ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Σε ένα δωμάτιο μικρό που η παγωνιά δεν το αγγίζει, με μεγάλωνες. Τα σιωπηρά σου "σ' αγαπώ" τις μέρες γέμιζαν, τις τσέπες που μου μπάλωνες. Μία ακοίμητη στοργή, σε κάθε χάδι απαλό, τον κόσμο άλλαζες.  Στις συννεφιές μου ήλιους πάντα μου ζωγράφιζες, κι ας ήρθαν μπόρες ξαφνικές καθώς με μάλωνες. Στης εφηβείας τη σχολή το ακατάστατο μυαλό μου το συμάζευες. Ηταν οι λέξεις σου απλές, σαν τις αξίες της ζωής, σφιχτά με αγκάλιαζες. Κοντά σου έμαθα και εγώ να κολυμπώ σε όλες τις θάλασσες.  Ποιητικοί οι...

Στις συμπληγάδες η ελπίδα κατοικεί. Στις συμπληγάδες της ζωής άωρο βλέμμα η σιωπή. Βράχοι βαραίνουν την ψυχή, προβλήματα εμπρός μου. Σφαδάζει η σκέψη άτολμη καθώς ο φόβος με καλεί... Αν συνθλιβείς στο πέρασμα κι έρθει ο χαμός σου; Κι όμως αυτό που λαχταρώ στην άλλη άκρη θα το βρω... Ελπίδα με κλειστά πανιά κανείς ποτέ δεν συναντά. Η ανδρεία το σώμα μου τραβά τις δυσκολίες της ζωής στα μάτια αντικρίζω.  Με την ελπίδα οδηγό γίνονται οι βράχοι θρύψαλα στα χέρια μου επάνω. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Από παιδί κατάπινα λάθη, με το κουτάλι της υπακοής. «Φάε για να μεγαλώσεις», μου έλεγαν, κι ας έσκαγα από τα «πρέπει». ​Με νανούριζαν με τον φόβο του χειμώνα, μου έδειχναν το μερμιγκάκι υπόδειγμα υπομονής. Μα εκείνο, στην υπόγεια φυλακή του, τι έκανε τα απεγνωσμένα του όνειρα; ​Ο τζίτζικας, με την ταμπέλα του οκνηρού,του βαρετού είχε μια κιθάρα για πυξίδα. Δεν ρώτησε ποτέ πόσο χρόνο έχει το κλαδί, μονάχα τραγούδησε τη μελωδία της καρδιάς του. ​Τώρα, που το λευκό του χιονιού έπεσε ξαφνικά στα...