Κοίτα τα χρώματα των λουλουδιών Μια αγκαλιά,μια ευωδιά, Η γη γιορτάζει και το φωνάζει φέγγει η μέρα γλυκοχαράζει. Ο ήλιος στάζει, μέλι σου τάζει σαν να σου γνέφει στη σιγαλιά. Στεφάνια πλέκουν, χέρια που γνέθουν με όνειρα, χρώματα και μυστικά. Τραγούδια άκου... είναι εκείνα από μια Άνοιξη τότε παλιά. Μα δεν είναι μόνο ανθοί, γιορτή, είναι κι ο μόχθος, κάθε ψυχής, που στέκει όρθια, ζητά το δίκιο, Γράφει ιστορία σε κάθε κτύπο. Πρωτομαγιά,ανάσα η αρχή, μια υπόσχεση συλλογική: π

Σκόρπια η άμμος στα πατήματα μας... Έναν έναν μετρούσαμε τους κόκκους των ονείρων μας... Τώρα μείναμε ξάφνου μετέωροι ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα. Ακούνητοι και λαβωμένοι στην κάψα του ήλιου, προσμένουν οι λέξεις τα αστέρια να λάμψουν ξανά... Βαθιές οι σιωπές που νιώθουμε κι ανείπωτες, Σαν ανάσες, που δεν τολμούν να ουρλιάξουν, σαν βλέμματα μισά και σκοτωμένα. Βλέπεις; Μας θέλουν ξένους, Ίσως μια νύχτα, όταν ο ουρανός μας αγαπήσει, λάμψει για μας. Να μαζέψουμε ξανά τ

Μόνο που οι έρωτες λένε περνούν Και οι μνήμες μένουν τρυπωμένες σε ερμάρια καραδοκούν να κρυφτούν απ' τους ρουφιάνους. Σάμπως δεν υπάρχουν; Ψυθιρίζουν ανάμεσα μας... Σουλατσάρουν στα ανήλιαγα της ψυχής. Και εμείς σωπαίνουμε.. γιατί η καρδιά κρατά αναμνήσεις, αυτή θυμάται... Μας σιγό μουρμούριζει να μην φοβόμαστε τους ρουφιάνους. Μα οι έρωτες, βλέπεις, δεν περνούν στ’ αλήθεια... Μονάχα, αλλάζουν μορφή. Γίνονται βλέμματα που αποφεύγεις, τραγούδια που δεν τελειώνουν. Μορφέ

Πάντοτε τα φώτα θα ανάβουν κι θα σβήνουν. Κι εμείς θα γελάμε η θα κλαίμε... Με πρόσωπα γεμάτα μουτζούρες. Μας αιφνιδιάζουν τα γεγονότα, απρόσμενη τροπή στη ρότα της ζωής. Ικασίες για λιγότερες σορούς, σμίγουν τα φρύδια στη σιωπηλή προσευχή. Απαράβατος κανόνας το θάρρος της αλήθειας... Χάνονται οι δισταγμοί στο βάθος του χρόνου... Θρονιάζεται το φως μεγαλοπρεπές. Εύα Αλιβιζάτου 🪽

Το θεατρικό εργαστήρι σύγχρονης τέχνης Κεφαλονιάς σας προσκαλεί στην κωμωδία του Μποστ "Μήδεια" σε σκηνοθεσία του Πάνου Βαρδάκου Το Σάββατο 18/04 , 19/04, 20/04 ώρα 21:00 . Στο Δημοτικό θέατρο Ο Κέφαλος, Υπό την αιγίδα του Δήμου Αργοστολίου 🪽 Εύα Αλιβιζάτου Αρθρογράφος 🪽 Συγγραφέας 🪽 https://youtu.be/fkkEePdC4RU?si=GIUiZ9GrnfX7_sh8

Η Ανάσταση δεν είναι απλώς μια συνηθισμένη στιγμή. Είναι το συναίσθημα για την ελπίδα και την αναγέννηση. Είναι η νύχτα που κρατάμε την ανάσα μας μέχρι να ακουστεί το «Χριστός Ανέστη» και να φωτιστούν τα πρόσωπα μας με το πιο λαμπερό ανθρώπινο χαμόγελο. Το Πάσχα κουβαλά κάτι ακόμη βαθύτερο. Μνήμες,υπέροχες αναμνήσεις,από εκείνο το φρεσκοψημένο τσουρέκι της γιαγιάς,τα κόκκινα δάκτυλα από την βαφή των αυγών,και τα λαχταριστά κουλουράκια, αυτά που μοσχοβολούν κι τρέχουν τ

Στέκεσαι στο μπαλκόνι... κι εγώ, σαν ερειπωμένο σπίτι, μαθαίνω να καίγομαι δίχως να πονώ... Μαθαίνω να θυμάμαι... Δύο ονόματα μας δόθηκαν, τόσο βαριά σαν κατάρα: Ρωμαίος, Ιουλιέτα. Τα χείλη μας τα αρνήθηκαν. Μίλησε το μαχαίρι... Και τούτος ο κόσμος, τόσο «μικρός», δυο ανάσες δρόμος, που χώριζαν αιώνες μίσους. Μα η αγάπη, είπαν, ήταν αμαρτία, εμείς τότε πώς γίναμε άγιοι μέσα στην πτώση; Τη μοίρα τη ρημαδιασμένη δεν την πολεμάς... Γράφει με αίμα ό,τι δεν αντέχει στη λάμψη την ε

Σήμερα ο ήλιος λάμπει πολύ, ίσως γιατί γιορτάζεις εσύ. Φωτεινό, λαμπερό, ταπεινό, Λάζαρέ μου, όνομα ιερό, σαν την Άνοιξη που φέρνει το φως. Βρίσκεις τον δρόμο σου, κι όταν χαθείς. Έχεις χαράξει μόνος ζωή, σε μονοπάτι που κάποιες φορές πληγώνει, μα οι χαρές σε περιμένουν, σαν φρέσκια ανεμώνη. Στο όνομά σου ζωή να σκορπάς, ελπίδα γύρω σου παντού να κρατάς. Κι ό,τι κι αν έρθει, να θυμάσαι καλά: είσαι για μένα παιδί της καρδιάς. Χρόνια πολλά, με αγάπη πολλή, να μην αγνοείς την πί

«Γιατί πρέπει πάντοτε να ψάχνεις λόγο να σκέφτεσαι το παρελθόν; Γιατί δεν απαγορεύεις στον άντρα σου να σε σπρώχνει στις αναμνήσεις, τις τόσο θλιβερές; Η μητέρα του δεν έφυγε γιατί έφτιαξες εσύ. Έφυγε γιατί δεν άντεχε άλλο την κακομεταχείριση του άνδρα της. Ιωάννα, άκουσε με για τελευταία φορά. Όσο δέχεσαι αυτές τις συμπεριφορές και ζεις κάτω από αυτές τις συνθήκες, κάνεις κακό σ’ εσένα αλλά και στην κόρη σου. Η Ευγενία δεν σου έχει φταίξει σε κάτι! Ούτε εσένα ούτε του Παύλου

Το τραγούδι στο αυτοκίνητο βοηθούσε την Σοφία να ξεχάσει τον καυγά με τον Σταμάτη. Φυσικά, μέχρι να ξεσπάσει η οργή του και να περάσει ο θυμός του, η Σοφία θα επέστρεφε. Δεν γνώριζε τίποτα για τη ζωή του και ο μόνιμος καυγάς της μαζί του ήταν μόνο αυτός. Καθηγητής της στο πανεπιστήμιο, την ερωτεύθηκε σφοδρά. Το μόνο που της ζήτησε ήταν να γίνει γυναίκα του, δίχως ποτέ να της δώσει την παραμικρή λεπτομέρεια για την οικογένειά του, τους γονείς και τα παιδιά του. Τους χώριζαν εί

Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου * Η 25η Μαρτίου δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο. Είναι μια ζωντανή ημέρα θύμησης που πάλλεται μέσα μας, μια σημαντική υπενθύμιση ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται αλλά κατακτάται και διαφυλάσσεται μα προπάντων, μεταδίδεται από γενιά σε γενιά. Για τον Ελληνισμό της διασποράς, και ιδιαίτερα για την ομογένεια της Νέας Υόρκης, η ημέρα αυτή τείνει να έχει έναν ακόμη βαθύτερο συμβολισμό. Μακριά από τη μητέρα-πατρίδα, η 25η Μαρτίου δεν είναι μ

Η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου είναι η ετήσια γιορτή της διεθνούς θεατρικής κοινότητας, από το 1961, όταν πρωτοεμφανίσθηκε με πρωτοβουλία του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου. Εορτάζεται κάθε χρόνο 27 Μαρτίου, με θεατρικά δρώμενα και εκδηλώσεις, που διοργανώνονται από τα εθνικά τμήματα του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου, μιας Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης που συνενώνει τους επαγγελματίες του θεάτρου και συνεργάζεται με την UNESCO. Κάθε χρόνο ένας άνθρωπος της τέχνης του θεάτρου αναλαμβάνει

Γιαγιά μου...σε παρακαλώ μου λες τι να κάνω με το αγόρι μου.. Γιαγιά εσύ με ακούς... Αλλά η μαμά δεν καταλαβαίνει... Γιαγιά μου το δικό σου φαγητό "τα σπάει". Γιαγιά το γλυκό κυδώνι είναι σαν εσένα!! Γιαγιά θα έρθει η γειτόνισσα να σου κάνει παράπονα ότι ανεβήκαμε στην κορομηλιά κι κάναμε ζημιές...βοήθησε μας... Γιαγιά είσαι και η "πρώτη"!! Γιαγιά να κοιμηθώ μαζί σου;;; Στο σπίτι όλο γκρινιάζουν πως είμαι ζωηρή... Γιαγιάδες... Εκείνες που με τα τρυφερά τους χέρια και την αστε

Ελληνική ιστορία γραμμένη με αίμα. Αγωνιστές που θυσιάστηκαν για την πατρίδα τους. Για την Ελλάδα. Δεν υπάρχει πιο περήφανος λαός και ποιο γενναίος από τον Έλληνα. Ελληνικός πολιτισμός. Ύμνος στην Ελευθερία. Στο πέρασμα των χρόνων πολλοί προσπάθησαν να μας στερήσουν τη ζωή και την ελεύθερη βούληση. Εν καιρώ τουρκοκρατίας υπήρξαν αυτοί που περήφανα ύψωσαν ανάστημα στον κατακτητή. Και ποιος δεν έχει μιλήσει στα παιδιά του ή δεν έχει διδαχθεί από την ελληνική ιστορία. Η μορφή τω

25 Μαρτίου, ημέρα Μνήμης, Ταυτότητας και Ευθύνης. Η 25η Μαρτίου δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο. Είναι μια ζωντανή ημέρα θύμησης που πάλλεται μέσα μας, μια σημαντική υπενθύμιση ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται αλλά κατακτάται και διαφυλάσσεται μα προπάντων, μεταδίδεται από γενιά σε γενιά. Για τον Ελληνισμό της διασποράς, και ιδιαίτερα για την ομογένεια της Νέας Υόρκης, η ημέρα αυτή τείνει να έχει έναν ακόμη βαθύτερο συμβολισμό. Μακριά από τη μητέρα-πατρίδα, η 25

Τι να μιλήσω να πω;✨ Δεν είμαι σίγουρη ότι είμαι σε θέση να ταυτιστώ με την συμμετοχή μου στην σημερινή ημέρα. Σήμερα μπορούμε να κάνουμε,να πούμε, οτιδήποτε την κάθε ημέρα του χρόνου.💫 Δεν υπάρχει λόγος εορτής. Μα ανησυχίας. Να ανησυχούμε που είμαστε πολλοί. Που μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά. Να σκεφτούμε πόση δύναμη παίρνουμε καθημερινά, από το έμφυτο ταλέντο μας. Αυτό το αυθεντικό,όχι το ψεύτικο. Εκείνο που δεν μας ονομάζει ποιητάδες.🌹 Εκείνο που θέλει να μας κλ

Ο Κώστας κι ο Ντίνος κάθονται αντικριστά πίνοντας τον μερακλίδικο καφέ με το ωραιότατο καϊμάκι... Κοντά αλλά και μακριά ταυτόχρονα... Ο Κώστας έχει ένα σούπερ κινητό, μάρκας αϊφονι, καμαρώνει τι έχει αυτός... Ο Ντίνος, αντίστοιχο του αϊφονι, κράτα ένα ξισόμι προ, παγώνι και αυτός για το απόκτημα. Στο μεταξύ, στην καφετέρια μια ταμπέλα να, μισό μέτρο, βγάζει μάτι στους πελάτες με τη φράση: Οι συνομιλίες απαγορεύονται. Κωδικός WiFi: minmilate_axna Συμβιβασμός στα τεκταινόμενα..

Κάτια Νικολαΐδου 🪽 Μια πανέμορφη γυναίκα,μια ταλαντούχα ηθοποιός. Βίωσε την αδικία της ζωής. Έμαθε από νεαρή ηλικία τι εστί προδοσία. Η Κάτια γεννήθηκε στο Αιγάλεω τον Μάιο του 1964. Έφυγε από την ζωή τον Νοέμβριο του 2023 με την σφραγίδα της μαχήτριας. Σπούδασε ηθοποιός στην γνωστή σχολή θεάτρου "Μαίρη Βογιατζή Τράγκα", καθώς και σε Πανεπιστήμιο Νέας Υόρκης. Ένα γλυκό απλό πλάσμα,που είχα την χαρά να γνωρίσω το 2009 στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος. Η Κάτια έκρυβε μια

Κορυφαίος ηθοποιός του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου. Γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου του 1921 στην Αθήνα. Γεννημένος σε ένα περιβάλλον βαθιά καλλιτεχνικό, ήταν γιος του σπουδαίου θεατρικού συγγραφέα Παντελή Χορν. Ο ίδιος σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Βασιλικού Θεάτρου, κάνοντας το ντεμπούτο του το 1940, στην οπερέτα του Στράους «Η Νυχτερίδα». Κατόπιν πετυχημένη ήταν η εμφάνιση του στο «Θέατρο Ρεξ» της Μαρίκας Κοτοπούλη, ως πρωταγωνιστής σε έργα, όπως «Ο πρωτευουσιάνος»,

Ο πίνακας στη φωτογραφία είναι έργο Judith Slaying Holofernes και η δημιουργός του είναι η Ιταλίδα ζωγράφος Artemisia Gentileschi.🌹 Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας είναι μια σπουδαία ημέρα αφιερωμένη σε αυτή, και τον ρόλο της στην κοινωνία. Κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου έρχεται να μας υπενθυμίσει τους αγώνες που έχουν δώσει για ισότητα, δικαιώματα και σεβασμό. Είναι η μοναδική αληθινή δύναμη της οικογένειας και της κοινωνίας. Έχει μέσα της αγάπη, δύναμη, υπομονή, επιμονή,θάρρο