Ο μισεμός είναι πικρός

Αυτό το βράδυ το άναστρο

μες το βαθύ σκοτάδι,

το πνίγει δυνατή βροχή,

με λύσσα και γινάτι.

Αυτή την άγρια νυχτιά,

θολώνει το μυαλό μου,

κατεβασιά τα δάκρυα

δεν σβήνουν τον καημό μου.

Ο μισεμός είναι πικρός

μου ορφάνεψε το βλέμμα

κομματιασμένη μου η καρδιά,

χωρίς να τρέχει αίμα.

Θαρρείς μήπως δεν ένιωσα και

σένα τη φωτιά σου;

Δεν διάβασα στα μάτια σου

πως σπάραζε η καρδιά σου!

Πόσο πονούσε κι ούρλιαζε ...

μέσα στη σιωπή σου

στον ύστερνό μας χαιρετισμό

πως μάτωνε η ψυχή σου!

Τα φυλλοκάρδια της καρδιάς

κάρβουνα αναμμένα,

να σιγοκαίν τα σπλάχνα σου

όσο να 'ρθείς σε μένα.

Αχ,

όπου κι αν πας

κι όπου διαβείς,

όσο μακριά κι αν "πάγεις",

το ξέρω στην αγκάλη μου,

θα νοσταλγείς για νάρθεις.

Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹