Εκεί που αρχίζουν τα κύματα 💦

Κάθισα εκεί που αρχίζουν τα κύματα σου, χωρίς να γνωρίζω αλήθεια αν ήρθα για σένα ή για όσα δεν ήθελα να σκεφτώ.

Εσύ δεν έκανες τίποτα το υπερβολικό·

Απλά ερχόσουν και έφευγες, αγγίζοντας τα ακροδάχτυλα μου.

Το νερό σου ψυχρό, ίσως και αδιάφορο, αλλά συνέχισα να σε αφήνω να με αγγίζεις ελαφρά, τόσο, ίσα για να νιώθω την ανατριχίλα που μου προκαλεί το άγγιγμα σου στη ραχοκοκαλιά μου και να προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως αυτό μου αρκεί.

Και όμως πόσο θα ήθελα να βουτήξω στην αγκαλιά σου και ας με πάγωνε το κρύο σου!

Ίσως πάλι σε άφηνα να με αγγίζεις, μόνο όσο χρειάζεται για να θυμάμαι πως ακόμα αντιδρώ!

Με παρασύρει παράφορα ο ήχος σου και η μορφή σου που αλλάζει· έτσι όπως αλλάζω κι εγώ!

Σε κοιτάζω έντονα και μέσα στο απέραντο γαλάζιο σου, έρχεται η μορφή του. 

Όχι καθαρά· τόσο μόνο όσο χρειάζεται για να χαθώ και πάλι …

Ίσως δεν ήταν ποτέ αυτός· 

αλλά μια απουσία που ζήτησε ένα σώμα.

Οι ακτίνες του αιώνιου εραστή σου με γεμίζουν μια παράξενη ζεστασιά, σαν υπενθύμιση · 

ότι κάποια πράγματα αγαπιούνται…

χωρίς να σου ανήκουν.

Για μια στιγμή σκέφτηκα να φύγω.

Ήξερα πως για σένα δεν θα άλλαζε τίποτα· 

κι όμως έμεινα. Είπα για λίγο ακόμα.

Κι’ εσύ σκοτείνιασες. 

Φούσκωσες, έτοιμη να σπαράξεις · σαν να κρατούσες μέσα σου όσα εγώ δεν άφηνα να βγουν!

Και αν με πιάσεις στα κύματα σου, θα νιώσω ανακούφιση ή θα φοβηθώ; Δεν ξέρω!! Με τρομάζεις και με γαληνεύεις συνάμα!!

Όχι! Σήμερα δεν θα δεις τα δάκρυά μου.

Σήμερα ο ήλιος λάμπει και με ζαλίζει η ζεστασιά του! 

Καίει…και καίει το μέσα!! 

Εκείνο που μέσα που όλοι κρατάμε για κάτι που δεν ειπώθηκε ποτέ !!

Μαρία Μίτα Νικολάου 🌹