ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΣΙΠΟΥΛΑΡΙΔΗΣ

Με άφησες να τρώω τις σάρκες μου, γιατί με έντυσες για λίγο την φωτιά σου, κι εγώ τη χάρισα στις λέξεις δίχως άδεια. Αρνήθηκες το αγριωπό πτηνό να μου θερίζει το συκώτι κάθε μέρα. Ύστερα, εθισμένος στο ημερήσιο κώνειο, έγδερνα μοναχός το δέρμα που απέμεινε. Χρόνια το αφιέρωνα στην απουσία σου. Βαρύ σαν θεός να είμαι λεύτερος, δίχως δεσμά. Τι είναι η τιμωρία δίχως δεσμά; Ελεύθερη κόλαση. Ύστερα, περπατούσα μες τα σεντόνια βραδιές ολόκληρες, κρατώντας την ομίχλη της υγρασίας σου δίχως κενά...

Σαν πεθάνουμε, θα ανταμώσουμε εκείνο το ομόκεντρο φως με τις διαδοχικές διακλαδώσεις, την πορφυρή θάλασσα, όσα μας αγάπησαν και δεν τα βρήκαμε, όσα ήταν για εμάς και διάφανα, δεν ήρθαν, εκείνα που είχαν Θεό και Διάβολο μα εμείς τα παζαρέψαμε για έναν κόκκο φθηνής ηδονής. ​Τα δάχτυλα που δεν εφάρμοσαν ποτέ στα δικά μας κι εκείνες τις μικρές ατέλειες που βλάψανε με χάρη το δόλιο ταιριαστό, τα χιόνια που κρύο δεν γνώρισαν, τα σπίρτα που άναβαν ξανά και ξανά, τα σύννεφα που αρνήθηκαν τη βροχή....

Τόσο κοντά Με διαφορά κάποια βήματα. Παιδικά ή ενήλικα, δεν ξέρω. Αρκεί που είναι βήματα. Να χορεύεις λες και δεν χόρεψες ποτέ, να πνίγομαι λες και δεν πνίγηκα ποτές. Τι σου είναι η απόσταση; Αποσύνθεση του χρόνου, αναδόμηση του πόνου, ανακύκλωση του πόθου κι αναδιάρθρωση του φόνου. Ναι, όλα ετούτα. Φθινόπωρο κι απόψε... Τόσο κοντά. Μυρίζουν οι γειτονιές πρωτόκαυτες ψυχές. Ο θάνατος, κουρασμένος, κλείνει τα μάτια κι έτσι ξαναέρχομαι με τριαντάφυλλα και ρόδια, γαβγίζοντας γοερά, ακολουθώντας...