ΓΕΡΑΣΙΜΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, από τότε που τα μάτια μου ξεθόλωσαν και μπορούσα να αντιληφθώ το περιβάλλον μου που με κατέκλυζε με τόσες πληροφορίες, σε έβλεπα εκεί δίπλα μου να υπάρχεις. Όλοι σε αποκαλούσαν άψυχο εγώ όμως σε είχα πιάσει πολλές φορές να μου γνέφεις! Μου έδινες το νέκταρ της ζωής! με γέμιζες ζωή! μου χάριζες χαμόγελα, την φύση που αντέγραφες, ακόμα και τα δάκρια της βρύσης μου φαινόντουσαν πιο γευστικά. Έβλεπα τον εαυτό μου μέσα να με χαιρετά και αισθανόμουν πιο δυνατή....

Με μια συνεχόμενη ρύση η δημιουργία πλάθεται και αναπλάθεται ένα ατελείωτο παίγνιο, μια συναρμολόγηση στα χέρια ενός μικρού σημείου που ξεκινά από το σύμπαν. Μήτρες διάσπαρτες δεμένες σε ομφάλιους λώρους μπλέκονται ανάμεσα στο άπυρο, από τρύπες αστεριών ανοίγει η δίοδος για την ζωή. Χρώματα εναλλάσσονται με εκείνα τα γήινα συναγωνίζονται ποιο θα συνοδεύσει την μοσχογεννημένη ζωή! Και χτυπά στο κέντρο μια καρδιά χρυσοκεντυμένη ράβει τις ίνες που θα δίνουν το έναυσμα για να ζει η δημιουργία,...

Νοσταλγία απέναντι στο άγνωστο. Έλκει τα ψυχικά μου ποθούμενα. Την αναδημιουργία του μυαλού μου που δεν βλέπει πια από το βάρος, της ματαιότητας που δρομολογεί η ζωή. Μάτια ανύπαρκτα μέσα στο χρόνο, που μετρά μέχρι το μηδέν. Η απόλυτη μοναξιά τους είναι η κυρίαρχη συντροφιά τους. Δίχως ουρανό να σαλεύει. Δίχως το κυματοειδή νήμα, να γνέθει την μορφή τους. Τα διαπεραστικά σφυρίγματα του ανέμου. Οι απανωτές του γυροβολιές. Αυτά είναι που στροβιλίζουν την σκέψη μου, την στερεμένη από τις...