ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΣΙΠΟΥΛΑΡΙΔΗΣ

Σου λέγω καλημέρα σαν άρτος επιούσιος που αναμένει τους σπουργίτες να θρέψει. Σήμερα ποθώ σε, κατά τι περισσότερο. Το αχανές σεντόνι μου, άστρα ηδονών. Κάνω έρωτα με τη σκιά της αίσθησής σου, αναμένοντας να έλθεις, λευκή σαν κρύσταλλο, να με προϋπαντήσεις. Κι εγώ ευωδιαστός, σαν από λουτρό θερμό κι ακροτελεύτιο, πριν του θανάτου τη θύρα, βρέχω τα βλέφαρά μου με ελπίδα. Σήμερα σε ποθώ αλλιώτικα. Κουρασμένος και κάπως ξεχασμένος, έχω στα χέρια τα χώματα που κόλλησαν απ’ το αίμα μου. Ο έρωτας...

Έμαθα τον θάνατο από τα πέλαγα που μπαίνουν στα λιμάνια σαν ξένοι και σε αγοράζουν όσο - όσο. Έμαθα τον πόνο απ’ τα βλέφαρα που κλείνουν άπαξ και δεν διαπραγματεύονται. Απ’ τα χέρια τα δεμένα μέσα στην κάσα σαν επιβεβλημένη προσευχή• Απ’ το στόμα που στραβά το κόλλησε ο νεκροθάφτης για να μη φωνάξει "λίγο ακόμα"• Από τις πέτρες της ταφής που σπάζουν το τεφτέρι με κρότο αδιαφορίας. Έμαθα να γράφω, μάνα, απ’ τη μήτρα σου! Απ’ τα σπλάχνα σου που άντεξαν Θεό και άνθρωπο. Απ’ τον ίδιο τον Θεό που...

Έχει μια παύση η στιγμή• ακούς τα πάντα μέσα στο τίποτα. Ακονισμένος από την αγωνία, στατικός μπροστά στα δευτερόλεπτα, για να παρέλθει κάθε κλάσμα που υπήρξε σε έναν άβιωτο κύκλο που τόλμησε να ζήσει. Αν ετούτο φαντάζει περίπλοκο – δεν είναι. Ανάμεσα σε κύτταρα νεκρά και κάρβουνα πυρωμένα αναζωπυρώνονται οι ευχές, κλονισμένες από μνήμες. Κι ένα χάος αλλιώτικο, γεμάτο από τάξη, έρχεται να απαλείψει κάθε πιθανό μέλλον. Ύστερα ζαρώνεις μέσα στην προσμονή. Γίνεσαι ένα ακόμα πέρασμα, ένας δρόμος...