Χαμένο κομμάτι παζλ

Τα χρόνια που μύριζαν σιρόπι χάθηκαν πια .

Τότε που όλα ήταν στη θέση τους αμετάβλητα.

Ήξερα ότι θα βρω την γωνία μου φωτισμένη.

Λουσμένη στον ήλιο και τα χρώματα ήμουν καλά!

Η έμφυτη ελπίδα μου ξάπλωσε παραπονεμένη.

Η ψυχική μου δύναμη έφτασε στο είκοσι τις εκατό .

Δεν κουμπώνω πουθενά. Όσο και να θέλω.

Νιώθω σαν ένα μικρό χαμένο κομμάτι παζλ!

Μέσα σε ένα χάος να προσπαθώ ξανά και ξανά.

Μαρίνα Παπαδοπούλου 🌹