Ένας δρομάκος η ζωή...

Ενας  δρομάκος η ζωή.

Μία ανάσα, μια πνοή...

Ξεκινάς και δεν καταλαβαίνεις,

στο τέρμα πώς πηγαίνεις...

Μοιάζει με πήχυ, με οργιά

σαν μια γραμμή πολλή λεπτή,

μία αχνή του χρόνου πινελιά.

Πόσο γοργά διαβαίνει...

Σαν τον αέρα που φυσά 

και δεν τον προλαβαίνεις...! 

Σ' αυτό το λίγο που διαρκεί,

μην την αφήνεις, δάκρυ

να σε ποτίζει και χολή...

Είναι εν' ασκί γεμάτο υποσχέσεις.

Στα πλήν του κάνε κατασχέσεις, 

τα συν με θέρμη να προσθέτεις! 

Κι ας φέρνει πίκρες, καταιγίδες...

Εσύ, σαν στάρι  θα διαλέγεις, 

στο τάσι την αγάπη, τις ελπίδες...

Μοιάζει με τρένο, με ταχεία...

Πολύ συχνά ειν' άτυχη πορεία, 

δίπλα σου κλαίει η δυστυχία...

Μην πτοηθείς!...

Γεμάτος προσμονή 

κι επιμονή να περιμένεις, 

να κάνει στάση...

Κατεβαίνεις..!

Πνίξε τη βδέλλα που σε πίνει. 

χύσε το κώνειο που σου δίνει

και ψάξε τη χαρά μέσα τη δίνη! 

Δες στο επόμενο βαγόνι...

εκεί που φέγγει η χαρά... εκεί!

Εν' άλμα κάνε κι επιβαίνεις..!

Λιλή Βασιλάκη 🌹