ΜΑΡΙΝΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Ένα άδειο κουτί κουβαλάω. Το συνήθισα αναγκαστικά. Είμαι πολλά χρόνια μ’αυτό. Δεν βγαίνει από πάνω μου.   Φαγητό δεν γεμίζει το κενό. Επιμένω, προσπαθώ, θέλω. Βάρος πλακώνει το κουτί. Μεγαλώνει περισσότερο.   Πώς να αναστήσω ψυχή! Να χρωματίσω τα μάτια! Κενό μα ασήκωτο φορτίο. Πρέπει να προχωρώ, γιατί;   Τι θα πει πρέπει να το ένα. Να το άλλο και όχι έτσι. Χρειάζεται να κάνεις κάτι. Δεν θέλω. Δεν μ αρέσει.   Ξαπλωμένη στο πάτωμα. Με ένα πιάτο πλάι μου. Να παλεύω με το κενό. Κάποτε θα γεμίσει...

Το κινητό έκαιγε στο χλωμό χέρι της. Το ποσοστό της μπαταρίας έμενε στάσιμο. Το χι πάνω στη γωνία περίμενε. Πότε θα πέρναγε από κάτω ο … Ένα καλησπέρα του να σχηματιζόταν. Ακόμα δούλευε. Ήταν εξωτερικό και εκείνη Ελλάδα. Είχαν χρόνια φιλία. Πενηντάρηδες και χωρισμένοι με παιδιά είχαν κοινά πολλά. Έπαιζε μουσική τις νύχτες. Την είχε συντονίστρια. Οπότε έμπαινε μέσα, η καρδιά της κέρδιζε χρόνια μπροστά. Η ώρα πήγαινε πέντε παρά δέκα. Ακριβώς θα έκλεινε. Τα παράθυρα της είχαν αδειάσει. Είπε ότι...

Κολόνια Ευτυχία Ξαφνικά δεν ξέρω γιατί… Όλα όσα μου συμβαίνουν, είναι δύσκολα και γώ προσπαθώ αληθινά τόσο! Μα δεν φαίνεται εξω.   Κοιτάζω γύρω μου. Τι άλλο να κάνω ; Με δεμένα πόδια και κομμένα φτερά τρέχω με αγκάθια εμπόδια ματωμένα.   Άδεια μέσα μου ψάχνω την κολόνια. Ετικέτα Ευτυχία.   Μαρίνα Παπαδοπούλου  🌹