ΛΑΜΠΡΙΝΗ ΖΑΦΕΙΡΗ

Σ’ αγαπούσα από πολύ καιρό, προτού ακόμη σε γνωρίσω, όταν ατέλειωτα όνειρα γέμιζαν τις ερημικές μου ώρες. Στα πρόσωπα των άλλων έψαχνα το δικό σου, αγαπημένο. Πώς να ξέρω πως πίσω απ’ όλα ήσουν εσύ, η μυστική πνοή; Τώρα που ήρθες, δώσε μου τον εαυτό σου. Σβήσε τη δίψα μου και κράτα με σφιχτά τόσο, που οι ψυχές μας να γίνουν ένα, σε ένα κύμα πάθους όπου ο χρόνος σβήνει. Άσε με να χαθώ στα μάτια σου, σαν φύλλο αδέσποτο στον άνεμο. Σε κάθε σιωπή να μιλά η καρδιά μου, για την αγάπη που γεννήθηκε...

Χαθήκαμε στην έρημη πόλη, εκεί όπου η ζωή στέρεψε από αγκαλιές. Αναζητώντας μια Άνοιξη μετανοημένη, έναν ήλιο διστακτικό να φανεί, κρυμμένο πίσω από δακρύβρεχτα σύννεφα που θρηνούν σιωπηλά τα όνειρά μας. Καιρός να δώσουμε τις μάχες μας με σύνεση, να σώσουμε τα όνειρα πριν γίνουν ναυαγοί σε διαβρωμένα νησιά, μαζί με τους χαμένους έρωτες και τα ανυπεράσπιστα ιδανικά. Ιδανικά που έγιναν θύματα μιας οργισμένης παλίρροιας, βουλή κάποιου αόρατου εχθρού που μας κρατά δεμένους. Πρέπει να δώσουμε τις...

Αξίζουμε μια δεύτερη ευκαιρία, σαν το φθινόπωρο που ξαναγεννιέται, σαν το λουλούδι που ξανανθίζει, σαν το κύμα που πάντα επιστρέφει. Αξίζει να διορθώσουμε το παρελθόν, όχι να γυρίσουμε πίσω, να αγαπήσουμε πιο δυνατά, να συγχωρήσουμε, να αφήσουμε στη λήθη όλα τα βάρη, να ξαναζήσουμε. Αξίζουμε τα όρια να σπάσουμε, τα δεσμά να λύσουμε, τη ζωή μας να ορίσουμε χωρίς φόβο και κρίσεις. Ελεύθεροι να πετάξουμε, με την καρδιά γεμάτη φως. Αξίζουμε μια δεύτερη ευκαιρία, τον εαυτό μας να ξαναβρούμε, με...