ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΕΡΔΙΚΑΡΗΣ

Αυτό δεν το περίμενα, ούτε το επεδίωξα Δεν πίστευα πως υπήρχε, κάτι τόσο δυνατό, κάτι που κανείς δεν μπορεί να φανταστεί, ούτε να θεραπεύσει Ήρθε σαν κύμα, σιγά, και χάραξε το γέλιο σου μέσα στην καρδιά μου Στην καρδιά της Άνοιξης, ένα μπουμπούκι που άνθιζε κάθε φορά που σε κοιτούσα Το γλυκό σου πρόσωπο χάραζε τη νύχτα κι έμενε στα όνειρα που έντυναν τη σιωπή Λουλούδι στα γαλάζια νερά, σαν το χνούδι στις οπώρες, σαν χάδι που δεν ήθελα να ξυπνήσει Κι αν κρύφτηκαν η γη και ο παράδεισος, δεν...

. Κύμα στη βροχή θα γίνω στη συννεφιά, σαν αγέρι στ’ ακρογιάλι Δάκρυ στην αυλή θα μείνω σαν ζωγραφιά, μέσα σ’ ένα παραμύθι . . . Σαν βροχή στον άνεμο θα χαράζω τ’ όνομά σου, σαν τη ζωγραφιά στο μικρό αμμόλοφο στην ακρογιαλιά, στάλα της βροχής σιμά σου . . ...

Ήρθες, και πήρες ό,τι λίγο είχε μείνει, δεν αντιστάθηκα, άφησα το βάθος να μιλήσει Κύμα που γυρίζει στον εαυτό του Δεν έγραψα για ό,τι δεν με καίει, Το φως δεν χρειάζεται λόγια Μόνο στο όνειρό μας ζω, έξω απ’ αυτό, η μέρα είναι κούφια, κι η νύχτα δεν ξέρει πού να σταθεί Όταν η ελπίδα χαμηλώνει, το τέλος έρχεται σαν παλίρροια Δεν υπάρχω δίχως εσένα, όχι από φόβο, από ύλη, αν φύγεις, σβήνω, αν μένεις, ανασαίνω Η ψυχή θυμάται πού ρίζωσε Αν...