Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι ο ήλιος δεν φέρνει την ανατολή. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι ένα κύμα δεν μπορεί να γίνει θάλασσα. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι τα καλοκαίρια δεν μετριούνται από την άμμο. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι κάθε πεταλούδα δεν παίρνει πάντα φτερά. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι όλοι οι Άγιοι δεν φορούν φυλαχτό. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι όλοι οι στίχοι δεν έχουν μουσική. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι η αγάπη έχει δεσμά. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότ

Μας φαντάζομαι μαζί, να μπορώ να σου δοθώ. Να καλπάζουμε μαζί σαν χρυσαφένια άλογα σε αχανείς εκτάσεις με καταπράσινο χορτάρι. Μου έλειψε το κοίταγμά σου. Μόνο στα μάτια τα δικά σου δεν έβλεπα δεύτερες σκέψεις να περνάνε από πίσω τους. Μου έλειψε το φίλημά σου. Μόνο στα χείλια τα δικά σου βρήκα όλες τις γλυκές γεύσεις να περπατάνε απάνω τους. Μας φαντάζομαι μαζί, να μπορώ να σου δώσω ό,τι πιο πολύτιμο σου ’χω καλά φυλαγμένο στα κελάρια της καρδιάς που δεν άφησα άλλον να κουρσ

Η καρδιά μου σε ζητά με μια επιμονή που δεν κουράζεται ποτέ. Το μυαλό μου · ψυχρό και λογικό, μετρά αποστάσεις, πιθανότητες, σιωπές και ξέρει πως δεν μπορεί να σε κρατήσει. Κι ανάμεσά τους το σώμα, κουβαλώντας την απουσία σου, πονά εκεί που κάποτε υπήρχε η προσμονή. Και οι μέρες αλλάζουν όνομα, τα πρωινά έρχονται, ο ήλιος ανατέλλει, οι ώρες περνούν, οι δρόμοι γεμίζουν ανθρώπους… Ο χρόνος δεν κοιτάζει πίσω. Η ζωή κυλά... Χωρίς εσένα. Κι αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα να αποδ

Κάθε καλοκαίρι αντάμωναν στο ακρογιάλι. Ο Βάγιος και η Ευτέρπη. Από μικρά παιδιά φίλοι. Αχώριστοι. Δεν της είπε ποτέ πόσο πολύ ήταν ερωτευμένος μαζί της. Η ζωή τους μεγαλώνοντας άλλαξε. Η Ευτέρπη έφυγε από το νησί πήγε να σπουδάσει,να γνωρίσει τον κόσμο,να ερωτευτεί. Ο Βάιος φτωχό παιδί από λαϊκή οικογένεια είχε την ενασχόληση του με τα δίχτυα. Τεχνίτης και μάστορας. Έτσι τον φώναζαν οι φίλοι του. Η Ευτέρπη είχε πολλά χρόνια να δώσει σημεία ζωής. Εκείνος πάντα την περίμενε στ

«Αν δεν τον ζήσεις τη στιγμή που πρέπει, χάνεται…και δεν καίει πια το ίδιο ο έρωτας» Ρενέ. Το πιο τραγικό δεν είναι πως χάνεται ο έρωτας• σβήνει η φλόγα εκείνη της καρδιάς σου που έκαιγε μόνο για εκείνον ή εκείνην. Ο έρωτας έχει εποχές· τα καλοκαίρια του, που ζει τις πιο μαγευτικές αγκαλιές κάτω από το φως του αυγουστιάτικου φεγγαριού· τα φθινοπωρινά απογεύματα, που γέρνεις στον ώμο του ακούγοντας την ψιλή βροχή· την άνοιξη, που σκορπά πεταχτά φιλιά ανάμεσα στα στάχυα και μεθ

Ο διάδρομος μύριζε ακόμη καφέ όταν γύρισα στο σπίτι. Άφησα τα κλειδιά πάνω στο τραπέζι και κοίταξα το κινητό μου πριν καν βγάλω τα παπούτσια. Τίποτα. Ούτε ένα μήνυμα. Μόνο εκείνη η παλιά μας φωτογραφία στην οθόνη μου θυμίζει πως κάποτε μιλούσαμε ασταμάτητα, λες και φοβόμασταν τη σιωπή. Τώρα υπάρχει ένας ωκεανός σιωπής ανάμεσά μας. Όχι από αυτούς που κοιτάς και θαυμάζεις∙ από αυτούς που σε καταπίνουν αργά, χωρίς θόρυβο, χωρίς κύματα. Κάποτε οι λέξεις έφταναν εύκολα από εμένα σ

Δύο άνθρωποι που ήταν χρόνια μαζί. Πέρασαν όμορφες στιγμές. Πέρασαν δύσκολες στιγμές. Μετρούσαν κοινή πορεία από πριν την ενηλικίωση τους. Μια ζωή μαζί. Τα σύννεφα στην ζωή τους ήταν εμφανή. Η αρρώστια της μοίρας την χτύπησε βαριά. Μήνες έλιωνε στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Δίχως ελπίδα. Ο Άρης δίπλα της νυχθημερόν. Εκείνο το πρωινό λίγο πριν ο ήλιος ανατέλλει,ο Άρης μόλις είχε ξυπνήσει και πριν προλάβει να πιεί μια γουλιά καφέ έλαβε ένα μήνυμα. Να Μ' αγαπάς. Όσο μπορείς να Μ'

Εκείνο το βροχερό πρωινό του Μάη θυμάμαι... Η ώρα ήταν έξι το πρωί. Είχαμε κοιμηθεί μαζί το προηγούμενο βράδυ. Ήρθες αργά ...Περασμένες δώδεκα ήταν. Ήσουν κουρασμένος απ' τη δουλειά. Ξεντύθηκες και ήρθες να ξαπλώσεις δίπλα μου. Όλο το βράδυ θα μου έκανες έρωτα. Δεν ήταν όμως σαν τις άλλες φορές. Δεν ήσουν ο εαυτός σου τελευταία. Έδειχνες στεναχωρημένος. Το ξυπνητήρι δυναμίτης. Εγώ ήθελα λίγο ακόμα να κρατήσω την μυρωδιά σου επάνω μου δεν σηκώθηκα απ' το κρεβάτι. Εσύ... Είχες

Συναντήθηκαν ένα απόγευμα του φθινοπώρου, σε ένα μικρό καφέ κοντά στον Σηκουάνα. Ο κόσμος περνούσε βιαστικά, τα φύλλα έπεφταν αθόρυβα, και ο αέρας είχε εκείνη τη δροσιά που σε κάνει να μένεις λίγο περισσότερο απ’ όσο είχες σκοπό. Κι’ εκείνο το απόγευμα, σε εκείνο το μικρό καφέ στο Παρίσι, που έμοιαζε να υπάρχει έξω από τον χρόνο· όταν ο ήλιος έπεφτε αργά, βάφοντας τα πέτρινα κτίρια με ζεστό φως · μια χειραψία και ένα βλέμμα που κράτησε λίγο παραπάνω, ήταν αρκετά για το μετά·

Κάποιες αγάπες μένουν σιωπηλές, λες και ξέρουν πως δεν προορίζονται να ζήσουν σ’ αυτή τη ζωή. Ριζώνουν αθόρυβα, σαν αγριολούλουδα σε γη που δεν καλλιεργήθηκε ποτέ, και ανθίζουν και μυρίζουν μακριά, ζουν μόνο μέσα σε βλέμματα που κράτησαν λίγο περισσότερο απ’ όσο έπρεπε. Έρχονται όπως έρχεται η άνοιξη μετά από έναν κουρασμένο χειμώνα, χωρίς να ρωτήσουν, χωρίς να υποσχεθούν. Απλώνουν ένα φως λαμπερό, εκεί που είχες μάθει να ζεις στο μισοσκόταδο! Και ξαφνικά μέσα σου όλα αλλάζου

Μεγάλωσε η μέρα, για μένα όμως οι νύχτες έγιναν τεράστιες, χωρίς τελειωμό. Αισθάνομαι πως η σιωπή έκανε την ψυχή μου σπίτι της και μένει μόνιμα. Μια περίεργη ησυχία πλανάται τριγύρω. Σαν η αγάπη να αιωρείται ακόμα στον αέρα. Ξυπνάω σε μια περίεργη ηρεμία, εκεί που έμεινε τώρα η σκιά σου, αναδύει ακόμα η μορφή σου, το άρωμα σου. Δεν υπήρξε αντίο ούτε αποχαιρετισμός. Δεν χρειάστηκαν λέξεις για να ξέρουμε. Μερικές φορές οι καρδιές μιλούν βαθιά μόνο με ένα βλέμμα, και τις πιο

Η σχέση μου με την θάλασσα ήταν πάντα περίεργη. Ποικιλία από συναισθήματα με κατέκλυζαν κάθε φορά που την συναντούσα στο δρόμο μου. Το χειμώνα κρύα και απόμακρη,το καλοκαίρι ζεστή και παιχνιδιάρικη. Όταν ήρθες εσύ. Όταν ήρθες εσύ ο μαχητής της θάλασσας και μπήκες στη ζωή μου,όλα άλλαξαν. Η θάλασσα άρχισε να μοιάζει οικεία. Δεν με τρόμαζαν τα μεγάλα θεριά. Τα κύματα δεν φάνταζαν τόσο άγρια. Έδωσες νόημα στη ζωή μου κι ας κράτησες μόνο μια στιγμή. Ωραία ιστορία. Που θα μπορούσε

Η καταιγίδα πέρασε, μα ο ουρανός παραμένει γκρίζος, γεμάτος σύννεφα. Ένας περίεργος καπνός παρασύρεται από τον κρύο αέρα, σαν πόνος που σέρνεται μέσα στις άγουρες νύχτες, χωρίς ελπίδα για ζωή. Η μυρωδιά της βροχής και του χώματος σκεπάζουν το άρωμα της αγάπης που κάποτε έμενε για ώρες στη μνήμη μου. Έμαθα να αναπνέω αλλιώς. Να αφουγκράζομαι άλλες μυρωδιές, άλλους ήχους. Ψάχνω να βρω την ηρεμία μου στη θολούρα των γκρίζων ημερών του χειμώνα. Μα δεν είναι χειμώνας… Έχει έρθει η

Η γνωριμία μας. Όλα στο κόκκινο. Έντονα και παθιασμένα μηνύματα. Μηνύματα που κρύβουν λαχτάρα για κάτι νέο. Μυνήματα που μέσα τους έχουν μια ιδιαίτερη στιγμή. Μέρα με την μέρα "Φούντωνε" όλο αυτό. Δεν έδωσα όνομα. Δεν ήθελα. Μια στιγμή και διαλύθηκαν όλα. Εγώ φταίω. Εσύ με τιμώρησες αρκετά. Δεν νομίζεις; Το ενδιαφέρον δεν είχε πια ενδιαφέρον. Η καθημερινότητα. Η αποφυγή. Η απομάκρυνση. Το "δήθεν" ενδιαφέρον έκανε μια δυνατή εμφάνιση. Ψίχουλα. Ψίχουλα συναισθημάτων. Αναρωτιέμα

Περπατάω μόνη κάτω από έναν ασημένιο ουρανό. Ο ήχος μιας κιθάρας ακούγεται αδύναμος, κάπου εκεί που έμεινε κι η σιωπή. Μια απαλή συγχορδία, σαν εύθραυστη ανάσα πόνου. Η θάλασσα δεν ακούγεται, μου δίνει χώρο να ακούσω οτιδήποτε άλλο. Οι ηχώ ξεθωριάζουν αλλά τα δάκρυα γεμίζουν ακόμα τα μάτια μου. Θέλω να φωνάξω το όνομα σου αλλά κάτι μου κλείνει τον λαιμό! Κάποιες σκιές παραμένουν και η νύχτα ήρεμη θυμάται όλα όσα δώσαμε! Μια αλήθεια, μια αγάπη που δεν μπορούσε να διαρκέσει.

Λίγο ο χρόνος που δεν βρέθηκε. Λίγο η ζωή που έφυγε. Λίγο εγώ. Λίγο εσύ. Λίγο και οι δύο μαζί. Λίγο λίγο με σκοτώνει η δήθεν παρουσία σου. Λίγο λίγο με απομακρύνει η αδιαφορία σου. Μαζεύω εγώ. Τα σημειώνω όλα. Λίγο λίγο τα συναισθήματα πεθαίνουν. Το τέλειο σχέδιο εξόντωσης. Στρατηγική συνεργασία μυαλού και καρδιάς. Λίγο λίγο έφυγες. Λίγο λίγο μ' άφησες. Μ' άφησες να ελπίζω. Με γέμισες φειδωλές υποσχέσεις. Όνειρα. Όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Έρωτα το βάφτισες αυτό

Νόμιζα ότι η καρδιά μου τα είχε νιώσει όλα, ότι είχε δοκιμάσει το πιο γλυκόπικρο φιλί και είχε κουρνιάσει στην πιο τρυφερή αγκαλιά. Στα ταξίδια μου πίστεψα πως είχα δει το πιο ρομαντικό ηλιοβασίλεμα, την πιο ήσυχη και υποσχόμενη ανατολή. Κοίταζα πάντα τη θάλασσα, στεκόμουν pμπροστά της και νόμιζα πως καταλάβαινα τα μυστικά της. Τώρα ξέρω πως δεν τα ήξερα όλα ! Πάντα κάτι έλειπε,ένα λιμάνι που να μοιάζει «δικό μου». Περιπλανιόμουν σαν κύμα. Πότε ήρεμο, πότε άγριο, πάντα όμως σ

Η φωτογραφία της Σωτηρούλλας Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή Στης φουρτούνας την αγριάδα, σε βρίσκω και χάνομαι. Σαν άγριο κύμα έρχεσαι και αφήνεις αλάτι της αλμύρας στα χείλη της σκέψης μου! Κάποτε λάμπεις, σαν φάρος στα σκοτάδια μου· και άλλοτε γίνεσαι άνεμος που με παρασέρνει ν’ αφεθώ ! Είμαι μια θάλασσα σε όλες τις μορφές της. Παλεύω με τα άγρια βάθη μου · Σε ποθώ μέχρι τα έγκατα, διψασμένη να σε συναντήσω. Πλησιάζεις και γίνεσαι η καταιγίδα που περίμενα! Και στο επόμενο λεπτό α

Το βλέμμα σου γλίστρησε πάνω μου σαν ζεστό φως και ένιωσα τον χρόνο να σταματά ανάμεσα στις ανάσες μας. Με πλησίασες αργά, σαν να διάβασες τις πιο απόκρυφες μου σκέψεις. Η σιωπή μας, μαζί με τις φλόγες στις ματιές μας, έκαναν μόνες τους την πιο τρυφερή, σιωπηλή εξομολόγηση. Στεκόσουν τόσο κοντά που ένιωθα τη ζεστασιά σου κι ας μην με άγγιζες, μέσα μου υπήρχε μια θύελλα, που ηρεμούσε και μόνο που σε έβλεπε! Ένα κομμάτι μου ήθελε να αφεθεί και να δωθεί χωρίς σκέψη . Να αφήσει ό

Τον έρωτα δεν είναι απαραίτητο να τον βλέπεις, είναι; Τον έρωτα δεν είναι απαραίτητο να τον κρίνεις, μπορείς; Μην του φωνάζεις... Πληγώνεται, μην τον μαλώνεις... Μην του γκρεμίζεις το όνειρο. Είναι απαραίτητο να του λες «νιώθω». Είναι απαραίτητο να τον χαίρεσαι. Ο έρωτας δεν είναι συμβολαιογραφική πράξη. Δεν είναι συμβατός με οτιδήποτε άλλο, συγκρίσιμος. Τον κρατώ στην αγκαλιά μου, απλά σημαίνει ότι τον έχω φυλαχτό. Ότι τον φυλάω για πάντα στην ψυχή μου. Όσα ζήσαμε, ή όχι. Όσ