ΑΛΙΚΗ ΠΕΪΚΟΥ

Η νύχτα ακροπατώντας προχωρεί σε ασημιά κι εφήμερη φεγγαρογραμμή Η λαχτάρα σπαρταριστή στη σκέψη ακροβατεί Αν σε ξανανταμώσω τ' άλλο πρωί εναγωνίως απορεί Το κορμί μου κατάστρωμα αγυάλιστο σε προσμονή διαρκή Ένα βελουδένιο άγγιγμα δικό σου αδημονεί ν' αξιωθεί Στον καθρέφτη των ματιών σου τ' ανέγγιχτο είδωλό του καρποφορόν να ξαναδεί Με το κεφάλι αναγερτό αρχίζω να σ' αναζητώ Μ' αγωνία ουρανομήκη μ' άηχη φωνή σε καλώ Μάντεις ξενόφερτους ρωτώ Αν γιατί υπάρχεις αγάπη μου εσύ κάθε πρωί θα ξυπνώ......

Το φως τρεμοσβήνει σ' ένα παράθυρο ανοιχτό Ριπές αχνού φωτός σ' ένα κόσμο μαγικό Χέρια με λαχτάρα απλωμένα Χείλια λάγνα θηλυκωμένα Κορμιά με τη φθαρτότητα μαχόμενα πάνω σε σεντόνια με ιδρώτα υφασμένα Έξω περνάει η ζωή στης αγωνίας τη σκιά Παραπλανημένη από ψιμύθια φανταχτερά Λανθασμένα αγνοώντας το πρόσκαιρα ιδανικό... Αλίκη Πέϊκου 🌼

Μιας πεταλούδας το πέταγμα αρκεί ν' αναδεύσει του σύμπαντος την αρμονία, λένε... Απαρέγκλιτα αμετακίνητη η Μοναξιά Ως άλλη θεότητα απ' τα βάθη των αιώνων κληρονομημένη Μορφή μαρμάρινη λαξεμένη στου παγκόσμιου χάρτη τις συντεταγμένες Σκιά ολοσκότεινη στου ήλιου το διάβα Σιωπή σιδερόφρακτη στης καρδιάς το τραγούδι Φορεσιά από πάγο ασφυκτικά φορεμένη στων συναισθημάτων την πνοή Του δημιουργού Έρωτα ακύρωση... Αλίκη Πέϊκου 🦋