"Της ψυχής τα πάθη"

Της ψυχής τα πάθη

«Πονάω…» μου είπες

και αμέσως αντιλήφθηκα

πως δεν ήταν το σώμα σου που πόναγε,

παρά τα χρόνια που κουβάλαγες στην πλάτη σου.

Το είδα στα βουρκωμένα σου μάτια,

στα σμιχτά σου φρύδια,

στο πώς τσαλακώθηκε η ροδαλή σου όψη.

Το κορμί σου κύρτωσε ελαφρώς,

μη μπορώντας ν’ αντέξει άλλο το βάρος

από τις έγνοιες και τα πάθη σου.

Δε μίλησα...

Πώς θα μπορούσα,

όταν εσύ την αλήθεια σου μοιράστηκες,

όσο πικρή κι αν ήταν.

«Κι εγώ», θέλησα να σου πω.

«Κι εγώ πονάω»,

αλλά το κράτησα για μένα,

ώστε να μη μειώσω της ψυχής σου την κατάθεση.

Δε σ’ αγκάλιασα...

Ίσως, αν το έκανα, να πίστευες πως σε λυπάμαι,

τη στιγμή που εγώ ήθελα μόνο

στην ειλικρίνειά σου να υποκλιθώ.

Αρκέστηκα το χέρι να σου πιάσω,

με προσοχή και αγάπη.

Τα δάχτυλά μου τα δικά σου κάλυψαν,

ψιθυρίζοντας σε μια δική τους γλώσσα:

«Είμαι εδώ».

Κι εσύ φάνηκε πως τη γνώριζες καλά τη γλώσσα αυτή,

γιατί ευθύς αφέθηκες.

Το σώμα σου τραντάχτηκε,

για να ελευθερώσει

όσα, μέχρι εκείνη τη στιγμή, κρατούσε εγκλωβισμένα.

Οι λυγμοί σου γρήγορα διέξοδο βρήκαν,

λες κι ένιωθαν πλέον ασφαλείς να εκδηλωθούν.

Τα βλέφαρά σου έκλεισες σφιχτά,

αλλά δάκρυ δεν κύλησε κανένα.

Μάλλον, δεν είχες άλλο απόθεμα δακρύων.

Πιθανόν να στέρεψαν κι αυτά,

όπως η υπομονή σου.

Το χέρι μου στην πλάτη σου κατέληξε,

για να προσφέρει με το χάδι

όσα με λέξεις δε θα μπορούσαν να εκφραστούν.

Έγειρες πάνω μου και εγώ σε κράτησα,

σαν να ήσουν παιδί μικρό, απροστάτευτο,

μα όχι αδύναμο.

Δεν ήταν αδυναμία, αλλά δύναμη η παραδοχή σου.

Λύγισες, μα δεν παραδόθηκες.

Λύγισες, γιατί πολλές φορές στο ύψος σου στάθηκες.

Λύγισες, γιατί πορεύτηκες πολύ καιρό με θάρρος.

Άγχη, λάθη, ενοχές,

λόγια σκληρά και άδικα…

Τα πάντα εντός μας συσσωρεύονται

και κατατρώνε την ψυχή μας.

Τα μάτια μου έτσουξαν,

όχι τόσο από το βάρος που απώθεσες στα χέρια μου

–ήταν μια κάποια λύτρωση η εμπιστοσύνη σου για μένα–

όσο απ’ το βάρος που κουβαλώ κι εγώ

και που τώρα ασήκωτο φαντάζει.

Ασήκωτο,

γιατί και σήμερα ανείπωτο θα μείνει.

Βάσια Δελημήτσου 🌹