ΒΑΣΙΑ ΔΕΛΗΜΗΤΣΟΥ

Έρωτα! Έρωτα! Σου φωνάζω, μα δε μ’ ακούς… Απόκοσμες μελωδίες καλύπτουν τις κραυγές μου. Σκηνές απ’ των χεριών σου το πάθος το παράφορο τραβούν την προσοχή σου. Κι εσύ –περήφανος– χαμογελάς, όσο εγώ, στα γόνατα, φωνάζω ακόμη. Κουράστηκα, Έρωτα! Κουράστηκα να βυθίζομαι στων αισθημάτων σου την πλάνη, στα βάθη τ’ απροσμέτρητα που χάνω τον εαυτό μου. Κι αν τύχει, πάλι, και με βρω στα μάτια του έρωτά μου, δε θα ’μαι εγώ. Θα ’ναι ένας εαυτός αγνώριστος, αλλιώς πλασμένος. Είναι...

Της ψυχής τα πάθη «Πονάω…» μου είπες και αμέσως αντιλήφθηκα πως δεν ήταν το σώμα σου που πόναγε, παρά τα χρόνια που κουβάλαγες στην πλάτη σου. Το είδα στα βουρκωμένα σου μάτια, στα σμιχτά σου φρύδια, στο πώς τσαλακώθηκε η ροδαλή σου όψη. Το κορμί σου κύρτωσε ελαφρώς, μη μπορώντας ν’ αντέξει άλλο το βάρος από τις έγνοιες και τα πάθη σου. Δε μίλησα... Πώς θα μπορούσα, όταν εσύ την αλήθεια σου μοιράστηκες, όσο πικρή κι αν ήταν. «Κι εγώ», θέλησα να σου πω. «Κι εγώ πονάω», αλλά το...

Συγχώρα με... Συγχώρα με, που δεν είμαι όπως με θες. Δεν είσαι σαν εμένα. Δεν είμαι σαν εσένα. Αν ήμουν, ίσως να μη με πρόσεχες το ίδιο, όταν με πρωτογνώρισες. Συγχώρα με για τις στιγμές που δυσκολεύομαι. Όσα έχω μέσα μου δεν τα γνωρίζεις. Ποτέ κανείς δεν ξέρει τι κρύβει ο άλλος στην ψυχή του. Συγχώρα με για τα «ναι» που πλέον έγιναν «όχι». Δε μετανιώνω για όσα –με πόνο και ανάγκη– άλλαξα. Αυτή ήμουν πάντα. Μόνο που τώρα δε φοβάμαι ν’ αρνηθώ. Μόνο που τώρα διεκδικώ όσα είμαι. ...