομιά από τον παππού του, μετρούσε τον χρόνο με ένα αργό, σχεδόν βασανιστικό τικ-τακ. Η Μαργαρίτα, καθισμένη απένα

Το χωριό Ασφένδου στην Κρήτη βρισκόταν στα Σφακιά και ήταν από εκείνα τα παλιά κρητικά χωριά με λίγα σπίτια, στενά καλντερίμια, αυλές γεμάτες αγριόχορτα και πόρτες που έτριζαν με το παραμικρό φύσημα του ανέμου. Ήταν παραμονές Πρωτομαγιάς και η κυρά Ευτέρπη, η πιο μεγάλη σε ηλικία γυναίκα του χωριού, καθόταν ήρεμη στη βεράντα του σπιτιού της. Δίπλα της είχε αφημένα μερικά αγριολούλουδα, σκόρδο, αγκάθια κι ένα κόκκινο νήμα. Εκείνη και μερικοί ακόμη ηλικιωμένοι κάτοικοι του χωρι

Καλώς μας έρχεσαι Μάη! Πάντα κουβαλώντας υποσχέσεις, με τόση μαεστρία, ώστε λίγο πριν σε διαδεχθεί το καλοκαίρι, μένουμε με την αγκαλιά ορφανή. Αρχίζεις με την εργατική Πρωτομαγιά και την γιορτή των λουλουδιών, στέλνοντας ένα ηχηρό αγωνιστικό μήνυμα παγκοσμίως που έχει απαξιωθεί τόσο πολύ στην εργασιακή μας καθημερινότητα. Φτιάχνουμε βιαστικά το μαγιάτικο στεφάνι, ελπίζοντας για την άνθηση της φύσης και φέτος, με την εικόνα του αστικού τοπίου να κρυφογελά. Συνεχίζεις στις 19

⭐️Αν με ρωτήσεις για τις γειτονιές των άστρων... έχω τόσα ρήματα να σου πω... Ακούω... τις νότες τους που παίζουν οι ψυχές μας στους κρατήρες τους... Μαζεύω... το Φως από τη μάζα των πυρήνων τους σταγόνα σταγόνα Και ξεδιψώ... με λέξεις αστρικές τις άνυδρες Σιωπές μας... Σκαλώνω τις φθαρτές μου φλέβες στα πυκνά νεφελώματα του ονείρου για ν' αναπνεύσει ο χρόνος σου φωτόρρυτες στιγμές... ❣️Ά-φθονα ρήματα... ρέοντα στα ο

Άκουγα την ανάσα του φεγγαριού ν'ανθίζει, μια νύχτα που οι ερωτευμένοι στέναζαν στους βράχους, κρεμασμένο στην ερημιά που απλωνόταν στο πέλαγος. Ψιθύριζε και αυτό γι'αγάπη Στέναζε σιωπηλά για έναν έρωτα. Σεργιάνιζε ολομόναχο στο δικό του κρεβάτι. Μια νύχτα, που αδειάσαμε τους φόβους μας μ'ένα λυγμό στα χείλη του. Μια νύχτα, που οι σιωπές του έρωτα, μιλούσαν με το φεγγάρι, πνίγοντας τις κραυγές τους. Σωτηρούλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🌹

Μεγάλωσε η μέρα, για μένα όμως οι νύχτες έγιναν τεράστιες, χωρίς τελειωμό. Αισθάνομαι πως η σιωπή έκανε την ψυχή μου σπίτι της και μένει μόνιμα. Μια περίεργη ησυχία πλανάται τριγύρω. Σαν η αγάπη να αιωρείται ακόμα στον αέρα. Ξυπνάω σε μια περίεργη ηρεμία, εκεί που έμεινε τώρα η σκιά σου, αναδύει ακόμα η μορφή σου, το άρωμα σου. Δεν υπήρξε αντίο ούτε αποχαιρετισμός. Δεν χρειάστηκαν λέξεις για να ξέρουμε. Μερικές φορές οι καρδιές μιλούν βαθιά μόνο με ένα βλέμμα, και τις πιο

Ήρθε πάλι η ευτυχία Χαμογέλα Άδραξε την ευκαιρία Τι κι αν αύριο θα χαθεί Και που ξέρεις Αύριο μια άλλη μέρα θα ρθεί Το πολύ μας στη ζωή Ακατανίκητο Απλό και κατανοητό Εύκολο δεν είναι τίποτα !! Στη ζωή του τυράννου μυαλού σου κοίτα να ξεφύγεις Πέφτεις θύμα συνεχώς Μα ποιος είσαι ποιος; Τι κι αν μείνεις

Σε βρίσκω στην ομορφιά του δειλινού, στα καλντερίμια τ' ουρανού, σε κάθε πέταγμα του νου σε βρίσκω. Σε βρίσκω στη σιγαλιά της ροδαυγής, σε κάθε άκρια της γης, στο βλέφαρο της αστραπής σε βρίσκω. Σε βρίσκω σ' όλα τ' αστέρια της νυχτιάς, στη ζεστασιά της αμμουδιάς, μες στο κενό της ερημιάς σε βρίσκω. Σε βρίσκω στα ναι, στα όχι, στα γιατί, όπου η σκέψη μου πατεί, σε κάθε μου διαδρομή σε βρίσκω. Σε βρίσκω σ' όλους τους χάρτες του νοτιά, στο αεράκι του βορρά, σ' όσα η καρδιά παρατ

Απρόβλεπτα ανοίγουν οι πύλες τ' ουρανού... ο μεγάλος κατακλυσμός πλησιάζει, ατέλειωτα τα δάκρυα. Μα ένα δάκρυ πάντα ξεχωρίζει, το πιο καυτό, της μάνας. Είν' η μέρα του πόνου, των απελπισμένων, ειν' η μέρα που οι κραυγές σιωπούν και γίνονται δάκρυα, πόνος πίσω απ τα μαύρα σύννεφα της απελπισίας. Οι πύλες τ ουρανού ανοίγουν διάπλατες, να χωρέσουν η θρηνητική ερημιά κι η απελπισία της κάθε μάνας. Πως να περιμένει το θαύμα, την άνοιξη, κοιτώντας τα σφαλισμένα μάτια, χάθηκε κι

Όσα χρόνια πέρασαν πίσω μου, δεν κατάφερα να σε σβήσω. Πάγωσε ο χρόνος για εμένα. Στο σ' αγαπώ που πίστεψα. Σε σπασμένες υποσχέσεις που πέταξες. Βυθίστηκα σε πένθος που δεν γνώρισες. Όλα για σένα εύκολα έρχονταν πάντα. Λες και σου χρωστούσε ο θεός. Πίνοντας της λήθης το νερό. Προχώρησες μίλια μακριά. Κλειστά τα μάτια μου έμειναν σε μια άδεια ελπίδα. Έραψα μια τσακισμένη καρδιά. Μάδησα την ψυχή μου. Μια σφήνα με σταμάτησε. Ακίνητη και μπηγμένη μέσα στο είναι μου. Πάσχιζα να τ

Τα παιδικά μου χρόνια ένα δέντρο άκαρπο, που ανασύρθηκε από τη μνήμη μου με όλα τα θέλω που δεν έζησα κι όλες τις πίκρες που γεννούν οι στιγμές κι εγώ πάντα γυμνός πίσω από τις φυλλωσιές της συστολής μου. Χρόνια κρυβόμουν κάτω από τη καμπούρα ενός επιβλητικού βουνού που κινούσε τα νήματα της ζωής μου. Στα μελαγχολικά μάτια μου απλωνόταν ένας φόβος, ο θάνατος και ο Θεός. Κι ο δρόμος μακρύς και κακοτράχαλος, δρόμος της ψευδαίσθησης με τόσα βάσανα και θλίψη, κόκκινο αίμα του θυμ

Δύο χέρια• φορεμένα σε μανίκια σηκωμένα. Να φαίνονται οι πράξεις. Μην και σταθούν αμφιβολίες στα διάτρητα κουμπιά. Δύο χέρια• βίασαν με στόμφο και με έπνιξαν. Βύζαξε ο πόνος φθόνο κι έγινε στάλα σε εκκρεμότητα. Ύστερα έπρεπε• — ακούς; — έπρεπε πολλά. Εγώ δεν άντεχα τα πρέπει• Είναι λεμόνια βουτηγμένα σε πρόσωπα. Κι έτσι πρόσφερα το υστέρημά μου. Δύο χέρια νυφικά, σαν ταφικά μνημεία. Αγορασμένα χέρια. Δάχτυλα δεύτερης ποιότητας. Πολυφορεμένα. Με έπνιξαν. Με βίασαν. - Τα φόρεσα