"Εις το βάθος η καρδιά"

Εκεί που ο ήλιος κρύβεται πίσω από τα βουνά και η αυγή ετοιμάζεται τον κόσμο να φιλήσει, υπάρχει μια δύναμη που ξεκινά σιωπηλά, εις το βάθος η καρδιά έχει πάλι ανθίσει.

Στα σοκάκια τα ξεχασμένα, στης Ανάφης τα στενά, αχ ξενιτιά, που το κορμί με τον πόνο το τυλίγεις.

Κι αν τα βράδια η μοναξιά μας χτυπάει την πόρτα σιγανά, εσύ ένα παράθυρο στον ουρανό ανοίγεις.

Δεν είναι κάστρο κλειστό, μήτε πέτρα βουβή, είναι ένα περιβόλι που το φως το πλημμυρίζει. Κάθε παλμός της και μια νέα, καθάρια αρχή, που τις πίκρες του χθες με χαμόγελο σκορπίζει.

Εις το βάθος η καρδιά...

ξέρει πάντα να πετά.

Κι αν οι δρόμοι ανοίγονται μπροστά σου πλατιοί, κι αν η ελπίδα σου γνέφει από την ακρογιαλιά, κράτα τη φλόγα αυτή σαν ιερή φυλακή· μες στα σκοτάδια θα φέγγει η δική σου η ματιά.

Θα γίνει ο πόθος γυρισμός και το παράπονο ευχή, σαν το καράβι που ζητά της Ανάφης το λιμάνι, θα σβήσει η δίψα της στεριάς σ’ εκείνη τη βροχή, που η αγάπη τη φυλάει και το φόβο τον μερώνει.

Δεν έχει σύνορα η ψυχή, ούτε ξένα βουνά, γιατί εις το βάθος η καρδιά, είναι η μόνη μας πατρίδα.

Κι όσα σκοτάδια κι αν έρθουν να βρουν τη ματιά, θα φέγγει για πάντα, εις το βάθος η καρδιά.

Θα φέγγει για πάντα...

Εις το βάθος η καρδιά.

Νίκη Σιγάλα

12/01/26