ΛΙΛΗ ΔΑΦΕΡΕΡΑ-ΒΑΣΙΛΑΚΗ

Οι λέξεις, τα λόγια που 'χουν ειπωθεί , τα όνειρα, οι όρκοι, οι υποσχέσεις, χωρίς ποτέ να γίνουν πράξεις , μοιάζουν με φάκελλα, ερμητικά κλεισμένα, , από την άφωτη του χρόνου τη θωριά, νεκρά, ωχρά, κιτρινισμένα, πάνω σε ράφια με ιστούς κι αράχνες ξεχασμένα... Από κάποια χέρια και καρδιά, που, ίσως, να νιώσαν προδομένα, μες στο ερμάρι του άστοργου καιρού, με πόνο ψυχής και θλίψης αφημένα .. Μοιάζουν με πύργους χάρτινους , με γρίφους, λόγου παραμύθια, αφού ποτέ δεν γνώρισαν , αν θε να ήταν...

Μια φαεινή ιδέα, αίφνης, πέρασε σαν αστραπή, ξυστά, από τη σκέψη... Με τις σκιές στο παρελθόν εζήτησε και με το φως κρυφτό στο νου να παίξει... Σε σκοτεινά κι ολόφωτα, της μνήμης μου, λοιπόν, διατρέχω χαμένα μονοπάτια... Σχεδόν, συχνά λοξοδρομεί η σκέψη. Σε μαύρα κι αδιόρατα σκοντάφτω, σε σκοτάδια. Λαβύρινθος μέσα στο νου αυτά που συναντάς.. Τα τούνελ, τ' αδιέξοδα, ρωγμές, εξόδοι... Τα ανοιγμένα χαρακώματα και βλαστημάς, τι ήθελες και πάτησες στο χάος σου το πόδι... Κι όλο χαρά, πως βρίσκω...

Απογραφή ενός στιγματισμένου έρωτα Μπλεγμένη ακόμα η καρδιά στα δίχτυα του έρωτα, θάλλουσα μεμψιμοιρεί αλύτρωτη τους στεναγμούς του στιγματισμένου αποχωρισμού. Παρηγοριά και θαλπωρή αναζητάει στους βοστρύχους του ήλιου με μια ολόθερμη αγκαλιά της μνήμης να ζεστάνει τις κρύες απαντοχες της και να εξαλείψει το φορτίο των στεναγμών και στων κυμάτων τον αφρό να εναποθέσει τους άληστους καημούς για να τους ταξιδέψει σε άξενα ακρογιάλια της λήθης και του μισεμού ... Ό,τι και να κάνει η...