ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΕΡΔΙΚΑΡΗΣ

Μεγάλες αγάπες μικρές γοργόνες, σκληρό αλάτι, εξωτικές, μαύρες διαμαντένιες χάντρες και πώς να τα αγκαλιάσεις πώς να τους μιλήσεις Το σκοτάδι σε ντύνει σκιά, και χάνεσαι, το σκοτάδι, που σε φοβίζει, Ακόμα μια νύχτα που σ’ αγαπώ, και σου γράφω, χαμένη μου οπτασία Η νύχτα, κι η όμορφη μούσα της, μητέρα, με κόρη απρόβλεπτη Κι όμως, μου αρέσει να την ψάχνω, μόλις ζυγώνει το βράδυ, τη γυρεύω στα νυχτολούλουδα, στα πυροφάνια, στα ξενοδοχεία, αστραπή στα κρύα σκοτεινά σοκάκια Κι όμως, την περιμένω...

Αχός πάθους, κύμα μακρύ, σταχτί, μικρός φάρος φέγγει αχνά κι απόμακρα, σκαρί μονάχο και ξένο, ας παίρνεις ελπίδα Στερνά πλοία φεύγουν, οι στρατολάτες στερνοί φωνή δεν ακούς στ’ ακρογιάλι, χτυπούν μονάχα των κυμάτων οι πνιχτές ανάσες, κι ελπίδες, στάλες βροχής, που σβήνει το πέλαγος, κύμα το κύμα, στην οργή του Μετρώ τώρα στιχάκια βρόχινων δακρύων, που άψυχα, σιγά σιγά, βυθίστηκαν στο μούχρωμα κι εσύ τώρα, χαμένη παλιά εικόνα, κι εγώ τώρα, μια κόκκινη σταγόνα Είπα ν’ αποφύγω τα κόκκινα μάτια...

Το πρώτο του ήλιου σκίρτημα, της αυγής γιασεμί δάκρυ, του ξεφτισμένου χρόνου η ακολουθία, ξύλινα είδωλα, σπασμένες αγάπες, απαλά τις στιγμές διαλύουν κι η αγάπη την αυγή, άνοιγε το παράθυρο, και χαμογελούσε στο φως μάζεψα το γκρίζο της θάλασσας, τα μεγάλα κόκκινα κύματα, τ’ αστέρια της αγρύπνιας, τα θροΐσματα των κυμάτων, κι άφησα τον ορίζοντα να με πυρπολήσει Το σβησμένο πρωί, κρατά στα χέρια του το τραγούδι της αυγής, μια κίτρινη ζωγραφιά, με χλωμές μπούκλες πάνω στην άμμο, ξέφτια πρωινά τα...