Κάτια Νικολαΐδου 🪽 Μια πανέμορφη γυναίκα,μια ταλαντούχα ηθοποιός. Βίωσε την αδικία της ζωής. Έμαθε από νεαρή ηλικία τι εστί προδοσία. Η Κάτια γεννήθηκε στο Αιγάλεω τον Μάιο του 1964. Έφυγε από την ζωή τον Νοέμβριο του 2023 με την σφραγίδα της μαχήτριας. Σπούδασε ηθοποιός στην γνωστή σχολή θεάτρου "Μαίρη Βογιατζή Τράγκα", καθώς και σε  Πανεπιστήμιο Νέας Υόρκης. Ένα γλυκό  απλό πλάσμα,που είχα την χαρά να γνωρίσω το 2009 στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος. Η Κάτια έκρυβε μια

Κορυφαίος ηθοποιός του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου. Γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου του 1921 στην Αθήνα.  Γεννημένος σε ένα περιβάλλον βαθιά καλλιτεχνικό, ήταν γιος του σπουδαίου θεατρικού συγγραφέα Παντελή Χορν. Ο ίδιος σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Βασιλικού Θεάτρου, κάνοντας το ντεμπούτο του το 1940, στην οπερέτα του Στράους «Η Νυχτερίδα». Κατόπιν πετυχημένη ήταν η εμφάνιση του στο «Θέατρο Ρεξ» της Μαρίκας Κοτοπούλη, ως πρωταγωνιστής σε έργα, όπως «Ο πρωτευουσιάνος»,

Ο πίνακας στη φωτογραφία είναι έργο Judith Slaying Holofernes και η δημιουργός του είναι η Ιταλίδα ζωγράφος Artemisia Gentileschi.🌹 Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας είναι μια σπουδαία ημέρα αφιερωμένη σε αυτή,  και τον ρόλο της στην κοινωνία.  Κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου έρχεται να μας υπενθυμίσει τους αγώνες που έχουν δώσει για ισότητα, δικαιώματα και σεβασμό. Είναι η μοναδική αληθινή δύναμη της οικογένειας και της κοινωνίας.  Έχει μέσα της αγάπη, δύναμη, υπομονή, επιμονή,θάρρο

Η Μελίνα Μερκούρη γεννήθηκε το 1920 και έφυγε από την ζωή το 1994. Μια σπουδαία εμβληματική παρουσία του 20ού αιώνα με διεθνή αναγνώριση, καριέρα ως ηθοποιός, τραγουδίστρια, σπουδαία πολιτικός. Σύμβολο του ελληνικού πολιτισμού,και αγωνίστρια υπέρ της Δημοκρατίας. Η Μελίνα Μερκούρη υπήρξε θεατρική ηθοποιός και γρήγορα έγινε διεθνής σταρ του κινηματογράφου. Άφησε το στίγμα της με την ταινία Never on Sunday (1960), - Ποτέ την Κυριακή,σε σκηνοθεσία του Jules Dassin, που ήταν

Ανοησία το ψέμα, ανοησία η κοροϊδία μεταξύ ανθρώπων. Ανοησία να νομίζεις ότι έχεις τη δύναμη και τον τρόπο να κοροϊδεύεις τους υπόλοιπους. Πόσο δύσκολο να κρατήσεις ισορροπία; Πόσο εύκολο να κοιτάς κάποιον στα μάτια; Ακόμα πιο δύσκολο να κρατηθείς στην επιφάνεια της ειλικρίνειας. Μάταια κάποιοι άνθρωποι πασχίζουν να μη γίνουν μέρος αυτής της συμπεριφοράς. Εμφανίζονται ως άτολμοι και συνάμα ευγενικοί. Κρύβονται πίσω από το ψέμα και το φθόνο. Χαρούμενοι, δήθεν ντόμπροι, σε πλησ

Αλίμονο στο βάσανο, Αλίμονο στον μόνο... Δες άνθρωπους που χάνονται  στη δίνης το οξυγόνο. Βόμβες αφήνουν την οσμή, Χαράζουν την μαυρίλα,  Ενάντια είναι στη ζωή,  Αρνούνται την ισχύ πυγμή. Χρόνια τώρα μοιράζονται, τα όπλα δες στα χέρια  Υψώνουν ύφος κι φωνή  Να τα κι τα μαχαίρια. Άνθρωποι είστε ικανοί  να φέρετε Ειρήνη...  Μην στέκεστε στη στάχτη σας μην σπέρνετε άλλο μίσος, ο κόσμος θέλει μια αγκαλιά Ο κόσμος θέλει δύο φιλιά. Θρύψαλα πόλεις στέκονται Το βλέμμα κουρασμένο, μα

Δικός μου μήνας μυγδαλιάς, δική μου ευλογία. Ο Μάρτης ξέρει να αγαπά, Ο Μάρτης κάνει συννεφιά  τελειώνει με αργία. Τον Μάρτη αγγίζω απαλά, σε άσπρα άνθη τα φιλιά  μισός χειμώνας, και  φωτιά, μισά χαϊδέματα γλυκά. Τον Μάρτη έρχεται η αρχή, Να και τα χελιδόνια  σπέρνει ελπίδα στη βροχή, και ήλιο στα σεντόνια. Κι αν κάνει κρύο ξαφνικά, κι άμα παγώσει η καρδιά, η φύση κάνει γιορτινά, Ερωτικά αντικριστά. Δικός μου μήνας, μυστικός, είσαι ο πρώτος μου ανθός, κι ο κόσμος γίνεται δικό

Τι μπορώ να κάνω για την ευτυχία; Τι μπορώ να δώσω ώστε να νιώσω; Ότι ελπίζω σήμερα, το διώχνει το αγέρι αύριο... Ποιος τραγουδά δυνατά στην ψυχή μου; Αντέχω την παραφωνία αρκεί να έχει λέξεις που αναπνέουν μέσα από τις νότες. Κάθε φορά το άγγιγμα να αφήνει θύελλα πόθου, Το βλέμμα σου να χαϊδεύει το πρόσωπο μου... Και το ρολόι να πάψει να κινείται... Να φλέγεται ο χρόνος πάνω στα χείλη μας, σαν μια υπόσχεση που δεν πρόκειται να φοβηθεί το αύριο. Να ακουστεί μονάχα ο χτύπο

Κυκλοφόρησε το όμορφο βιβλίο του ποιητή Κώστα Κούκα,ένα βιβλίο που ο ποιητής έχει δώσει το ταλέντο του, και την ψυχή του συνάμα. Η γραφή του ποιητή με ενθουσιάζει, και μου αρέσει η γλαφυρότητα και προπάντων η απλότητα της γλώσσας που χρησιμοποιεί χωρίς βαρύγδουπες λέξεις. Η ταπεινότητα του Κώστα Κούκα αξίζει να σημειωθεί. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Όστρια όπως και το προηγούμενο. Στο συγκεκριμένο οι φωτογραφίες που ακολουθούν την ποίηση του,αποτελούν δυναμική αισθη

Μην βγάλεις την μάσκα... Κρύβεις τα συναισθήματα σου πίσω της. Θολώνει την αληθινή σου εικόνα... Οι Αποκριές είναι δικαιολογία. Η ουσία βρίσκεται στα μυστικά που κρύβει η μάσκα της Βενετίας. Κοίτα το χαμόγελο της πορσελάνης. Διατηρεί τον χρόνο παγωμένο... Θαμμένος ο  πόνος που αισθάνεται... Οι γόνδολες συνομωτούν  στα κανάλια, προκαλώντας τα να   ξεπλύνουν  υποσχέσεις δοσμένες σε στιγμές πόθου. Πίσω από το χρυσό και το μαύρο βελούδο, τα μάτια σου επιβίωσαν, μιας αλήθειας που

Ο χαρακτήρας μας... Άνθρωποι που δεν έχουν αποτύπωμα χαραγμένο,και ξεκάθαρο από τη γέννηση τους, αλλά ένα ζωντανό μωσαϊκό εμπειριών, επιλογών και αξιών. Χαρακτήρας....και απορίες ... Από τις σχέσεις που χτίζουμε, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε, και σίγουρα τις αποφάσεις που παίρνουμε όταν κανείς δεν μας παρακολουθεί, η δεν εστιάζει σε εμάς. Είναι ο τρόπος που αντιδρούμε σε διάφορες καταστάσεις, στην επιτυχία και στην αποτυχία. Στιγμές που αλλάζει η στάση μας απέναντι στους

Σήμερα η τέχνη μελαγχολική αποχαιρετά την Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ μια σπουδαία και εξέχουσα Ελληνίδα βυζαντινολόγο ιστορικό και σημαντική ακαδημαϊκή προσωπικότητα με διεθνή αναγνώριση. Η Ελένη Γλύκατζη -Αρβελέρ γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου του 1926, στην Αθήνα. Έφυγε από την ζωή στις 16 Φεβρουαρίου του 2026, σε ηλικία 99 ετών. Η καταγωγή της ήταν από την Μικρά Ασία,με Έλληνες γονείς. Σπούδασε στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθην

Τον έρωτα δεν είναι απαραίτητο να τον βλέπεις, είναι; Τον έρωτα δεν είναι απαραίτητο να τον κρίνεις, μπορείς; Μην του φωνάζεις... Πληγώνεται, μην τον μαλώνεις... Μην του γκρεμίζεις το όνειρο. Είναι απαραίτητο να του λες «νιώθω». Είναι απαραίτητο να τον χαίρεσαι. Ο έρωτας δεν είναι συμβολαιογραφική πράξη. Δεν είναι συμβατός με οτιδήποτε άλλο, συγκρίσιμος. Τον κρατώ στην αγκαλιά μου, απλά σημαίνει ότι τον έχω φυλαχτό. Ότι τον φυλάω για πάντα στην ψυχή μου. Όσα ζήσαμε, ή όχι. Όσ

Ζούμε σε μια εποχή που οι αλλαγές μας ακολουθούν ραγδαία. Η τεχνολογία εξελίσσεται με τέτοια ταχύτητα που πλέον ξεπερνά τη σφαίρα της φαντασία μας.  Οι υπολογιστές, τα έξυπνα κινητά, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, ακόμη και τα ηλεκτρονικά τσιγάρα, η τεχνητή νοημοσύνη ή αλλιώς AΙ, η πρόσβαση στο διαδίκτυο, μας έχουν μεταμορφώσει, τόσο νοητικά όσο και επικοινωνιακά. Η αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο εργαζόμαστε ή μαθαίνουμε, είναι προβληματική. Την ίδια στιγμή, η λογοτεχνία βάλλεται.

Η δική μου φαντασία δημιουργεί μια ανταρσία, με φαντάζομαι ντυμένη στις Απόκριες στραμμένη! Θέλω να γινώ μια άλλη με στολή κρασί και ζάλη να χαρώ την μέρα αυτή να πετάξω κομφετί! 🎊 Να φορέσω την στολή Πειρατίνας λαμπερή; Κρόσια ζώνες και φουρά Και τα αγόρια στη σειρά!! Μήπως είμαι πιο ωραία με του κλόουν την ιδέα; Μήπως να ντυθώ γιατρίνα να χορεύω στη Ραφήνα; Άντε τώρα να διαλέξω Με ποιο τρόπο θα καλέσω τα χαμόγελα να δείξουν, την χαρά να αποδείξουν! Μπα ... πριγκίπισσα θα γ

Συνέχεια της αισιοδοξίας,η συνέπεια. Υποφερτά συναισθήματα αντοχής. Αιχμηρές οι ανθρώπινες σχέσεις... Σαν σπασμένα γυαλιά στο πάτωμα. Περπατάς με τόση προσοχή, από φόβο μην ματώσουν οι φτέρνες σου. Οι άνθρωποι δεν συγχωρούν εύκολα. Μα η λύση δεν είναι στα δικά μας προσεκτικά βήματα. Είναι στο βλέμμα μας. Γιατί όταν κοιτάς χαμηλά δεν ελευθερώνεσαι ποτέ. Δεν ματώνεις από τα γυαλιά που πάτησες, αλλά από αυτά που κρατάς στα χέρια σου σαν σκύψεις. Κοίτα ψηλά τον κόσμο,εκεί θα σε β

Και ήρθαμε όλοι εμείς οι "λογοτέχνες",να αποδείξουμε την αξία μας. Να κορδώνουμε ωσάν παγώνια για την γνώση μας και την αξία των λέξεων. Σπουδή και ταλέντο! Ταυτόχρονα όμως κι έμπνευση. Μαζώχτηκε το είναι μας μέσα σε αράδες απελπισμένες,που τηρούν πούθε, θα ξεφύγουν, πνιγμένες στους τόνους,στα θαυμαστικά και στα πολύπλοκα ουσιαστικά. Επίρρημα,και αγωνία για την στήριξη της παύλας,και του "εισαγωκικού". Συγκινούνται οι ποιητάδες, πιο πολύ από τους αναγνώστες. Και να αρχίσουν

Ψάχνω να βρω το βλέμμα σου... Μα τυρανιέμαι άδικα. Αρνείται το σύμπαν να σταθεί πλάι μου. Εντάσσονται τα συναισθήματα μου στα απολεσθέντα... Ανίκανα να νιώσουν. Ανόητα δρουν ενάντια στην ψυχή μου. Και εσύ; Ακόμη κοιτώ με απόγνωση σε κάθε γωνιά της γης. Απλώνω τα χέρια μου γυμνά στον αέρα,δεν μπορεί,ίσως σε αγγίξω. Νιώθω πως ακούω την ανάσα σου. Προσπαθώ να χτίσω αναμνήσεις... Μα η μνήμη μου ασθενεί. Η αναζήτηση μου παίρνει θλιβερό τέλος. Μα δεν παύεις να κατοικείς μέσα μου. Ε

Δεν μου χτυπάς την πόρτα για να έρθεις αλλά την πλάτη. Έρχεσαι σχεδόν ύπουλα και σιωπηλή. Πάντοτε καλοντυμένη και λαμπερή. Γίνεσαι πειστική με το αφοπλιστικό σου μαγικό χαμόγελο. Η δική μου ευκολία να σε εμπιστευτώ δημιουργεί μπελάδες. Οι φράσεις που θα χρησιμοποιήσω απλές: ",Πως δεν σε κατάλαβα; πώς μου διέφυγες; Ήταν λάθος μου..." Οχι δεν ήταν. Οι προδότες σε ξεγελούν. Οι προδότες παριστάνουν πως σε αγαπούν, πως συμπάσχουν μαζί σου. Οι προδότες σε ξεπουλάνε για λιγότερα από

Δώσε αγάπη,και μην νοιαστείς για τίποτε άλλο. Πάρε τον πόνο από το σώμα και την ψυχή των ανθρώπων δίχως ανταλλάγματα. Νοιάξου για όσους υποφέρουν. Μπορεί να είσαι ο επόμενος που κάποια στιγμή θα υποφέρει,θα πονέσει. Την αγάπη μην την τρομάξεις, άστην να απλωθεί παντού, και που ξέρεις ίσως να έρθει κι αυτή να σε βρει. Όταν δίνεις δίχως να περιμένεις νιώθεις ότι ελευθερώνεται η ψυχή σου. Πάρε το βάρος του άλλου από πάνω του, να ξεκουραστεί. Μην ακούς τι λένε οι "πανεπιστήμονες