ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΣΙΠΟΥΛΑΡΙΔΗΣ

Ορφανοί στον κόσμο ετούτο ήρθαμε Με πατέρα - έναν άφαντο Θεό Για μάνα - την αποκολληθείσα επαναστάτρια• Μες τη φθορά και τη σπορά μας. Σε ενα αμπέλι ηδονών Γεμάτο απο τα σκιάχτρα των πληγών Γεμάτο απο τα κρόσσια εμμονών Να διώχνουν την ύπαρξή μας. Κατηφορίζουμε προς το γήρας Με εκείνο το νεκρό το Σ' αγαπώ Που γίνηκε ποτέ Σ' αγαπάω Κι η φθορά, φθορά- η σπορά, σπορά• Ανάθεμα τα χαμόγελα που επενδύσαμε Την ευτυχία που εξοικονομήσαμε Τα "δεν πειράζει" που δεν είπαμε Τ' άστρα που δεν ρίξαμε. Τι...

Με άφησες να τρώω τις σάρκες μου, γιατί με έντυσες για λίγο την φωτιά σου, κι εγώ τη χάρισα στις λέξεις δίχως άδεια. Αρνήθηκες το αγριωπό πτηνό να μου θερίζει το συκώτι κάθε μέρα. Ύστερα, εθισμένος στο ημερήσιο κώνειο, έγδερνα μοναχός το δέρμα που απέμεινε. Χρόνια το αφιέρωνα στην απουσία σου. Βαρύ σαν θεός να είμαι λεύτερος, δίχως δεσμά. Τι είναι η τιμωρία δίχως δεσμά; Ελεύθερη κόλαση. Ύστερα, περπατούσα μες τα σεντόνια βραδιές ολόκληρες, κρατώντας την ομίχλη της υγρασίας σου δίχως κενά...

Σαν πεθάνουμε, θα ανταμώσουμε εκείνο το ομόκεντρο φως με τις διαδοχικές διακλαδώσεις, την πορφυρή θάλασσα, όσα μας αγάπησαν και δεν τα βρήκαμε, όσα ήταν για εμάς και διάφανα, δεν ήρθαν, εκείνα που είχαν Θεό και Διάβολο μα εμείς τα παζαρέψαμε για έναν κόκκο φθηνής ηδονής. ​Τα δάχτυλα που δεν εφάρμοσαν ποτέ στα δικά μας κι εκείνες τις μικρές ατέλειες που βλάψανε με χάρη το δόλιο ταιριαστό, τα χιόνια που κρύο δεν γνώρισαν, τα σπίρτα που άναβαν ξανά και ξανά, τα σύννεφα που αρνήθηκαν τη βροχή....