ΣΤΕΛΛΑ ΣΩΤΗΡΚΟΥ

🪽🪽🪽 Η Ανθή έγειρε στο περβάζι, έκλεισε τα μάτια, μύρισε τον δροσερό αγέρα που ερχόταν μέχρι τη Χώρα. Μοσχοβολούσαν οι πασχαλιές και οι πρωινοί ήχοι που σήμαιναν το ξύπνημα της γειτονιάς, άρχιζαν. Μεγάλη Εβδομάδα, η αιώνια άνοιξη της πατρίδας μας. Σταύρωσε τα χέρια και παρακάλεσε. ‘’Κύριε, τώρα που ‘ρχεσαι πιο κοντά μας, τώρα που σιμώνει ο καιρός να σε θρηνήσουμε και να λυτρωθούμε μαζί, πρόστρεξε στο παιδί μου, σε παρακαλώ Κύριε. Κάνε να δει μια στάλα φως σ’ αυτή την κοινωνία που τον γέλασε...

Παναγιά μας, ελευθέρωσέ μας από τον φόβο, τον πανικό που κυριαρχεί, τον παραλογισμό! Είναι τα νικητήριά σου κι ο αέρας μυρίζει γιασεμί, καθώς οδεύουμε στα χνάρια της Σταύρωσης. Αναρωτιέμαι πόσοι άνθρωποι επί γης, ζουν την Σταύρωση κάθε μέρα. Δεν βαρυγκομούν, δεν γκρινιάζουν, μόνο αγωνίζονται. ‘’Πέρασε κι αυτή η μέρα, αύριο πάλι’’ μονολογούν. Κι είναι κι οι άλλοι, εκείνοι που βαυκαλίζονται με το Εγώ τους, το άμμετρο και δοκιμάζουν συνειδήσεις απλών ανθρώπων. Κάτω απ’ την Σκέπη σου κράτα μας...

Σε έχασα μάνα μ’ σ’ έχασα.. Σε έχασα μάνα μου, πού είσαι; Σκοτάδι μόνο και κρύο νιώθω. Την αγκαλιά σου νοσταλγώ, την ανασεμιά σου. Ένα φώς αχνοφαίνεται στο βάθος, αλλά όσο το πλησιάζω, τόσο απομακρύνεται. Κραυγές ακούω μόνο κι οδυρμό. Ήταν δύσκολη χρονιά μάνα, το ‘νιωσες και συ. Και τώρα τι; Πώς να πορευτώ; Μην κλαις μάνα, κράτα με μέσα σου, εκεί θα ζω. Θυμάσαι τότε που πηγαίναμε βόλτα πλάι στην θάλασσα; Γελούσαμε τόσο πολύ κι ο αγέρας μας χαλούσε τα μαλλιά. Πώς να σταθώ μάνα τώρα; Ερημιά και...