Αιωρούμενη σφαίρα

Μέσα στην δίνη του χρόνου μέσα στο ξαφνικό τίποτα, δυο μάτια ανοίγουν δυο μαύρες τρύπες που ρουφούν όλη την ενέργεια γύρω από την σφαίρα των χρωμάτων! Ορθάνοιχτα παρατηρούν αλλάζοντας ενδυμασία, τα μαύρα αντιγράφουν το σκότος του νυχτερινού ουρανού! Το πένθιμο ύφος τους βάφει την ψυχή και κρύβεται πίσω από την λύπη πίσω από τον πόνο. Μαρτυρά όλα τα μυστικά που δεν φαίνονται πίσω από την αιωρούμενη σφαίρα. Μόνο η φαντασία των ονειροπόλων φυλάγεται κάτω από τα μάτια του κόσμου. Μόνο η ερωτευμένη καρδιά φορά το μαύρο φόρεμα και σουλατσάρει κάτω από το χρυσό στεφάνι των αρραβώνων! Οι μαύροι δράκοι πολεμούν για τον επουράνιο θησαυρό που σαν οπτασία βλέπουν δυο μαύρα μάτια. Οι σκιές τους μεγαλώνουν της νύχτας τα παιχνίδια, όλα φαίνονται απειλητικά αλλά και σαγηνευτικά! Τα μονοπάτια μικραίνουν χάνονται τα βήματα των ποιητών, τα νυχτολούλουδα αφήνουν την δροσιά τους πάνω στο ίχνος της που γράφει κρυφά.

Η μαύρη αφράδα των ωκεανών σκεπάζει τον διάφανο πάγο που σμιλεύει τα γήινα. Τα μικρά μεγαλώνουν και τα ψηλά αγγίζουν το μαύρο περιτύλιγμα! Μακάρι να ήμουν το πιο μικρό και ταπεινό, για να πλάθω σαν ζυμάρι την σφαίρα του κόσμου που φτιάχνει τα μεγαλεία!

Να τα συναγωνιστώ να ρίξω μπόι και να κατακτήσω τα δυο μάτια, που λένε ιστορίες από τα άπαντα του θεού από την βίβλο του.

Από δυο μάτια μαύρα γεννήθηκε η ζωή από δυο κομήτες άνοιξαν τα βλέφαρα. Και αυτά λοξοδρομούν κατεβαίνουν χαμηλά για να αντικρίσουν δυο οπές που ανασαίνουν τα ορυκτά, που εξαπολύουν τα πετρώματα της. ακτίνες φωτός χαλιναγωγούν τα άλματα της, η χρυσά άρπα παίζει και χορεύει στους ρυθμούς της! πιο κει άγγελοι την πιάνουν χεραγκαλιά και της μαθαίνουν τα βήματα της λύτρωσης, όλα τα εμπόδια τα ξεπερνούν μαζί ακολουθώντας τις νότες που αντηχεί η μαύρη πίστα. Και όλα τα χρώματα ακολουθούν και αυτά σκιτσάροντας  μια πανδαισία που θα ζήλευε ακόμα και ο καλύτερος ζωγράφος, και τότε ανοίγεται μια καινούργια παλέτα που θα αναπλάσει νέους κόσμους άλλα τοπία! Και το ακόνι της σκόνης δημιουργεί σμαράγδια για να στολίσουν την μαύρη της κόμη, η πολύχρωμη νύφη έτοιμη να υποδεχτεί το πάντρεμα της πλάσης που περιμένει να αφήσει, τα παραπαίδια της ψυχής που θα οδηγεί σε νέους τόπους μαγικούς και μακρινούς, από τα μικροαστικά  μιας συνηθισμένης κοινωνίας. Και κατεβαίνει χαμηλά στα δυο κόκκινα της χείλη που ξέρουν να αγαπούν, που ξέρουν να μιλήσουν, να απαγγείλουν την βιβλιοθήκη που γράφτηκαν οι καλύτερες ποιητικές συλλογές που ακούστηκαν οι καλύτερες ψαλμωδίες, που εξύμνησαν τους ωραιότερους ύμνους! Που φιλάν τις άγιες εικόνες και εξιστορούν τις μεγαλύτερες ιστορίες, που ήπιαν ξύδι και χολή για να σωθεί η ανθρωπότητα! Που μοιρολογούν τις αδικοχαμένες ψυχές που δοξολογούν τον πλάστη τους! Που στάζουν κόκκινο βαθύ αίμα από το λουτρό του αίματος που βασανίζει τον άνθρωπο. Που βυζαίνουν το γάλα της μητρός που σε θωρακίζει ζωή και σου χαρίζει λευκά αθώα όνειρα! Το χρώμα του πάθους παρουσιάζει όλες τις μορφές της αγάπης, από το πιο μεγάλο μέχρι το πιο μικρό! Που εξαπολύεις ολόγυρα σου και απλώνει τα πλοκάμια της συνέχεια, και μεταπλάθει αποκόμματα ενός μικρού η και τεράστιου κόσμου! Και αλλάζεις σειρά στα πράγματα και μετακινείς αντιλήψεις, αλλάζεις κοσμοθεωρίες και μετατρέπεις ιδεολογίες! Τότε το μέσα αλλάζει το έξω. Ο πόθος μετουσιώνεται με την αγάπη, και μόνο τότε κατακτάς την αλήθεια. Η βοή του χάους είναι ο απόηχος της αλήθειας δεν τον βλέπουμε, τον φανταζόμαστε αφήνοντας τα σωθικά μας ανοιχτά έρχεται όλο το εύρος του καταπάνω μας! Τότε μαθαίνουμε τον κόσμο από την αρχή. Γινόμαστε ένα με το περιτύλιγμα και παίρνουμε ζωή μέσω αυτού. Όλα ξετυλίγονται και εμείς διαμορφωνόμαστε, γινόμαστε ένα με κάθε συναίσθημα που η σφαίρα παρουσιάζει και μορφοποιούμαστε σε πολλούς ανθρώπους, που η φύση της μας καλεί να παίξουμε! Καθώς βαδίζουμε πάνω της προσπαθούμε να βρούμε το μονοπάτι μας κάποιες φορές ομαλό και κάποιες δύσβατο. Ενώ περπατάμε ενώ χαράζουμε την μοίρα μας πάνω της νιώθουμε το  ψύχος του πόνου που είναι ορεινός, πανύψηλος νιώθουμε ότι μας καταπλακώνει . κουβαλάμε το βάρος του και θέλουμε να σηκωθούμε να περπατήσουμε μας αγκαλιάζει, γύρω-γύρω δεν μπορείς να ξεφύγεις από τα δεσμά του. τα πνευμόνια δεν μπορούν να ανασάνουν γιατί η ατμόσφαιρα είναι βαριά! Μοιάζουν σαν δυο πλανήτες που γυρίζουν γύρω μας και μας παρασέρνουν και το μόνο που βλέπεις είναι η σκόνη του! μια σκόνη που εξατμίζει την ψυχή σου! Και συνεχίζεις να βρεις την ελευθερία της το άνοιγμα της το ξέφωτο της. τα ξύλινα σπαθιά σε αγγίζουν και είσαι έτοιμος να ξεκινήσεις τον πόλεμο της ζωής, να τα βάλεις μαζί του και να τον νικήσεις. Ακόμα και το άρωμα των ανθέων νομίζεις πως είναι σκορπισμένο φαρμάκι που σε ζαλίζει, και αποδυναμώνεις αλλά θες να παλέψεις! Οι στροφές του δρόμου σου είναι οι μυστικοί στίχοι που σιγοτραγουδά η ψυχή, την ακούς και δίνεις υποσχέσεις για μια καλύτερη ζωή. Πας παρακάτω και ανταμώνεις τα θρύψαλα από σπασμένο κυματένιο γυαλί, προσέχεις να μην κοπείς αλλά γίνεται και αιμορραγείς και πονάς και στεναχωριέσαι, που όλα σου φαίνονται τόσο δύσκολα. Και ο αέρας κλαίει με λυγμούς ακούς το μοιρολόι του σαν να σου λέει –που πάς; Για που το έβαλες μέσα στην σφαίρα που είναι έτοιμη να εκραγεί; Εσύ όμως δεν πτοείσαι ανίκητος και δυνατός ξέρεις ότι μπορείς να τα καταφέρεις! Μπορεί η ψυχή να τα βάλει με τα ανήμερα θηρία; Μονολογείς. –ναι μπορεί σου απαντά αυτή. Τα ουράνια σεντόνια στραγγίζουν την αλμύρα, σαν να μετατέθηκε η θάλασσα στα ύψη να σου δείξει τα παντοδύναμα! Οι σπίθες που πετάνε σε καίνε σαν να πιάνεις φωτιά και πιστεύεις ότι σε κυνηγούν και δεν μπορείς να ξεφύγεις, τα βάσανα σε έχουν κυκλώσει! Πέφτει η αυλαία και τότε ασημένια δάκρυα τρέχουν στα μάτια σου, και το αμυδρό φως φεγγίζει ένα κομμάτι της ψυχής που σου λέει –τίποτα δεν τελείωσε όλα τώρα ξεκινούν. Και ξαφνικά όλα φωτίζονται τα τόξα τα μυτερά  σε καλημερίζουν η πλάση αναγεννάτε, μέσα από την πάλη βγήκες νικητής. τα βουνά σου ανοίγουν τις θύρες τους, αποτραβιόνται για να σουν δείξουν νέες πατρίδες που μπορείς να ακολουθήσεις και να σε οδηγήσουν, πάνω στην αιωρούμενη σφαίρα. Να ταξιδέψεις να ξεχαστείς πάνω σε καινούργιους χάρτες που θα σου ξεδιπλώσουν! Να αγγίξεις επιτέλους τα σύννεφα τα λευκά, να νιώσεις σαν κυρίαρχος των αιθέρων ο ουρανός έγινε ουρανός καταγάλανος και απέραντος! Σε οδηγεί μακριά σε άλλους κόσμους ο άνεμος και αυτός ξεφυσά με μανία για να σε καθοδηγήσει, μέχρι εκεί που η φαντασία σου δεν φτάνει! Ακούς το γλυκό του τραγούδι να σε μεθύσει από τραγούδια άλλων λαών! Τα δέντρα ω τα δέντρα!! με τα στιβαρά τους κλαδιά σε χαιρετούν και σκορπούν τα φύλλα τους, σαν μαντίλι που αποχαιρετά τον ξενιτεμένο. Των ανθών τα λοφία κοιτούν την αποχώρηση σου, και αυτά με την σειρά τους σε αφήνουν να οσφριστείς τον μπαξέ τους που σου είχαν κρύψει από καιρό! Και η εκείνη που σε κουνά με το θαλασσινό της ρυθμό που σχεδιάζει πορεία με τον ουρανό, σου ανοίγει τον διάπλατο ορίζοντα αυτή σου ανοίγει το λευκό της περιτύλιγμα. Σε σχέση με της αιωρούμενης σφαίρας σου φανερώνει το χώρισμα των αντιθέσεων το άσπρο και το μαύρο! Πρέπει να διαλέξεις σε ποια πλευρά ανήκεις, έτσι θα μάθεις τον ρόλο σου και θα ξέρεις σε ποια γη σε ποια στεριά θα πατήσεις. Τότε το φως θα κυριαρχεί στην ζωή σου, όταν θα διαλέξεις το σωστό που κρύβει το μεγαλύτερο αγαθό την αγάπη. Τότε τα χείλη θα ψάλλουν τον αιώνιο σκοπό! Και η πάλη γίνεται αληθινή ζωή! Τότε τα ασημένια δάκρυα πέφτουν στην θάλασσα και μετατρέπονται σε υγρά που δροσίζουν την καρδιά σου, που σβήνουν τον πόνο σου και καταπίνεις ένα κομμάτι του εαυτού σου που σε ξαναγέννησε! Και έτσι λαμποκοπά το φεγγάρι και φαίνεται η οδός της αιωρούμενης σφαίρας, φαίνεται που στέκεται πάνω σε τι επιπλέει και τα αστέρια παίρνουν σχήμα, και γατζώνεσαι πάνω τους για να επιστρέψεις από εκεί που ξεκίνησες. Και τελικά έκανες το γύρω του κόσμου πάνω σε μια γυρισιά του κόσμου, και ανακάλυψες όλα όσα σε περιβάλλουν σαν μια μαγική σφαίρα που σου δείχνει την μοίρα. Από τι είσαι φτιαγμένος τελικά; Από το μαύρο του σύμπαντος στην δύσκολη ώρα; Μήπως από τα χρώματα του δειλινού που σχηματίζει την αγάπη; Από την αφράδα των κυμάτων που σου χτίζουν πάνω στα δύσκολα τα παιδικά σου όνειρα; Από τα θεόρατα βουνά που σου δείχνουν την γενναιότητα σου και την ανδρεία σου; Από τα ξύλινα δέντρα που δεν λυγίζουν εύκολα από τον ανελέητο άνεμο; Η από τα λουλούδια τα εύθραυστα που κόβονται από ένα απλό χέρι και σου φανερώνουν την ευαίσθητη πλευρά σου; Ακόμα και από τον ήλιο που συνομιλείς μαζί του και παίρνεις ενέργεια από την ενέργεια του, και σε γεμίζει πάθη και ζωή; Άραγε ξέρεις ποιος είσαι; Όταν ακολουθήσεις τα βήματα της αιωρούμενης σφαίρας τότε αντικρίζεις το αληθινό σου είδωλο, αυτό το γήινο το απλό το αληθινό. Κάνε άκρη τα σύννεφα της ζωής σου ανέβα πάνω στα άφθαρτα και τότε θα μάθεις την πραγματικότητα, θα γίνεις ένα με τα αληθινά διάλεξε ένα ρόλο διάλεξε ένα φως και καβάλησε το. Σαν το άτι θα σε πάει σε μέρη μακρινά μόνο τότε θα λάμψει η ψυχή γιατί μόνο εκεί μπορεί να αγγίξει και να δει, αυτά που ούτε καν φαντάζεται το γήινο μυαλό ότι υπάρχουν! Ας ξεκινήσουμε από το μέσα μας όλοι μας και ας ταξιδέψουμε με την φαντασία ας πάρουμε ένα ταπεινό μολύβι, και να σημαδέψουμε τον ήλιο και αυτός θα μας χαρίσει όλα του τα πλούτη! Ας σημαδέψουμε το φεγγάρι και αυτό θα μας πάει πάνω στην αιωρούμενη σφαίρα, και θα μας καθρεπτίσει όλη την αόρατη πλάση! Μέσα στα χρώματα του ήλιου που μας φέρνει η μέρα μέσα στα χρώματα που μας φέρνει η νύχτα, υπάρχουμε και τα καρνάγιο της ψυχής θα παραμένει ζωντανό! Και όταν όλα τα κατακτήσουμε και όταν όλα τα αγκαλιάσουμε μόνο τότε δεν υπάρχει λύπη, δεν θα υπάρχει φόβος δεν θα υπάρχει μίσος, δεν θα υπάρχει αμφιβολία και ανασφάλεια! Θα κρατάμε τα γκέμια και το φανταστικό άτι φωτός θα μας ταξιδέψει σε άλλους γαλαξίες!! Και το θαύμα της ζωής θα συνεχίζει και θα συνεχίζει ασταμάτητα γύρω από τον χορό, μιας άλλης και διαφορετικής αιωρούμενης σφαίρας!! 

Γερασιμία Παναγιωτόπουλου