ΓΕΡΑΣΙΜΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

ΠΡΟΣ ΑΓΙΟ ΓΕΡΑΣΙΜΟ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ Άγιε μου Γεράσιμε η θαυμαστή σου παρουσία, στον ναό ξεπροβάλλει επουράνια οπτασία. Κέρινη φλόγα καρτερεί να φεγγίσει, την συννεφιασμένη ψυχή! Να την αναπτερώσει! Λευκό περιστέρι απροστάτευτο, γυρεύοντας ζεστή φωλιά. Απανεμιάς κλαρί! Αστροφεγγιά ζωγραφισμένη στην χρυσή σου λάρνακα. Βρόχινα τυφλωμένα μάτια, αγκιστρωμένα και χαμένα μέσα στην αστραφτερή σου δόξα. Ανεβαίνω με βήμα σιγανό και σιωπηλό, τα σκαλιά της απεραντοσύνης!! Με βλέμμα χαμηλό της...

Καθισμένο το θηλυκό σώμα, διπλωμένο με τα πόδια επί ξύλου κρεμάμενα. χαλαρωμένο από την μουσική που ανασυνθέτει η ψυχή του, μαζί με την ανακούφιση που εξαπολύει η παραφροσύνη του τρελού ανέμου! Η βαριεστημένη του ανάσα, κόβει βόλτες ξεθωριασμένη και αζωήρευτη από τα πυρ που βαρούν το κάνιστρο του μυαλού του, στέκοντας γυμνό και ασάλευτο! τα σκάγια του ορμητικού αγέρα τριγυρνούν εδώ και εκεί. Δεν έχουν συμφιλιωθεί με την παύση, της ακινησίας που καταρρίπτει η ουρανική απομόνωση. Παραλύοντας...

Γαλακτερός θόλος εξαπλώνεται αγνή ψυχή διάχυτη παντού μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, κρύβεται θέλει να αναστηθεί να μεταμορφωθεί! Σαν ιππότης έτοιμος να καβαλικέψει το σταχτί του άτι και να περιπλανηθεί στην επουράνια πολιτεία, και εκεί κοντά του τα σπιρούνια του βρίσκουν πάνω στις αστέρινες μορφές. Ένα πλησιάζει κοντά του και τον ρωτά-για που το έβαλες; Που θες να ξαποστάσεις; Και ανταπαντά –ψάχνω την κατάλληλη εποχή για να αδράξω την δική μου στιγμή. Τότε κάτι μαγικό συμβαίνει. Ένα αστεράκι...