όταν τέλειωσαν οι έρωτες, γύρισαν να πάρουν κι ό,τι είχε μείνει από εμένα.. όμως εγώ είχα απομείνει πιά λίγο μελάνι, λίγο φεγγάρι και μια καρδιά, μισή. τότε τα ποιήματα σήκωσαν τα μάτια τους και με ονόμασαν αργά… μια λέξη για κάθε πληγή, μια σιωπή για κάθε αγάπη, μια κραυγή για κάθε σιωπή... ώσπου πλέον, θυμήθηκα πως κάποτε, υπήρξα και ολόκληρος. Σακελλάρης Καμπούρης https://lykavgi.blogspot.com/2026/08/blog-post_09.html

Υ Γ Ι Ε Ι Σ Κ Α Ι Α Ρ Ρ Ω Σ Τ Ε Σ Ι Σ Τ Ο Ρ Ι Ε Σ Ιστορία 3η -Γαβ,γαβ,γργααβ! Ένα άτονο άκουσμα από την αυλή -Νιάουουτς! Νιάουουτς! Παραπονιάρικο άκουσμα από το μπαλκόνι. -Άααχ! Ούουχ! Ιιιχ! Ωχ!Ωχ!Ωχ! πονεμένα ακούσματα απ’ την κρεβατοκάμαρα. -Τι έγινε ρε παιδιά; Ρωτάω μπαίνοντας στο σπίτι, διασχίζοντας τη μικρή μπροστινή αυλή. Τι πάθατε όλοι; Αρρωστήσατε; -Γργααβ, νιαουουτς, ωχ, ωχ,ωχ, όλοι μαζί. (-)Στο σπίτι μου μπήκα ή στο νοσοκομείο, σκέφτηκα. Τώρα θα δείτε. -Ωρα

Η Αθανασία κοίταξε γύρω της. Βρισκόταν στο σπίτι της γειτόνισσάς της. Το αναγνώρισε αμέσως, παρόλο που δεν μπορούσε να θυμηθεί ούτε πότε είχε πάει εκεί ούτε πώς είχε περάσει την πόρτα. Στεκόταν στον μικρό διάδρομο που οδηγούσε στο σαλόνι και από μέσα ακούγονταν φωνές. Άνθρωποι μιλούσαν όλοι μαζί, μα όσο κι αν προσπαθούσε, δεν μπορούσε να ξεχωρίσει τι έλεγαν. Έκανε να προχωρήσει, όμως σταμάτησε απότομα. Στο πάτωμα, ακριβώς μπροστά στα πόδια της, βρισκόταν μια εικόνα της Παναγί

Κυανόπεπλη, Ζωοδόχος, Παναγιά μου Ανάσα της έρμης ψυχής μου Χάραξε ονόματα στους δρόμους που πατώ Στάλαξε δροσιά στις πέτρες το κατακαλόκαιρο Άσβηστη φλόγα κάψου στο κερί μου, για να υπομείνω το σκοτάδι μου Μη χάσεις το δάκρυ σου Παναγιά μου Στάλαζέ το για να ενθυμούμαι τους πολέμους, τους φόβους, τους άπιστους Εσύ, Πανένδοξη, Αειπάρθενος, Οδηγήτρια Ανέσπερε άνεμε που διασχίζεις τα στάχυα, χωρίς να σφίγγεις στην άμωμη χείρα σου, τίποτα από το χρυσάφι τους Απέλιπε τον αμείλικτ

❣️ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ, Πλατυτέρα των Ουρανών, ΜΗΤΕΡΑ της Ζωής και του Φωτός... Μεγαλόψυχη Μάνα όλων των ανθρώπων... ✨️ΕΣΥ...Κυρά της Ψυχής... που βίωσες ανείπωτη θλίψη και οδύνη... και αναδείχθηκες Ηρωίδα της Υπομονής, της Αντοχής, της Καρτερίας... ❣️ΕΣΥ... η ΑΡΧΗ της ΑΓΑΠΗΣ... που αγκαλιάζεις τα πάντα με τις φτερούγες της Στοργής Σου... που δεν κρίνεις... δεν απορρίπτεις... αλλά ευωδιάζεις Αποδοχή, Τρυφερότητα, κι ΕΛΠΙΔΑ... ✨️ΕΣΥ που είσαι το ασφαλέστερο αντίδοτο σε κάθε σκοτάδ

Στου Βορκά τη θάλασσα , τα κρίνα αυτά βλαστούσιν, εις του γιαλού την αμμουδιά, εκεί ευδοκιμούσιν. Άγγελοι τα φυτέψανε, μ’αγγελικό τους χέρι, και σαν σκορπά η ευωδιά, η φύσης όλη χαίρει. Λουλούδι καλοκαιρινό, της Παναγιάς τα κρίνα, τις ομορφιές τους σμίγουνε, με του γιαλού το κύμα. Πάνω στην άμμο την καυτή, βγαίνουν και την στολίζουν, μέσ´τον Δεκαπενταύγουστο , την ομορφιά χαρίζουν. Κρίνα της Παναγίας, είναι τ´όνομα τους, άσπρα θαλασσόκρινα, σκορπούν το άρωμα τους. Εξαίσια η μ

Μητέρα Παντοκράτειρα Αγνότητα των κρίνων! Οι προσευχές σεπτές λαβές πικρίες ξεστρατίζουν. Καρδιές που λιποτάκτησαν στου πειρασμού το δέος μετάνοια γυρέψανε στον άμβωνα του ελέους. Σαν κιβωτός η αγάπη σου Σαν σκέπη η αγκαλιά σου Εκεί κουρνιάζουν τα άλγη μας μειλίχια λάμματά μας. Το μύρο τής αγάπης σου σαν ραίνει την καρδιά μας παρηγοριά αρωδαμών στέψη στα κρίματά μας. Η χάρη σου, πώς συγχωρεί κατανοεί τα πάθη. Γνωρίζει τις καταποντές. Εκεί θάβει τα λάθη. Χαίρε Μητέρ

Ο Αύγουστος πάλλεται στης Παναγιάς το δάκρυ, στην αγκαλιά της αγίασμα στ´ουρανού την άκρη. Στάζουν οι στίχοι της ψυχής ευχές κεριά αναμμένα ν´ανθίσει η ζωή στα δάση τ'απανθρακωμένα. Στο άβατο εκλιπαρεί για τη μέλαινα θλίψη στο φως του Αυγερινού η ελπίς να μη λείψει. Καντήλι ανέσπερο στο ταπεινό προσκυνητάρι με τις πληγές της καρδιάς απ´ των εμπρησμών το θηκάρι. Να ράψει περίαπτο Χριστό στον κόρφο φυλαγμένο, ελιξήριο ζωής στης γης τη γύμνια δοσμένο. Ακρόβατος ο άνθρωπος με της

✨ Έφτασε, επιτέλους, η στιγμή που περίμενα χρόνια, η στιγμή που ονειρευόμουν από μικρή. Το πρώτο μου βιβλίο θα εκδοθεί σε λίγους μήνες από τις αγαπημένες Εκδόσεις Memento και δε θα μπορούσα να είμαι πιο χαρούμενη και πιο συγκινημένη. Ευχαριστώ ολόψυχα τον Θωμάς Τσερώνης και τη Victoria Thimiou για την πίστη τους στο έργο μου! Οι λέξεις μου δε θα μπορούσαν να βρουν καλύτερο σπίτι! Ευχαριστώ την οικογένειά μου που στάθηκε δίπλα μου σε κάθε σταθμό αυτής της διαδρομής, με αγάπη κ

Κρατώ στα χέρια μου μια υπέροχη δημιουργία. Το ακόμη ένα λογοτεχνικό παιδί της ποιήτριας και συγγραφέα Αθηνά Σαρλάνη. Η Αθηνά,η δική μας όπως πάντοτε την λέω, είναι μια φωτεινή αληθινή ψυχή,με ταλέντο. Χορεύει στους ρυθμούς του ποιήματος της της αστείρευτης πηγαίας τέχνης του λόγου,και μας ταξιδεύει "Στα μονοπάτια του χρόνου" Με έντονο το νοιάξιμο το συναίσθημα και την ολοκλήρωση του ταξιδιού της, οδηγεί τον αναγνώστη στην ολοκλήρωση των ψυχικών δυνάμεων του. Η Αθηνά Σαρλάνη

...κάπου υπάρχει ένα φως. Οι διέξοδοι των ονείρων. Οραματίζονται οι άνθρωποι πολλά. Και οι γραμμές χάνουν το σήμα στους αιώνες. Εμείς σαν έννοιες χωρίς αντίληψη τυφλά βαδίζουμε στου έρωτα τα χνάρια. Ψηλαφιστά χαράζουμε προσδόκιμες ακτές. Τα βρίκια με τα αρμυρίκια δεν αρκούν να κρύψουν "αμαρτίες" ...λες αγαπάμε σαν αρχή με ημερομηνία λήξης. Κυρίαρχος ο φόβος μιας πληγής μας παρασέρνει να κοιτάμε ποιες αξίες, δεν λένε όσα θέλουμε εμείς. Αδιέξοδο μας κρύβει τα περάσματα προς την

Αν η πλάση ήταν προικισμένη με δύο χέρια θα τα ένωνε σε μια γροθιά μια γιγάντια γροθιά στραμμένη στις ατασθαλίες των εκτελεστών με καταμετρημένες τις απώλειες των ανασασμών της στο τεφτέρι της πύρινης λάβρας. Μα η φύση σαν πρωτομάνα φυλά πάντα τα αποθέματα της αγάπης στις πληγωμένες ρίζες της για τα θρέμματά της Εμάς ! Μαζί με εμάς και για εκείνους που καιροσκοπούν να την εξοντώσουν πλήττοντάς την θανάσιμα. Τα αναίσχυντά τους " άλλοθι" αποτυπώθηκαν στη σαρκοφάγο τού μελανού

Μια αιωνιότητα, θαυμαστής των γοητευτικών λέξεων που αναδύονται απ' τα μύχια της ψυχής σου, γητεύτρα εσύ του πονεμένου κόσμου. Λικνίζονται τα γράμματα εμπρός μου και με παρασύρουν σε έναν αρχέγονο και μυστηριακό χορό. Εκστασιασμένος χορεύω μαζί τους και αναφωνώ με υπέρτατο ενθουσιασμό, κρούοντας τις καμπάνες της χαράς. Μια αιωνιότητα... ΔΙΚΟΣ ΣΟΥ! Χ.ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ 🌹

Μοιράσου αδέλφι το κρύο μαζί μου Τις άγραφες λέξεις, τις μεταφράσεις του αίματος Ακούμπα στον ώμο μου τους φόβους, τα κενώματα Τύλιξε τα χέρια γύρω από τα δικά μου Να κρατήσουν άφησέ τα γερά μες στη σάρκα τους, όλες τις μπόρες, τις φυλλωσιές που πέφτουν, τους χειμώνες και τα χιόνια Τις άσβηστες πυρκαγιές, τα αποκαΐδια Όλους τους κύκλους που διαλύονται Ντύνε με πάντα με το πρόσωπο που χάνω Μίκραινε ώστε να χωράς, νόμισμα εσύ ακριβό, στην παλάμη μου Μαζί μου να εγκολπώνεσαι απά

Αλίκη Πέϊκου! Ο χρόνος μου είναι περιορισμένος. Δεν θα πω ψέματα. Όμως υπάρχουν βιβλία, και δημιουργοί που δεν μπορείς να προσπεράσεις. Η Αλίκη Πέϊκου είναι μία από αυτούς. Διάβασα ένα μικρό απόσπασμα από τη νέα ποιητική της συλλογή, «Λείψές Ψηφίδες», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κούρος, και ήταν αρκετό για να με κάνει να σταθώ στις λέξεις της. Η Αλίκη Πέϊκου είναι μια ποιήτρια που υπηρετεί τον έρωτα με αλήθεια και τόλμη. Η γραφή της είναι αισθαντική, ερωτική και ιδιαίτερ

Καλημέρα φίλες και φίλοι μου αγαπημένοι! Χαρούμενο κι ευλογημένο μήνα Αύγουστο! ❤️Καλώς ήρθες Αύγουστε... ❤️ Κάθε χρόνο περιμένω τον Αύγουστο με χαμόγελο, φως και προσμονή. Φέτος, όμως, η καρδιά όλων μας δυσκολεύεται να τον καλωσορίσει. Πέρσι μοιράστηκα αυτό το τραγούδι μου με την ελπίδα να μείνει μόνο μια υπενθύμιση. Σήμερα, όμως, οι εικόνες από τις φωτιές μάς αναγκάζουν να το ξανακούσουμε με άλλη καρδιά. Κάθε καλοκαίρι μετράμε τις ίδιες πληγές. Δάση που χάνονται, ζώα π

Σήμερα θα γράψω για το βιβλίο που έλαβα πριν μέρες αλλά θέλησα να το διαβάσω ώστε να κάνω τη βιβλιοκριτική. Αντώνης Περδικάρης. Ένας πραγματικά μοναδικός ποιητής της θάλασσας, των συναισθημάτων, των στιγμών. Το βιβλίο του "Προσκυνώντας Μια Γοργόνα" ακουμπά την καρδιά του αναγνώστη. Ο ποιητής, επικοινωνιολόγος αλλά όχι κενός, μια ζεστή πένα με τη θαλασσινή αύρα, κάνει ταξίδια ψυχής στο γαλανό του ουρανού και του νερού. Όπως ο ίδιος γράφει... "Μεγάλες Αγάπες... Μικρές Γοργόνες.

Ο Αύγουστος δεν μιλά πολύ... Ήσυχος έρχεται, με λίγο αλάτι στα μαλλιά και φως στα βλέφαρα... Δεν χρειάζεται λέξεις....τον νιώθεις... Είναι ο μήνας που δεν σε ρωτά " τι κάνεις" , αλλά " που χάθηκες". Είναι οι ώρες που λιώνουν κάτω απ'τον ήλιο , τα απογεύματα που μυρίζουν σταφύλι και ξεραμένο θυμάρι, τα φιλιά που κρατάνε λίγο παραπάνω, γιατί, ποιος μετράει τον χρόνο τον Αύγουστο ?? Ο Αύγουστος είναι παύση... Όχι φυγή, ούτε αδιαφορία. Είναι το σώμα που ζητά ανάσα και ψυχή που

Με τα κλαδιά στην ανάταση παραδίνομαι στο μέλλον σου. Σε ένα όνειρο παχύσαρκο που κυλάει χρόνια μες στις φλέβες σου. Φύλλο δεν έμεινε ανέγγιχτο στης πυρκαγιάς το βλέμμα σου. Μιλάς για αναγέννηση μα υλοτομείς το ψέμα σου... Ο πόνος της φωνής μου τη χαρά δεν θα σου δώσει να ακουστεί, σκόνη θα γίνω να ανασαίνεις το δηλητήριο της ντροπής. Κι όταν το αύριο θα 'ρθει που τόσο λαχταράς... Ρίζωσε τα πόδια σου βαθιά μέσα στη γη, πριν η φύση σε ορίσει περιττό ανταγωνιστή. Χρήστος Πα

Με την στολή σας φορέσατε τιμή Στις φλόγες μπήκατε ωσάν προσευχή Δεν σβήσατε! Γίνατε ουρανός Για τους τρεις πυροσβέστες που “πρόσφεραν” το σώμα τους και “κράτησαν” το όνομά τους!! ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ στους ΑΘΟΡΥΒΟΥΣ ΗΡΩΕΣ!! ΕΚ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣ, ΕΠΩΝΥΜΟΙ Κορμοί ορθοί, επιμονές αιώνων, λησμονημένες Δρυάδες καιόμενες υποσχέσεις, εξατμισμένες

Δεν είναι μια σελίδα απλή. Ως γνωστόν συμμετέχουν φίλοι και γνωστοί. Μαζί ενώθηκαν να γράψουν ιστορία και να δώσουν υπόσχεση να παραμείνουν άνθρωποι με ήθος στη συγγραφή. Με τούτη την γιορτή εύχονται σε όλους να έχουν λόγω τιμής. Αθηνά Σαρλάνη 🌹

Το φως το χρυσαφένιο της ανατολής προβάλλει, σκίζει τα σύννεφα ο ουρανός και ποίημα γίνεται πάλι. Πάνω στο κύμα χορεύουνε, λουσμένη μέσα στο φως τυλίγει η αυγή τη μέρα αυτή κι ας είναι ο κόσμος σοφός. Όλα μαζί φαίνονται, γίνονται μία αλυσίδα χρυσός κρίκος η κάθε μας λαχτάρα και ελπίδα Ξυπνάει η φύση ολόγυρα και το αγέρι πνέει, γλυκά ψιθυρίζει μυστικά και η καρδιά μας κλαίει . Από τη χαρά την αμέτρητη που φέρνει η νέα μέρα, διώχνουμε κάθε σκοτεινιά και διώχνουμε τη φοβέρα. Κρ

Όταν άνθρωποι της τέχνης συναντιούνται και μοιράζονται στιγμές λόγου και ποίησης συμβαίνει κάτι μαγικό. Μέσα από την αγάπη για το μοίρασμα γεννιούνται έργα, συναισθήματα και στιγμές. Για να γίνει αυτό όμως και να ταξιδεύει το καράβι χρειάζεται δυνατό καπετάνιο. Με την Εύα Αλιβιζάτου στο τιμόνι το καράβι του λόγω τιμής κάνει μεγάλα ταξίδια, ανοίγεται σε πέλαγα αφρισμένα χωρίς φόβο, πάθη κι ανασφάλεια. Ως πλήρωμα κι εγώ, στο σκαρί μας, εύχομαι να συνεχίσουμε εν πλω για πολλά χρ

Ζούμε σε μια εποχή που ακούς συχνά: «Μην δίνεσαι πολύ» «Μην αγαπάς περισσότερο» «Μην επενδύεις στην αγάπη» Σαν να είναι η αγάπη μια επένδυση που πρέπει να αποδώσει σε κάτι… Ποτέ δεν πίστεψα ότι η αγάπη πονάει. Πονάει η απουσία. Πονάει η συνήθεια που έμεινε χωρίς εκείνον τον άνθρωπο που σου γέμιζε τις στιγμές σου. Πονάνε οι λέξεις που δεν ειπώθηκαν και οι αγκαλιές που τελείωσαν ξαφνικά. Η αγάπη όμως; Η αγάπη μόνο σε γεμίζει. Σε γεμίζει εικόνες που κανένας χρόνος δεν μπορεί να