Γαϊτανάκι"

Σου λέγω καλημέρα

σαν άρτος επιούσιος

που αναμένει τους σπουργίτες να θρέψει.

Σήμερα ποθώ σε, κατά τι περισσότερο.

Το αχανές σεντόνι μου,

άστρα ηδονών.

Κάνω έρωτα με τη σκιά της αίσθησής σου,

αναμένοντας να έλθεις,

λευκή σαν κρύσταλλο,

να με προϋπαντήσεις.

Κι εγώ ευωδιαστός,

σαν από λουτρό θερμό κι ακροτελεύτιο,

πριν του θανάτου τη θύρα,

βρέχω τα βλέφαρά μου με ελπίδα.

Σήμερα σε ποθώ αλλιώτικα.

Κουρασμένος και κάπως ξεχασμένος,

έχω στα χέρια τα χώματα

που κόλλησαν απ’ το αίμα μου.

Ο έρωτας

δεν ήταν ποτέ καλοντυμένος.

Ήταν από πάντα κρεμασμένος

στα παντζούρια, στις κουρτίνες, στα σύνεφφα,

να θυμίζει τις μέρες της πληγής, τον ήλιο.

Σε ποθώ ως ήλιο λαμπρό σήμερα.

Είσαι η αλλόκοτη γεύση των λέξεων,

που άλλη μελωδία τους φτιάχνουν

κι άλλα λέγουν.

Ως ραγισμένο ροδοπέταλο,

σαν φύλλο φθινοπώρου

που αγάπησε βαθιά την πτώση του·

τον δρόμο των περαστικών,

τη λάσπη που το ντύνει

για να κρυφτεί.

Κι όμως, πέφτει•

ολοφώτα - σε λήθη,

γίνεται άστρο παναστρό της θλίψης,

κι η πτώση του αφήνει μια λάμψη Θεού.

Τώρα θα κλείσω ετούτο το ποίημα

στο φαντασμένο μου ακρογιάλι,

που δεν υπήρξε ποτέ. 

Το επι-νόησα

για να ’χω έναν θάνατο ασημένιο,

σαν χωράφι στην αγία επαρχία

που πεθαίνει και ανασταίνεται

δίχως έπαρση.

Απλά συμβαίνει.

Ως πεμπτουσίας θρήνος.

Σαν γαϊτανάκι.

Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🌹