Για όλον τον έρωτα που δεν πήρε πότε μορφή. Για όλα τα δάκρυα που χάραξαν αυλάκια. Για όλα τα ΠΡΕΠΕΙ, που ύψωσαν τείχη... Για όλα τα ΜΗ, που δεν μπόρεσαν να γκρεμίσουν. Για όλες τις αποστάσεις, που δεν βρέθηκαν γέφυρες να τις ενώσουν. Για όλες τις σιωπες που ούρλιαξαν. Για όλα τα μάτια που μίλησαν με ένα τίναγμα βλεφάρων Για όλα και για τίποτα να μην σκορπιζεσαι. Ρούλα Παγιαλάκη 🌹

Σαν το κύμα που γλείφει τα βράχια. Σαν τον αέρα που τριβελίζει τις κρύες μέρες του χειμώνα. Σαν την δίψα για γνώση. Έναν τέτοιο έρωτα έζησα μαζί σου. Όλη η ποιητική συλλογή των μεγάλων ερωτικών συγγραφέων πέρασε από μπροστά μου. Τι έρωτας ήταν αυτός που σου είχα.. Τι έρωτας. Θυμάμαι τα βράδια που μούσκεμα από τα δάκρυα γινόταν το μαξιλάρι μου από την απουσία σου. Θυμάμαι τα συναισθήματα μου να ουρλιάζουν στην σιωπή. Θυμάμαι την ψυχή μου να κραυγάζει. Καμία χαρά. Μόνο δάκρυα.

Η Άννα ήταν πάντα λίγο διαφορετική. Από μικρό παιδί ένιωθε πως κάτι μέσα της ζητούσε περισσότερα. Όχι περισσότερα χρήματα, ούτε μια ζωή γεμάτη πολυτέλειες. Ήθελε να νιώθει ζωντανή. Να αγαπά χωρίς φόβο, να ονειρεύεται χωρίς όρια, να περπατά σε δρόμους που δεν είχε χαράξει κανείς για εκείνη. Την συνέπαιρναν πράγματα μικρά · όπως ο ήχος της βροχής στα πεσμένα φύλλα, το χρώμα του φθινοπώρου, το γαλάζιο και γκρίζο της θάλασσας, η μυρωδιά της κανέλας και τόσα άλλα απλά και μικρά.

Ποιήματα γράφουν όσοι αγάπησαν πολύ η καθόλου,, Ποιητές γίνονται όσοι αγαπήθηκαν πολύ ή καθόλου,, Αλίμονο σε αυτούς που ποτέ δεν ψιθυρησαν στην αγκαλιά κάποιου,, Αλίμονο στους έρωτες που έσβησαν χωρίς να αφήσουν το αποτύπωμα τους... Ρούλα Παγιαλάκη 🌹

Σε προσμένω, αγάπη μου. Λικνισμένη στα όνειρά μας, σαν απατηλό χάδι, μες στης νύχτας το απέραντο, βαθύ της σκοτάδι να ξεπροβάλλεις. Να ανακαλύψεις πάλι απ’ την αρχή, τις πτυχές του κορμιού μου. Να απλώσεις το ουράνιο πέπλο σου επάνω στα ιριδίζοντα χρώματα της αστερόσκονής μου, για να σε ζεστάνω με το άγγιγμα των χειλιών μου. Τόσο κοντά. Σώματα ενωμένα, σαν δυο άστρα λουσμένα από το σεληνόφωτο που μάγεψαν με πάθος τον έναστρο ουρανό τους. Η λάμψη μας μοναδική. Πλημμυρισμένη απ

Οκτώβρης. Τα χρώματα αλλάζουν. Το πράσινο δίνει τα σκήπτρα στο καφέ,το κίτρινο,το πορτοκαλί. Η ζεστασιά του ήλιου σιγά-σιγά αποδυναμώνεται. Τα βουνά,οι πεδιάδες,τα λαγκάδια φορούν το φουστάνι του φθινοπώρου. Μια εποχή γεμάτη από εικόνες. Ταξιδεύοντας. Εκδρομή. Ένα ξύλινο σπίτι στο βουνό. Δύο κούπες ζεστό καφέ με άρωμα φουντούκι. Εσύ.... Εγώ..... Ένας αόρατος έρωτας για τους άλλους. Ένας ορατός έρωτας για εμάς. Αλήθεια... Τι ερωτεύτηκες σε εμένα; Τι σε κάνει να θες να μου μιλά

Πες μου γιατί κάθε φορά που σε σκέφτομαι εμφανίζεσαι μπρος μου δίχως να σε φωνάξω. Δίχως να σε πάρω τηλέφωνο. Δίχως να σου στείλω ένα μήνυμα. Αυτή η παράξενη σύνδεση που έχω μαζί σου. Κάποιος το είπε έρωτα. Κάποιος το είπε χημεία. Κάποιος το είπε τυχαίο γεγονός. Κάποιος το αποκάλεσε λατρεία. Αν με ρωτήσεις πως το αποκαλώ εγώ,θα σου αποκαλύψω πως αυτό είναι αγάπη. Σε νιώθω. Σε αισθάνομαι. Σε επιθυμώ. Το βλέμμα μου στραμμένο προς την θάλασσα. Ο ουρανός. Τα θαλασσοπούλια. Τα καρ

Ένωνα τα χείλη και το σ 'αγαπώ έβγαινε άηχο, δίχως φωνήεντα, δίχως συναίσθημα. Μια καρδιά που ξέμεινε απο ανάσες και φιλιά που έκλεβαν την αγάπη από τα χείλη. Λέξεις που έπαψαν να αγκαλιάζουν το κορμί μου, έμειναν χωρίς ταίρι - πληγώθηκαν. Όχι γιατί σταμάτησαν να αγαπούν αλλά γιατί κουράστηκαν να πονούν. Να γυρεύουν απαντήσεις στους γρίφους των χειλιών σου... Οι λέξεις, χόρευαν ανάμεσά μας σαν ταξιδιάρικα πουλιά, μακρινά, μα συνάμα ξυπνούσαν πάντα ανθισμένες στα γλυκά μας πρ

Την πρώτη φορά που τον είδα, ήταν τρεις και δεκαεπτά το πρωί. Δεν ξέρω γιατί θυμάμαι την ώρα. Ίσως επειδή από εκείνη τη νύχτα και μετά, κάθε φορά που κοιτάζω το ρολόι και βλέπω 3:17, νιώθω πως κάποιος στέκεται πίσω μου. Εκείνο το βράδυ καθόμουν μόνος στο σαλόνι. Το σπίτι ήταν σκοτεινό. Μόνο το φως από τον δρόμο περνούσε μέσα από τις γρίλιες και έκοβε το πάτωμα σε λεπτές, γκρίζες λωρίδες. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ γιατί τη σκεφτόμουν. Πάλι. Δεν την ήθελα πίσω · αυτό έλεγα στον ε

Να με σκέφτεσαι άγρια σαν την θάλασσα που υπηρετείς. Να με σκέφτεσαι άγρια σαν τον απύθμενο ωκεανό. Να με σκέφτεσαι άγρια όπως ο καρχαρίας ποθεί το θήραμα του. Άγρια μαύρη θάλασσα. Αυτό κρύβει το βλέμμα σου. Σκοτεινός υδάτινος κόσμος η ψυχή σου. Να με σκέφτεσαι άγρια όπως τα κύματα χτυπούν τα βράχια. Φάρος θα είναι το βλέμμα μου και φως η προσευχή μου. Χρυσάνθη Σεργίνη 🌹

Τον γνώρισε ένα απόγευμα του Οκτώβρη, σ’ ένα μικρό καφέ κοντά στη θάλασσα. Η βροχή είχε αρχίσει απότομα. Μπήκε μέσα βιαστικά, κρατώντας την τσάντα πάνω απ’ το κεφάλι της, περισσότερο από συνήθεια παρά από χρησιμότητα. «Έχεις γίνει μούσκεμα», της είπε ο σερβιτόρος. «Το παρατήρησα.» Κοίταξε γύρω της. Όλα τα τραπέζια ήταν πιασμένα εκτός από ένα, δίπλα στο παράθυρο. Κάθισε. Άφησε το παλτό στην πλάτη της καρέκλας, είδε έξω τον γκρίζο ουρανό και αναστέναξε. Άνοιξε το βιβλίο που είχ

Μέσα στη σιωπή της νύχτας, ανάμεσα στους παφλασμούς των κυμάτων, άκουσα βήματα. Δεν γύρισα αμέσως να κοιτάξω. Ήμουν αλλού, στο δικό μου σύννεφο, εκεί που η σκέψη φεύγει από την πραγματικότητα και φοβόμουν πώς αν γυρνούσα, θα χαλούσε το όνειρο. Η όραση μειωμένη λόγο της σκοτεινής βραδιάς· η όσφρηση μου όμως δεν μπορούσε να αφήσει απροσπέραστη τη μυρωδιά του αρώματος σου. Ήρθες χωρίς εξηγήσεις, χωρίς «γιατί» και «πώς». Μόνο κάθισες δίπλα μου, τόσο κοντά, που για μια στιγμή όλα

Αν μπορούσα να γυρίσω πίσω, ίσως σε επέλεγα ξανά. Βρεθήκαμε τυχαία σε ένα παράλληλο σύμπαν. Δεν ψάχναμε κάτι και όμως μέσα σε αυτό το χάος των διαφορετικών ζωών μας, βρήκαμε εμάς, και ήταν ότι πιο αληθινό είχαμε στην δεδομένη στιγμή. Έχουμε κάνει λάθη περισσότερες φορές από όσες θα θέλαμε. Πονέσαμε, χαθήκαμε, απομακρυνθήκαμε. Κι όμως, υπάρχουν κάποιες ατελείς αγάπες που, παρά τις ρωγμές τους, ξέρουν ακόμα πώς να μένουν μέσα μας. Κουβαλάω τις ουλές μου· αν και προσπάθησα να τι

Λάθος είπες ότι ήμουν. Λάθος είπες κι έφυγες. 'Αδειασες μέσα σ'ένα βράδυ μια ολόκληρη ζωή.Την δική μας ζωή. Το μόνο που ήθελες ήταν η ελευθερία σου. Έβρεχε πολύ εκείνο το βράδυ θυμάμαι. Δεν κυκλοφορούσε ούτε σπουργίτι. Οι ώρες περνούσαν αργά και με πολύ μεγάλη δυσκολία μέχρι να συνειδητοποιήσω τι μου είχε συμβεί. Η κραυγή μου είχε τόση δύναμη όμως παρέμεινε σιωπηλή. Τα δάκρυα δεν έφτασαν ποτέ στο πάτωμα. Τίποτα. Όλα είχαν ανατραπεί. Μακάρι να είχα χρόνο για σένα περισσότερο.

Με ένα φινάλε αλλόκοτο μας βρήκε ο Αύγουστος, χωρίς εκείνον τον μεγάλο έρωτα του καλοκαιριού, χωρίς την αγάπη που μένει ακόμη ζεστή στον Αυγουστιάτικο ουρανό. Αυτή η ξαφνική μπόρα του Αυγούστου ήρθε απότομα, όπως ακριβώς έφυγε η αγάπη. Οι αστραπές έσκισαν στα δύο τον ουρανό, όπως ακριβώς η απουσία σου έσκισε την καρδιά μου. Για μια στιγμή όλα φωτίστηκαν· μα δεν κατάφεραν να φωτίσουν όσα σκοτείνιασαν μέσα μας. Κι έτσι, αντί για εκείνες τις νύχτες που μυρίζουν έρωτα και θάλασσα

Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι ο ήλιος δεν φέρνει την ανατολή. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι ένα κύμα δεν μπορεί να γίνει θάλασσα. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι τα καλοκαίρια δεν μετριούνται από την άμμο. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι κάθε πεταλούδα δεν παίρνει πάντα φτερά. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι όλοι οι Άγιοι δεν φορούν φυλαχτό. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι όλοι οι στίχοι δεν έχουν μουσική. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι η αγάπη έχει δεσμά. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότ

Μας φαντάζομαι μαζί, να μπορώ να σου δοθώ. Να καλπάζουμε μαζί σαν χρυσαφένια άλογα σε αχανείς εκτάσεις με καταπράσινο χορτάρι. Μου έλειψε το κοίταγμά σου. Μόνο στα μάτια τα δικά σου δεν έβλεπα δεύτερες σκέψεις να περνάνε από πίσω τους. Μου έλειψε το φίλημά σου. Μόνο στα χείλια τα δικά σου βρήκα όλες τις γλυκές γεύσεις να περπατάνε απάνω τους. Μας φαντάζομαι μαζί, να μπορώ να σου δώσω ό,τι πιο πολύτιμο σου ’χω καλά φυλαγμένο στα κελάρια της καρδιάς που δεν άφησα άλλον να κουρσ

Η καρδιά μου σε ζητά με μια επιμονή που δεν κουράζεται ποτέ. Το μυαλό μου · ψυχρό και λογικό, μετρά αποστάσεις, πιθανότητες, σιωπές και ξέρει πως δεν μπορεί να σε κρατήσει. Κι ανάμεσά τους το σώμα, κουβαλώντας την απουσία σου, πονά εκεί που κάποτε υπήρχε η προσμονή. Και οι μέρες αλλάζουν όνομα, τα πρωινά έρχονται, ο ήλιος ανατέλλει, οι ώρες περνούν, οι δρόμοι γεμίζουν ανθρώπους… Ο χρόνος δεν κοιτάζει πίσω. Η ζωή κυλά... Χωρίς εσένα. Κι αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα να αποδ

Κάθε καλοκαίρι αντάμωναν στο ακρογιάλι. Ο Βάγιος και η Ευτέρπη. Από μικρά παιδιά φίλοι. Αχώριστοι. Δεν της είπε ποτέ πόσο πολύ ήταν ερωτευμένος μαζί της. Η ζωή τους μεγαλώνοντας άλλαξε. Η Ευτέρπη έφυγε από το νησί πήγε να σπουδάσει,να γνωρίσει τον κόσμο,να ερωτευτεί. Ο Βάιος φτωχό παιδί από λαϊκή οικογένεια είχε την ενασχόληση του με τα δίχτυα. Τεχνίτης και μάστορας. Έτσι τον φώναζαν οι φίλοι του. Η Ευτέρπη είχε πολλά χρόνια να δώσει σημεία ζωής. Εκείνος πάντα την περίμενε στ

«Αν δεν τον ζήσεις τη στιγμή που πρέπει, χάνεται…και δεν καίει πια το ίδιο ο έρωτας» Ρενέ. Το πιο τραγικό δεν είναι πως χάνεται ο έρωτας• σβήνει η φλόγα εκείνη της καρδιάς σου που έκαιγε μόνο για εκείνον ή εκείνην. Ο έρωτας έχει εποχές· τα καλοκαίρια του, που ζει τις πιο μαγευτικές αγκαλιές κάτω από το φως του αυγουστιάτικου φεγγαριού· τα φθινοπωρινά απογεύματα, που γέρνεις στον ώμο του ακούγοντας την ψιλή βροχή· την άνοιξη, που σκορπά πεταχτά φιλιά ανάμεσα στα στάχυα και μεθ