Λίγες σκέψεις πάνω στη μουσική της Λένας Πλάτωνος Του Σίμου Ιωσηφίδη "Ινδιάνε πέρα απ’το απέναντι βουνό / κάνε μου σήματα ξανά με τον καπνό" Μαριανίνα Κριεζή Άπαξ και έρθεις σε επαφή με την μουσική της Πλάτωνος συγκρούεσαι μοιραία, μετωπικά και σχεδόν ανεπανόρθωτα με μιαν αλλαγή στάσης ζωής. Πρόκειται εν ολίγοις για μια συγκλονιστική συνάντηση-πρόσκρουση που μένει αναλλοίωτη. Θα εξηγήσω. Είναι μια ποιητική κραυγή από μια πρωθιέρεια της ελληνικής ποπ , ένας πόνος γλυκός σε ένα

Καλημέρα σας Αγαπητοί/ές φίλοι και φίλες! Χρόνια πολλά και ευλογημένα από την επέτειο της σημερινής μέρας. Της ημέρας που οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες! Σαν σήμερα πριν 80 χρόνια οι Έλληνες και πολλοί συμπατριώτες μου Αναληψιώτες πολέμησαν ηρωικά στα χιονισμένα βουνά της Αλβανίας, αντιμετωπίζοντας στην Βόρειο Ήπειρο υπέρτερες δυνάμεις του Άξονα! Έφθασαν μέχρι την Κορυτσά και τη Χιμάρα, το Αργυρόκαστρο και το Καλπάκι. Η σημερινή επέτειος δεν μοιάζει με τις προηγούμενες... Λόγ

«Ἐδῶ μένουμε τώρα, αἰώνιοι φρουροὶ μὲς στοῦ μέσα πελάου τὴ γαλήνη, κ᾿ ἐδῶ πιά, χαλινοὺς σὰ νὰ βάζουμε στὰ ἴδια τὰ κύματα ποὺ μαίνονται ἀπάνω, θὰ ὡριμάζουμε πάντα μία σκέψη λυτρωμοῦ γιὰ τὴν ἅγια μας θάλασσα ἀπ᾿ τὸ κόκκινο μάταιο πανὶ τῶν Λατίνων» Άγγελος Σικελιανός, Έλληνας ποιητής (1884,1951) Η καταρρακτώδης βροχή δεν είχε σταματήσει εδώ και ώρες στα στενά του Οτράντο. Μέσα από τα θηριώδη κύματα της αφρισμένης θάλασσας της Αδριατικής, ξεπρόβαλε το περισκόπιο του ελληνικού υπ

Είναι μεσημέρι Κυριακής, και το φθινόπωρο έχει δείξει για τα καλά τα δόντια του. Εχω βγει έξω να σκουπίσω τα φύλλα που έχουνν πέσει στην αυλή.. Αλλα ήταν κατακίτρινα , άλλα ήταν μισά πράσινα μισά κίτρινα, άλλα πάλι, είχαν ξεραθεί τελείως έχοντας αποκτήσει ένας πολύ έντονο μπεζ χρώμα. Δεν είναι βέβαια και λίγες οι φορές που καθώς σκουπίζω, έχω φάει φρούτα στο κεφάλι!… Κι εκεί που σκουπίζω, κάποια πεσμένα νεράντζια – αφού κακήν κακώς τα ρίχνει το δέντρο κάτω- ακούω θόρυβο από

Ένα πολύχρωμο σύννεφο ζωντανεύει και γίνεται ο καλύτερος φίλος του Ηλία, στο χωριό, όπου περνάει το καλοκαίρι του με τη γιαγιά και τον παππού. Οι μέρες για τους δύο τους περνάνε σαν παραμύθι στην καταπράσινη κοιλάδα, ώσπου μια μέρα το πολύχρωμο σύννεφο δεν έχει όρεξη πια για παιχνίδι και είναι συνέχεια θλιμμένο. Τι κάνει το Σύννεφό μας λυπημένο; Τι θα κάνει ο Ηλίας για να το βοηθήσει; Και πώς θα τελειώσει η ιστορία των δύο μας φίλων; Ένα βιβλίο γεμάτο φαντασία, χρώματα και δι

Πριν ακόμα φωτίσει η μέρα, ξυπνούσαν και ετοιμάζονταν για το χωράφι,τη γη να δουλέψουν ,αγροτιά... Ίσως κάποιοι το θεωρούν εύκολο αλλά πόσοι μπήκαν για λίγο στη θέση τους, σκέφτηκαν πόση κούραση και ταλαιπωρίας μέσα στο κρύο στον ήλιο και στην βροχή. Ένα δισάκι στον ώμο με λίγο ψωμί , τυρί λίγες ελιές αυτά που είχαν δουλέψει αυτό που με τόσο μόχθο είχα κάνει, να οργώσουν ,να ποτίσουν ,να θερίσουν ,να φτιάξουν ψωμί, τυρί, και το κρασί. Οι δουλειές του αγρότη, κι ό

Όταν ο ποταμός Δρίνος, υποχώρησε μπροστά στο σθένος των Γυναικών της Βόρειας Ηπείρου, το 1940 «Γυναίκες Ηπειρώτισσες, ξαφνιάσματα της φύσης, εχθρέ, γιατί δε ρώτησες ποιον πας να κατακτήσεις;» Πυθαγόρας Παπασταματίου, Ποιητής και ηθοποιός (1912 –1991) Αργυρόκαστρο Δρίνος, 13:00, Δευτέρα 09 Δεκεμβρίου 1940 Η παγωμένη βροχή δεν είχε σταματήσει εδώ και δύο ημέρες να ποτίζει τα χώματα της Βόρειας Ηπείρου. Ο Ελληνικός στρατός στέκονταν στις όχθες του ποταμού Δρίνου, μπροστά στην

Θλίψη έως κατάθλιψη Σκοτάδι στο βλέμμα ζωντανή σήψη προτρέπει αποφυγή όλων Φυλακίζει εσωτερικά την σκέψη. Στοιχειώνει τις νύχτες, τρυπώνοντας στα όνειρα. Επιβάλλει! παγωμένη αδιαφορία, αφιλόξενη διάθεση, σιωπηρή παραίτηση. Η επιβίωση αφορά την στιγμή. Ματαιότης! Υλικό ενός εφιάλτη επιδράμει το μέλλον στο παρόν με πένθιμη αχλή στον περιβάλλοντα κύκλο. Σε μια χοάνη δακρύων συσσωρεύονται αποθέματα. Ο φόβος εξελικτικός χωρίς στόχους ψάχνει την ελπίδα σε μια διανοητική έκλαμψη

Διψώ για το ύδωρ αυτό το ζωηφόρο, το αιώνιο, το λαχταριστό, το δροσερό, το ελπιδοφόρο, το αειφόρο, το θείο, το χορταστικό. Δώσε μου την κούπα για το νερό της ψυχής μου. Μια στάλα αρκεί για να νιώσω ευτυχία για να χαμογελάσει η ψυχή μου. Δάκρυσα γι’ αυτό παιδεύτηκα, περιπλανήθηκα, άσκοπα ξόδεψα τα χρόνια μου μέχρι να βρω την πηγή. Δροσίζω την ψυχή μου, ευφραίνεται η κηρήθρα μου, γελάει η καρδιά μου, ξεδίψασα. Από το καινούργιο μου βιβλίο: Σώμα και αίμα Φεστιβάλ έκθεσης βιβλίο

Καλημέρα φίλες και φίλοι μου αγαπημένοι Καλό μήνα κι ευλογηνο με υγεία αγάπη και χαρούμενες στιγμές και υπέροχες Σκέψεις ! Χρόνια πολλά χρόνια φωτεινά χρόνια ευλογημένα σε όλους τους φίλους και τις φίλες που έχουν τη γιορτή τους 🌹 1η Σεπτέμβρη είναι των Αγίων Σαράντα Παρθένων και ασκητριών και γιορτάζει κόσμος και ντουνιάς! Σήμερα, 1 Σεπτεμβρίου, είναι των Αγίων Σαράντα Παρθένων και ασκητριών, του Αγίου Ιησού του Ναυή, του Οσίου Μελετίου του νέου και του Οσίου Συμεών του

Η κοπέλα τούτη είναι λατρεμένη. Υπέροχη κι πονεμένη από το σπίτι που την είχαν. Είναι 10 μηνών. Έμεινε αδέσποτη και φιλοξενείται από μια κυρία που έχει είδη τρία και η συγκατοίκηση είναι πολύ δύσκολη. Θα δοθεί εμβολιασμένη και τσιπαρισμένη. Παρακαλώ βοηθήστε διότι κινδυνεύει στο δρόμο. Τηλ επικοινωνίας:6971835498 κυρία Ασπασία Βασιλάτου.

✨ Έφτασε, επιτέλους, η στιγμή που περίμενα χρόνια, η στιγμή που ονειρευόμουν από μικρή. Το πρώτο μου βιβλίο θα εκδοθεί σε λίγους μήνες από τις αγαπημένες Εκδόσεις Memento και δε θα μπορούσα να είμαι πιο χαρούμενη και πιο συγκινημένη. Ευχαριστώ ολόψυχα τον Θωμάς Τσερώνης και τη Victoria Thimiou για την πίστη τους στο έργο μου! Οι λέξεις μου δε θα μπορούσαν να βρουν καλύτερο σπίτι! Ευχαριστώ την οικογένειά μου που στάθηκε δίπλα μου σε κάθε σταθμό αυτής της διαδρομής, με αγάπη κ

Κρατώ στα χέρια μου μια υπέροχη δημιουργία. Το ακόμη ένα λογοτεχνικό παιδί της ποιήτριας και συγγραφέα Αθηνά Σαρλάνη. Η Αθηνά,η δική μας όπως πάντοτε την λέω, είναι μια φωτεινή αληθινή ψυχή,με ταλέντο. Χορεύει στους ρυθμούς του ποιήματος της της αστείρευτης πηγαίας τέχνης του λόγου,και μας ταξιδεύει "Στα μονοπάτια του χρόνου" Με έντονο το νοιάξιμο το συναίσθημα και την ολοκλήρωση του ταξιδιού της, οδηγεί τον αναγνώστη στην ολοκλήρωση των ψυχικών δυνάμεων του. Η Αθηνά Σαρλάνη

Σήμερα θα γράψω για το βιβλίο που έλαβα πριν μέρες αλλά θέλησα να το διαβάσω ώστε να κάνω τη βιβλιοκριτική. Αντώνης Περδικάρης. Ένας πραγματικά μοναδικός ποιητής της θάλασσας, των συναισθημάτων, των στιγμών. Το βιβλίο του "Προσκυνώντας Μια Γοργόνα" ακουμπά την καρδιά του αναγνώστη. Ο ποιητής, επικοινωνιολόγος αλλά όχι κενός, μια ζεστή πένα με τη θαλασσινή αύρα, κάνει ταξίδια ψυχής στο γαλανό του ουρανού και του νερού. Όπως ο ίδιος γράφει... "Μεγάλες Αγάπες... Μικρές Γοργόνες.

Ζούμε σε μια εποχή που ακούς συχνά: «Μην δίνεσαι πολύ» «Μην αγαπάς περισσότερο» «Μην επενδύεις στην αγάπη» Σαν να είναι η αγάπη μια επένδυση που πρέπει να αποδώσει σε κάτι… Ποτέ δεν πίστεψα ότι η αγάπη πονάει. Πονάει η απουσία. Πονάει η συνήθεια που έμεινε χωρίς εκείνον τον άνθρωπο που σου γέμιζε τις στιγμές σου. Πονάνε οι λέξεις που δεν ειπώθηκαν και οι αγκαλιές που τελείωσαν ξαφνικά. Η αγάπη όμως; Η αγάπη μόνο σε γεμίζει. Σε γεμίζει εικόνες που κανένας χρόνος δεν μπορεί να

Κάποιες φορές οι πιο όμορφες διαδρομές αρχίζουν σχεδόν αθόρυβα. Μια ιδέα, λίγοι άνθρωποι, η αγάπη για τη λογοτεχνία, η πίστη ότι μέσα από τις λέξεις η επικοινωνία γίνεται πιο απλή και πιο εύκολη. Κι ύστερα ο χρόνος περνά σχεδόν ανεπαίσθητα και, πριν καλά καλά το καταλάβεις, δύο χρόνια έχουν γίνει μια ολόκληρη ιστορία. Δύο χρόνια κι όμως, μέσα σ’ αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα γεννήθηκε και άνθισε ένας ζωντανός λογοτεχνικός τόπος, Το Λόγω Τιμής. Ένας χώρος που δεν περιορίστη

Χρόνια Πολλά Δημιουργικά στην υπέροχη σελίδα Λόγω Τιμής, που έκλεισε τα δυό της χρόνια. Μια υπέροχη σελίδα, που χτίστηκε με ζήλο, αγάπη, ειλικρίνεια, εκτίμηση, σεβασμό και συνεργασία. Τα θέματά της κοινωνικά, βιωματικά, αγάπης, έρωτα και όχι μόνο, στερεότυπα για να σπάσουμε και ν ' απελευθερωθούμε από δεσμά, σαν άνθρωποι, σαν κοινωνία και να χτίσουμε γέφυρες επικοινωνίας και ζωής. Το Λόγω Τιμής, στην τρυφερή του ηλικία, αγαπήθηκε από φίλους και μη που ταυτίστηκαν μαζί

Πάνε δυο χρόνια που η αγάπη μου για τη λογοτεχνία ένα πρωϊνό «μου χτύπησε την πόρτα». Ήταν η Εύα και ο Θοδωρής από την Κεφαλλονιά. Χάρηκα τόσο που μετά από πολύ καιρό μια μεγάλη εν δυνάμει οικογένεια με κοινή διαδρομή, ξεκινούσε το ταξίδι της. Πάντα πίστευα πως τριγύρω στον κόσμο μας υπήρχαν ψυχές που ήθελαν να εκφραστούν και να δημιουργήσουν. Ο σκοπός ήταν και είναι ιερός. Το «ΛΟΓΩ ΤΙΜΗΣ» έχει προσφέρει στον κόσμο της ανάγνωσης, της γραφής κειμένων και ποιημάτων αλλά και της

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΜΕ ΑΕΡΑ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΥ – ΚΥΠΡΟΣ ΜΟΥ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ ΜΟΥ – ΚΕΡΥΝΕΙΑ ΜΟΥ – ΣΕ ΚΑΘΕ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ. Πενήντα δύο χρόνια πέρασαν. Κι όμως, ο χρόνος δεν στάθηκε ποτέ ικανός να σβήσει τον πόνο. Γιατί δεν μιλώ μόνο για την ιστορία της πατρίδας μου. Μιλώ για τη δική μου ζωή, που άλλαξε για πάντα εκείνον τον μαύρο Ιούλιο του 1974. 15η Ιουλίου 1974. Η αποφράδα ημέρα. Η 15η Ιουλίου είναι μια μαύρη ημέρα. Μια ημέρα που πάγωσε τον χρόνο στις ζωές μας. Μια τρ

Ήχησε με την δική της κραυγή, οι σειρήνες ξεδίπλωσαν τα μαύρα μαντάτα με τις μνήμες σαν αέρας καυτός να ξυπνά και να αγγίζει όσων τα μάτια είδαν αδερφό τον αδερφό να σωριάζεται νεκρός από την βολή των όπλων της ντροπής. Κατερίνα Ηρακλέους 🌹