ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

"Κανένας" δεν ήσουν, δεν είσαι και δεν θα είσαι όσο η πλάνη σε ορίζει. Μονάχα αν γίνεις ο κανένας το σκοτάδι θα νικήσεις. Ο Κανένας... Μέσα στο ζόφο της στιγμής, φόβος πανούργος κυριεύει τον καθένα. Σε μια σπηλιά οι σκέψεις σου, χέρια εγκλωβισμένα. Κι όμως η ελπίδα πολυμήχανη μεθάει το σκοτάδι. Πύρινο χάραγμα η θέληση, παραπλανά τον Άδη. Άδηλο βλέμμα η υπομονή, θριαμβευτή σε χρίζει. Το μόνο φως που και τυφλούς φωτίζει. Τον βράχο της απόγνωσης πετάς, ελευθερία αποκτάς. Κι αν σε ρωτήσουν οι...

Στη ζεστή σου ανάσα αφήνομαι, στο ξελόγιασμα πύρινης αύρας... Ορθώνω ανάστημα να συναντήσω τα μάτια σου, στα φλεγόμενα ακρογιάλια που κατοικείς. Κύματα παλεύουν να ξεπεράσουν τη φουρτούνα της ψυχής. Δεν μπορεί να είσαι τόσο μακριά. Κι όμως... Αδύναμη εξατμίζεται η ελπίδα, σύννεφο να διψώ για λίγο φως. Παράγγελμα της μοίρας το γαλάζιο μου φόρεμα να γίνει λευκό. Κι αν χάθηκαν όλα, εντός μας την ουσία σμιλέψαμε, του έρωτα πετράδι αλμυρό. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Ξυπνάς και ελπίζεις να μην κοιμηθείς ποτέ ξανά... Ολόκληρη η μέρα εμφανίζεται μπροστά σου, Βασανιστική... Γνέφει το φως στα μάτια σου. Σου δίνεται με ανιδιοτέλεια... Μάταια προσπαθεί να σε κερδίσει. Γυρίζεις την πλάτη, εξαφανίζεσαι. Κι ύστερα περίλυπος, το σούρουπο εύχεσαι να είχες ακόμη μία χαμένη ανατολή,σαν αυτή που άφησες να σου ξεφύγει... Υπόσχεσαι στον εαυτό σου να του χαρίσεις ένα πιο αισιόδοξο σενάριο. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹