ΜΑΡΙΑ ΣΑΡΡΗ

Εύθραυστη… Σπας! Ναι! Αλλά πριν ακουμπήσεις το έδαφος… Νιώθεις! Η ψυχή σου είναι σαν κλαράκι. Αλλά στα βάθη της είναι σαν τον ωκεανό. Τρέμει! Ναι! Αλλά δεν την κρύβεις. Την εκθέτεις. Μέσα της χωράνε μόνο όσα αντέχουν στα χάδια. Η αγάπη, η αλήθεια, η ευγνωμοσύνη… Σπας! Ναι! Μα δε σε νοιάζει! Γιατί ξέρεις ότι το Φως περνάει πιο εύκολα από τα σπασμένα κομμάτια… Είσαι εύθραυστη! Ναι! Ε και; Πώς σε ήθελαν; Άθικτη; Κενή; Άκαμπτη; Δήθεν δυνατή; Θωρακισμένη με ψέματα; Με τον εγωισμό πανοπλία; Όπως...

Ελπίδα. Η  υπόσχεση της αυγής Η ελπίδα είναι η επιμονή του πρωινού μετά από μια ατέλειωτη άγρυπνη άβυσσο. Γλιστρά από τη χαραμάδα της σκοτεινής νύχτας και κουρνιάζει στην άκρη της καρδιάς σου. Σου απλώνει το χέρι και σου θυμίζει πως ακόμη ανασαίνεις. Γίνεται χάδι όταν η ψυχή σου κουράζεται από το βάρος του κόσμου. Μαλακώνει τις πληγές που δε φαίνονται. Αγκαλιάζει και μεταμορφώνει τον πόνο σου. Δροσίζει τις σκέψεις που σε καίνε. Ανασταίνει το χαμόγελο στα τρεμάμενα χείλη σου. Σου διδάσκει την...

Μην κλείνεις τα μάτια! Δεν τυφλώνει το φως της αγάπης! Χαϊδεύει! Γλιστρά στις χαραμάδες της ψυχής, αγκαλιάζει τις πληγές της και τις γεμίζει καλοκαιρινά πρωινά. Γίνεται λάμψη στο φόβο και τον σκορπίζει όπως η ζεστασιά το βαρύ χειμώνα. Όταν η καρδιά χάνεται, την ανασύρει και την ντύνει φτερό στο βάρος της μέρας της. Μην κλείνεις τα μάτια! Θα χάσεις το θαύμα! Η αγάπη είναι φως που πάντα θυμάται να φωτίζει την ίδια στιγμή, το όνομα του αγαπημένου σου και το δικό σου και τότε οι χτύποι της...