ΜΑΡΙΝΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Πεσμένα καρούλια. Το απόγευμα είχε έναν γλυκό ήλιο. Σκέπαζε τη μικρή πόλη. Η βεράντα της κυράς Νούλας ήταν γεμάτη σε γλάστρες. Είχε βγει στην σύνταξη εδώ και έναν χρόνο. Μάνα τεσσάρων παιδιών που απέκτησε πολλά εγγόνια. Ο θεός την αξίωσε και τα τακτοποίησε τα παιδιά της. Κάθε απόγευμα έπινε καφέ στη βεράντα με τον σύζυγο. Σήμερα είχε παρέα την Ειρηνούλα. Την εγγόνα της, την μικρότερη ήταν συνονόματες. Η ναζιάρα φορούσε το ροζ φορεματάκι της. Η γιαγιά το είχε πάρει δώρο για τα γενέθλια της...

Το ποδήλατο του περίμενε στην αυλή. Κατέβηκε σιγά σιγά τις σκάλες. Χαιρέτησε την γειτόνισσα. Η οποία τον καλημέρισε ψυχρά. Κράνος και έφυγε για την γυμναστική του. Ο ουρανός καταγάλανος ήταν ευκαιρία για περισσότερα χιλιόμετρα. Τα πάντα άνθισαν γρήγορα. Σταμάτησε μπροστά σε μια βιτρίνα για λίγο. Παρατηρούσε το κόκκινο φόρεμα. Δίπλα υπήρχε ένα ζευγάρι γόβες. Η πληρωμή του άργησε. Υπομονή έκανε. Δούλευε σε συνεργείο. Σήμερα είχε ρεπό. Κάθε Σάββατο και Κυριακή βρισκόταν σπίτι με την οικογένεια....

Όσα χρόνια πέρασαν πίσω μου, δεν κατάφερα να σε σβήσω. Πάγωσε ο χρόνος για εμένα. Στο σ' αγαπώ που πίστεψα. Σε σπασμένες υποσχέσεις που πέταξες. Βυθίστηκα σε πένθος που δεν γνώρισες. Όλα για σένα εύκολα έρχονταν πάντα. Λες και σου χρωστούσε ο θεός. Πίνοντας της λήθης το νερό. Προχώρησες μίλια μακριά. Κλειστά τα μάτια μου έμειναν σε μια άδεια ελπίδα. Έραψα μια τσακισμένη καρδιά. Μάδησα την ψυχή μου. Μια σφήνα με σταμάτησε. Ακίνητη και μπηγμένη μέσα στο είναι μου. Πάσχιζα να τη βγάλω. Μα έμαθα...