ΛΑΜΠΡΙΝΗ ΖΑΦΕΙΡΗ

Παραδίνομαι, θάλασσα, στην υγρή αγκαλιά σου Αφήνομαι στην ήρεμη σιωπή σου Ξαπλώνω, ολόγυμνη από κάθε σκέψη Σου εμπιστεύομαι να φυλάξεις όλα τα μυστικά μου Απολαμβάνω τις αποχρώσεις του γαλάζιου σου Με παίρνει ο αφρός σου, και γίνομαι κύμα Με σβήνει ο ήλιος, και γίνομαι φως Στα βότσαλα γράφω το όνομά μου Το παίρνει η παλίρροια, μακριά Εδώ ο χρόνος δεν βιάζεται Μόνο ανασαίνει με τον αέρα σου Εδώ η καρδιά βρίσκει την ισορροπία της, στον αργό γαλάζιο σου παλμό Κι όταν βγω πάλι στην άμμο, θα...

Συνεπιβάτες στο ταξίδι του χρόνου, με σημάδια πόνου χαραγμένα φανερά Στα σακίδια λίγες αναμνήσεις, λίγες χαρές, κι οι θλίψεις βαριές να μας γέρνουν Η σιωπή σου εύγλωττη, κι η αντοχή μου εύθραυστη Φαντάσματα περνούν, ευκαιρίες χαμένες, σε λάθος συγκυρίες, σε λάθος καιρούς Κι όμως προχωράμε, χέρι με χέρι, με τ' αγέρι της αγάπης και της υπομονής Στις στάχτες του χρόνου φυτρώνει ένας ανθός Κι ο δρόμος γίνεται γλυκός, ποθητός Όσο κι αν πονά, το ταξίδι μας φέρνει πιο κοντά Τις αποσκευές του πόνου...

Εγκατέλειψα, απόψε το δωμάτιο και ένα κρεβάτι που ζωγράφισε με ανεξίτηλη πένα, το σχήμα του κορμιού μου Πήρα μόνο, τα κόκκινα σανδάλια μου και ένα αδιάβροχο Η βροχή θα με καλύψει, σκέφτηκα Όταν απομακρύνθηκα, η βροχή σταμάτησε Η πανσέληνος με αναγνώρισε, έδιωξε τα μαύρα σύννεφα, χαμογέλασε εγκάρδια, και μου έδειξε τον δρόμο Κι εγώ περπάτησα πάνω στο ασημένιο φως, σαν να ήταν γέφυρα που στήθηκε για μένα Τα κόκκινα σανδάλια ηχούσαν στο χώμα, και κάθε βήμα έσβηνε το χθες Το αδιάβροχο στάζει...