ΛΙΛΗ ΔΑΦΕΡΕΡΑ-ΒΑΣΙΛΑΚΗ

Να μην σας πτοούν οι ολισθήσεις κάποιων πεθυμιών σας. Μιλώ για κείνες τις πεθυμιές της καρδιάς, τις ουτοπικές, που δεν βρίσκουν πρόσβαση στους δρόμους της προσμονής τους και έτσι, όπως τρέχουν ονειροβαμμένες και αιθεροβάμονες προσκρούουν πάνω σε υψωμένα τείχη... Τείχη απρόσμενα κι απροσπέλαστα με τα αδιάβλητα "οχι" της ζωής ορθωμένα, αντιστεκόμενα σθεναρά, φρουροί αμείλικτοι να βάζουν φραγή στις ανεφάρμοστες, ουτοπικές παρορμήσεις της...  "Η πεθυμιά" Νυχτιά... νοτιάς τρελαμένος. Τρέχει για να...

Πόσο δίκιο έχει ο Αυγερινός... δυστυχώς... Άμποτε στη γη να ξημερώσει καθολικήν Ειρήνη!!  Πούλια κι Αυγερινός  Αυγερινέ μου, καμάρι της Αυγής, εσύ Ανατολή, εγώ στη δύση γέρνω, Κι όλες τις χαρές της γης,  καημούς μέσα στο σκότος σέρνω... Εσύ, φωτίζεις χαραυγή,  μπροστάρης της ημέρας. Εγώ, σαν νυχτοπούλι τριγυρνώ  στα άδυτα της σφαίρας...  Αιώνες, τώρα, προσπαθώ  τη θέση μου ν' αλλάξω, να γίνω άστρο της αυγής,  σε φως να μεταλλάξω... Ούτε κι απόψε μού 'κανες αυτήν,  που σου ζητώ, από αιώνες...

Μια πονετική εξιστόρηση, ένα πικρό αφιέρωμα ψυχής στους ναυαγισμένους της ζωής, σ' αυτούς που η μοίρα όρισε λάθος διαδρομές στα μονοπάτια τους. ..Πώς να μην νιώθεις ένα ασήκωτο βάρος, μια θλίψη, συμπόνια στο συναπάντημα μαζί τους,  γι αυτούς τους ξέμπαρκους της ζωής που αθέλητα ή από λάθη προσωπικά καταντούν σκαριά ναυαγισμένα, απόκληροι της κοινωνίας και κατατρεγμένοι... Ναυάγιο ζωής.... Μόλις το φέγγος της μέρας το χείλι σκάσει, μια αχτίδα τρυπώνει στην ψυχή να τη δαμάσει... Σηκώνεται αργά...