Ταξίδι στο όνειρο...

Ένα ταξίδι είναι η ζωή και εμείς, ισόβιοι ταξιδιώτες, σεριανάμε βιαστικά με τις αποσκευές, τα εισιτήρια και τα διαβατήρια στο χέρι.

Στα πάνινα σακίδια της νιότης μας, χουζουρεύουν ανέμελα όλες οι χαρές, οι Κυριακές και οι γιορτινές μας μέρες και μάς προσπερνάνε βιαστικά, πριν τις χορτάσουμε, με επίγευση γλυκόπικρης σοκολάτας. Στις βαριές βαλίτσες, τις ασήκωτες, τις σακατεμένες από το χρόνο και τις παραγεμισμένες, πείρα και εμπειρίες, βαραίνουν οι αμείλικτες ενοχές, οι δακρύβρεχτες μετάνοιες και τα συμπαγή αδιέξοδα.

Τότε, εντελώς αδέσποτος και αλανιάρης ο νους, πισωγυρίζει στο χρόνο και αλητεύει στα πρώτα ταξίδια της ζωής μας.

Ετσι αποξεχνιέται νοσταλγικά, στις μέρες, που η μάνα μου μάς ανέβαζε δύό δύο στη σειρά, πάνω στο γάιδαρο, και ο ένας έσερνε το καπίστρι, ενώ οι άλλοι ακολουθούσαν ξυπόλητοι, γκρινιάζοντας και ανυπομονώντας για τη σειρά τους.

Τα πρώτα ταξίδια μας λοιπόν, στο σαμάρι του ζωντανού, ήταν τα πιο όμορφα της ζωής μας.

Αργότερα, ανήμερα της Αγίας Ελεούσας, στριμωχνόμασταν όλοι όλοι μαζί πάνω στο κάρο, ένα τσούρμο αδερφοξαδέρφα ντυμένα τα καλά μας και σκαρφαλώναμε στο βράχο, για να προσκυνήσουμε την Παναγιά του ελέους, με το κερί στο ένα χέρι και το καλαθάκι με τα αυγά και τα κουλουράκια, για το κολατσιό μας, στο άλλο.

Με τον ίδιο τρόπο, στα κατοπινά χρόνια της μηχανής, σκαρφαλώναμε στην καρότσα του τρακτέρ, πάντα και κλεφτά και εν κινήσει, να μης μας πάρουν χαμπάρι, κρυβόμασταν ανάμεσα στις μπάλες από το σανό και τα σακιά με το καλαμπόκι και έτσι ταξιδεύαμε στις ξέγνοιαστες χαρές της ζωής μας. Το πιο αγαπημένο μας ταξίδι οστώσο, ήταν το ταξίδι με το οτομοτρίς, στο Αγγελόκαστρο, στη γιορτή του Σωτήρος.

Πλενόμασταν σχολαστικά, ντυνόμασταν τα καλά μας και στριμωχνόμασταν, πατείς με πατώ σε, στην καμπίνα του οτομοτρίς, μόλις ανεβαίνοντας από το φόβο, μην σκάσουμε ή χαθούμε ανάμεσα στο στοιβαγμένο ανθρωπομάνι.

Μετά παίρναμε τον ανήφορο για το ναό του παντοκράτορα, και διανυκτερεύαμε στην αυλή, σε μια κατανυκτική ολονυχτία.

Τα χρόνια εκείνα οι άνθρωποι στερημένοι τα στοιχειώδη και κατσταλαιπωρημενοι απο τον αγώνα της επιβίωσης, είχαν εναπόθεσει όλες τις ελπίδες τους στο Θεό και κατέκλυζαν τις εκκλησίες και τα ξωκλήσια..

Στο ταξίδι της μνήμης λοιπόν, ο νους πισωγυρίζει στα παλιά και ψαχουλεύει νοσταλγικά την τρυφερή μας παιδικότητα και την ανέμελη μας νιότη μας, που ταξίδευε με το σακίδιο πλάτης, τίγκα όνειρα, ελπίδες και προσδοκίες.

Τώρα, που ο χρόνος λεηλάτησε τα νιάτα μας και αποδεκάτισε τα όνειρά μας, στις βαλίτσες μας βαραίνουν οι τύψεις και οι ενοχές, για τους πληγωμένους έρωτες, τις άδειες αγκαλιές κσι τις αταξίδευτες χαρές μας.

Τώρα βαραίνει η μετάνοια για ολα τα ταξίδια, που δεν τολμήσαμε, για όσα αλόγιστα αναβάλαμε, για όσα θάψαμε κάτω από τη χαρτούρα του γραφείου, και το σωρό των υποχρεώσεων στο σπίτι.

Επειδή όμως το παρελθόν, είναι συμπαγές και αμετακίνητο, και το μέλλον αινιγματικό και αβέβαιο, για όσο το παρόν επιμένει να μου ξημερώνει, πέταξα όλα τα μπαγκάζια της ενοχής και της ανώφελης μετάνοιας και αποφάσισα να ταξιδέψω, με τιμονιέρη το νου και την ψυχή σε όλες τις αταξίδευτες θάλασσες και σε ολες τις αταξίδευτες χαρές της ζωής μου....

12/1/2026

Λιάνα Πουρναρα