ΛΑΜΠΡΙΝΗ ΖΑΦΕΙΡΗ

Δεν ανήκει πια στον ανοιξιάτικο ήλιο στην ψυχή του φώλιασε βαθύς χειμώνας Η προσπάθειά του να κρατηθεί στο φως σβήνει αργά μονότονα Νιώθει τα χέρια ακρωτηριασμένα να μην μπορούν να πιαστούν από κλαδί βλέπει τα πόδια μαρμαρωμένα να μην μπορούν να κάνουν βήμα προς τη ζωή Το σκοτάδι του χάους τον πλησιάζει κι απ’ τον γκρεμό δεν βρίσκει σωτηρία Σαν σκιές περνούν τα περασμένα και τον πληγώνουν Δεν αντέχει άλλο Γολγοθάς Χωρίς Ανάσταση φωνάζει...

Είδα το τρέμουλο των χεριών το άδειασμα των ματιών όταν στον καθρέφτη αντίκρισε απέναντι το πρόσωπο της απληστίας και του χρόνου. Εμφανές το χλωμό χρώμα του πεθαμένου. Η σκιά του χρυσού τυφλώνει το φως κι ο χρόνος χάνεται μέσα στη νύχτα. Τα χέρια γεμάτα πολύτιμα αγαθά μα η ψυχή τόσο άδεια. Φεύγει ο χρόνος και πεθαίνουμε μα η απληστία μένει να χαράζει πύργους στην άμμο. Πέτρες τα λόγια πέτρα η καρδιά στον βωμό του χρήματος η θυσία. Κι ο χρόνος αδυσώπητος τρέχει να λιγοστέψει τη ζωή. Σκιές του...

Καθώς βυθίζομαι στον γκρίζο ορίζοντα των ματιών σου, αναρωτιέμαι ποια τρικυμία μου στέρησε το απέραντο γαλάζιο της ψυχής σου Στον ήχο των αναμνήσεων ψιθυρίζω το όνομά σου Μια μελωδία που αντηχεί ένα κύμα που με τραβά στον βυθό Ψάχνω τον δρόμο μου πριν χαθεί στη θύελλα που προμηνύεται Τα σύννεφα δακρύζουν μουσκεύουν το πρόσωπό μου Στη φλύαρη σιωπή σου χάνομαι ψάχνω το φως που κάποτε μας ένωνε Η φωνή σου αντηχεί στο παρελθόν ένα παρελθόν που γράφει ιστορία Οι μεγάλες αγάπες δεν πεθαίνουν...