ΓΕΡΑΣΙΜΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Γαλακτερός θόλος εξαπλώνεται αγνή ψυχή διάχυτη παντού μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, κρύβεται θέλει να αναστηθεί να μεταμορφωθεί! Σαν ιππότης έτοιμος να καβαλικέψει το σταχτί του άτι και να περιπλανηθεί στην επουράνια πολιτεία, και εκεί κοντά του τα σπιρούνια του βρίσκουν πάνω στις αστέρινες μορφές. Ένα πλησιάζει κοντά του και τον ρωτά-για που το έβαλες; Που θες να ξαποστάσεις; Και ανταπαντά –ψάχνω την κατάλληλη εποχή για να αδράξω την δική μου στιγμή. Τότε κάτι μαγικό συμβαίνει. Ένα αστεράκι...

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, από τότε που τα μάτια μου ξεθόλωσαν και μπορούσα να αντιληφθώ το περιβάλλον μου που με κατέκλυζε με τόσες πληροφορίες, σε έβλεπα εκεί δίπλα μου να υπάρχεις. Όλοι σε αποκαλούσαν άψυχο εγώ όμως σε είχα πιάσει πολλές φορές να μου γνέφεις! Μου έδινες το νέκταρ της ζωής! με γέμιζες ζωή! μου χάριζες χαμόγελα, την φύση που αντέγραφες, ακόμα και τα δάκρια της βρύσης μου φαινόντουσαν πιο γευστικά. Έβλεπα τον εαυτό μου μέσα να με χαιρετά και αισθανόμουν πιο δυνατή....

Με μια συνεχόμενη ρύση η δημιουργία πλάθεται και αναπλάθεται ένα ατελείωτο παίγνιο, μια συναρμολόγηση στα χέρια ενός μικρού σημείου που ξεκινά από το σύμπαν. Μήτρες διάσπαρτες δεμένες σε ομφάλιους λώρους μπλέκονται ανάμεσα στο άπυρο, από τρύπες αστεριών ανοίγει η δίοδος για την ζωή. Χρώματα εναλλάσσονται με εκείνα τα γήινα συναγωνίζονται ποιο θα συνοδεύσει την μοσχογεννημένη ζωή! Και χτυπά στο κέντρο μια καρδιά χρυσοκεντυμένη ράβει τις ίνες που θα δίνουν το έναυσμα για να ζει η δημιουργία,...