Η αλήθεια της μορφής σου

Είσαι εκείνο το γλυκό κελάδημα

που μόνο μία φορά ακούμε στη ζωή μας,

η υπέροχη αίσθηση της άγιας αγάπης

που δεν φωνάζει· απλώς υπάρχει.

Μην κοιτάς που κλαίω.

Σε σύννεφα αγάπης ανεβαίνουμε,

μπαίνουμε στον ουρανό μας

πιασμένοι από το χέρι.

Οι στίχοι στροβιλίζονται στην καρδιά.

Το κορμί συγκρατεί τη θαλπωρή σου,

κι εγώ νιώθω τρυφερά

ασφαλής μέσα στα χέρια σου.

Μόνο εσύ.

Είσαι αγάπη.

Και τα λόγια σου, τα τρυφερά,

το πιο όμορφο τραγούδι.

Μια ηλιαχτίδα τα μαλλιά σου

στο πρωινό μου φως.

Σου κρατώ το χέρι·

μοιραζόμαστε την ψυχή μας.

Με κρασί του παραδείσου μεθά το φιλί μας,

έχει γεύση νέκταρ θεών.

Σε έψαχνε η ψυχή μου χρόνια πριν.

Κάθε βράδυ νιώθω την αύρα σου

προστατευτική, ήσυχη, δική μου.

Είσαι αγάπη

που προβάλλει στον καθρέφτη τα πρωινά.

Σ’ αγαπώ σαν άνεμος

που φυσά ασταμάτητα,

κι οι λέξεις σου γεμίζουν χαρά

τα κενά της σιωπής μου.

Είσαι χάδι της ψυχής.

Φάνηκες στον ουρανό μου.

Απ’ το χέρι σου αναβλύζει μύρο,

βελούδο είναι η ψυχή σου.

Είσαι ψυχή μες στην ψυχή,

όνειρο μέσα στ’ όνειρο.

Άσε με να σε κοιτώ

να γίνεται το όνειρο ολάκερο λευκό.

Άσε με να σε κρατώ·

η όψη σου, αναλαμπή στον ουρανό.

Εσένα θέλω,

ποίημα πόθου και ψυχής.

Δεν θα άντεχα χωρίς εσένα.

Κάθε βράδυ σε κοιμίζω επάνω μου,

το κεφάλι σου στο στήθος μου.

Και πάλι σ’ αγαπώ.

Μιλώ για εμάς.

Είδα φως στην αγάπη μας.

Όλα μιλούν για εμάς.

Θέλω να ζω για σένα.

Μη μου φύγεις.

Κάθε φορά να με φιλάς,

κάθε φορά να μου χαμογελάς.

Στην τρυφερή αγκαλιά σου

αρχίζει ο κόσμος.

©Αντώνης Περδικάρης - Ποίηση