14 Σεπτεμβρίου 1922 Πόνος βαθύς, απόγνωση,οδυρμός, όλεθρος στιγνός, ανελέητος εξανδραποδισμός. Πυρπόληση απ' άκρη σ' άκρη, φωτιά, αντάρα.. Ολοκαύτωμα.. Κατακρεούργημα ανείπωτο.. Σφαγή από αιμοσταγή άγρια θηρία.. Οι χαντζάρες οι φονικές, άστραφταν στον αέρα ανάμεσα στις φλόγες έπεφταν κεφάλια με μίσος και ξερίζωναν αθώες ψυχές.. Όσοι σώθηκαν και κατόρθωσαν να γλυτώσουν από του χάρου τα δόντια, ήρθαν πρόσφυγες στην Ελλάδα.! Μα η αγάπη τους και η ψυχή τους έμειναν θαμμένες εκεί

Μια μάνα παμπόνηρη, τρείς κόρες μεγαλώνει, σκορπούν αλόγιστα κακά, χωρίς να τις μαλώνει. Η ζήλεια πρώτη στη σειρά, η άλλη η κακία, η τρίτη η χειρότερη , είν’ η αχαριστία. Με πονηριά τις γέννησε, με πονηριά αναθρεύει, στριφογυρίζει το καρφί, τον κόσμο καταστρέφει. Η ζήλεια μέσα στην ψυχή, μπαίνει ,βαθειά φωλιάζει, σαράκι τρώει τα σωθικά, χωρίς δίκη ,δικάζει... Σαράκι ακατάλυτο, βόσκει στο κάθε ψέμα, διαστρεβλώνει το κάθε τι, πάντα το κάνει θέμα. Η ζήλεια αγριεύεται, και η κακί

⭐️ Βράδιασε, Ψυχή μου... Ο ουρανός βαριά ανασαίνει και μνήμες καρμικού ανέμου εκπνέει μες την κραυγή της Σ ι ω π ή ς . . . 🌙 Θυμήσου της Α γ ά π η ς το τραγούδι, Ψυχή μου... και ξέμπλεξε ρυθμικά τα ραγισμένα σου φ τ ε ρ ά απ' το πέπλο της νύχτας... Στης αμμουδιάς το θυμίαμα άπλωσέ τα χρυσά αστέρια να γεμίσουν και στον αιθέρα να λουστούν μαλαματένιων φεγγαριών... ✨️ Έτοιμη, Ψυχή μου, να σε βρει και πάλι η χ α ρ α υ γ ή στων γλάρων τους ώμους... Στον χρόνο του Φωτός Π

Ένας υπόκωφος, ξερός ήχος, έσκισε τη σιωπή. Σαν, λέει, να έσπασε η τελευταία κλωστή του χρόνου. Ήταν το ρολόι που χτύπησε τρεις. Δεν είπες «αντίο». Τίποτα δεν προμήνυε φυγή. Και ξαφνικά… Μια ηλεκτρισμένη στιγμή. Μια αιφνίδια παύση. Ένας βίαιος ακρωτηριασμός του παρόντος. Ένας κεραυνός σε καθαρό ουρανό. Κι ύστερα… Μια ανάσα μετέωρη. Ένα βλέμμα κλειδωμένο στο πουθενά. Μια άδεια ψυχή. Και το ζωντανό σώμα έγινε μνήμη. Αιωνία… Μαρία Σαρρή 🌹

Ωραία που είναι να φοράς το πλατύγυρο τού ήλιου όταν βρέχει ο ουρανός σταλαγματιές ελπίδας! Ωραία που είναι να διαπερνά σαν πυρφόρος κεραυνός τα μαύρα νέφη των Ερινύων ενυδατώνοντας την ψυχή σου με τον φαεινό ορό τής μαρμαρυγής του Ωραία που είναι να αφήνεις πίσω πέντε μαύρα ηλιοβασιλέματα και να ξυπνάς με τα ηλιόφωτα χτυποκάρδια δέκα ανατολών τού επάξιου αγώνα σου να διατηρηθείς άνθρωπος μοσχοβολώντας αξιοπρέπεια! Και αν καταφέρνεις φίλε μου να αντέχεις το βούρδουλα

Δύο μικρά κοριτσάκια, ασφυκτιώντας μέσα στις άσπρες γούνες τους, ακίνητα, ανάμεσα σε δύο γλάστρες. Κρατιούνται από το χέρι, και κοιτάζουν τρομαγμένα τον φωτογράφο, που προσπαθεί, να αποτυπώσει τη στιγμή σε ασπρόμαυρο χαρτί. Πέρασαν τα χρόνια ξεθώριασε η φωτογραφία. Εκείνα έμειναν παιδιά, λαχταρώντας να πεταχτούν έξω από την κορνίζα, να συνεχίσουν όπως παλιά το παιχνίδι τους. Μα τα σώματά τους πληγωμένα από τον χρόνο. Και παραμένουν εγκλωβισμένα εκείνα αγέραστα στο χαρτί και τ

Πάνω στο κύμα γράφω για αυτά που μας ενώνουν. Για όσα πέρασαν μαζί του, μέχρι να έρθει το επόμενο να αφήσω το μελάνι σου. Αυτή η μυρωδιά της ελευθερίας με τράβηξε κοντά σου, η αύρα της ψυχής σου που πάλλεται στο λευκό της σκέψης μου. Μου λείπεις... Στα πελάγη της απομόνωσης, ασύνορη η καρδιά αναζητά τη μορφή σου. Κι αυτή η παλίρροια έρχεται και φεύγει μέσα στα χέρια μου. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 💦

Ήλιου βασίλεμμα, μαγεία, χρώμα, τραγούδι, ομορφιά και φως Στο κόκκινο, στο πράσινο, στο χρυσαφί το χρώμα Μια φωτιά καίει, μα κρυώνω Στη λίμνη με τα πράσινα νερά, ρίχνω το βλέμμα Έχω μάτια, μα δεν βλέπω Έχω νου, μα δεν σκέφτομαι Μόνο τους χτύπους της καρδιάς καταλαβαίνω Το πρώτο αστέρι, ο Αποσπερίτης Το δεύτερο, το τρίτο, δεν τα μετρώ Απλώς κοιτώ Τις πέτρες, τον καπνό, το κόκκινο Γελώ χωρίς ψυχή, μιλώ χωρίς φωνή Αδέξια κρατώ τα χέρια Πώς τα ανέχομαι; Αδυνατώ να απαντήσω Αφήνομ

Καλοκαίρι δίχως ήσκιο και νερό, ο χρόνος πέτρα, σαν η νύχτα έπεφτε πριν η μέρα φύγει, ποιητές τρέμουν στον καιρό, νύχτα μάς τυλίγει . . . Συμφορές φέρνει ο ήλιος, τελειωμένες μέρες τα παιδιά πλαγιάζουν, βάρκες, νύμφες και γοργόνες στολισμένες Μου δώρισε η αυγή εσένα μόνο, όνειρό μου να ’ρθεις μες στα πράσινα λιβάδια, χειμώνιασε, μια ψυχή στο βλέμμα, άπλωσα τα χέρια . . . Περασμένα χρόνια, με βροχές με χιόνια, λυγερή σκιά μου, λαμπερή ματιά μου, η ζωή μάς πήρε, μακριά μάς πήγε

Κόμη μακρά, μύρον και δάκρυα πικρά, προσφέρουσιν καρδίαν πληγωμένην Δε συγκράτησαν τις στάλες της βροχής τους Αυτές έπεσαν στο άχραντό Σου, δέρμα Δώρο έγιναν, πάνω στο φως Σου Και κύλησαν χωρίς να κυλήσουν Άγιος ο Θεός Και άγγιξαν χωρίς να αγγίξουν Άγιος Ισχυρός Και έσπασαν χωρίς να σπάσουν Άγιος Αθάνατος Και τίποτα δε συνέβη Και όλα έχουν συμβεί Ελέησον ημάς Άννα Κλαρίτη ❤️.

Στα καλντερίμια του μυαλού, φωλιάζουν αναμνήσεις, κομπόδεμα έχουν δεθεί, δεν μπορείς να τις λύσεις. Κομπόδεμα μέσ’τη ψυχή, με κόκκινη σφραγίδα, να μην ξεχνάς ποτέ, ν´αναγεννιέται ελπίδα. Με χίλιους τρόπους έδεσα, σφράγισα βουλλοκέρι, να μένει πάντα άθικτο, να μην αγγίξει χέρι. Με χίλιους τρόπους έδεσα, και εις τη άκρη άνθη, κόκκινο τριαντάφυλλο, με σουβλερό αγκάθι. Μέσα στα μύχια της ψυχής, βρίσκονται αραγμένες, και κάπου κάπου σεργιανούν, μα είναι αλαφιασμένες. Πολύ βαθειά κ

Με μέτρο της αλήθειας λατρεύω κάθε φίλο, Αγνό του χαρακτήρα,ατσάλινο ηθικό Να ειν' ο εαυτός του,ζωής του το ειδύλλιο Για μένα τότε μόνο μετράει μοναδικός. Αν δεις ανθρώπους άπραγους ,μόνο με θεωρία Αυτούς που δε μοιράζονται πράγματα πιο απλά Αυτοί που τσιγκουνέουν ρηχή φιλοξενία Να μη τους θεωρήσεις με κότσια σταθερά. Όσους πουλάν για χιούμορ μια καυστική ειρωνεία Αδιάφορα να βλέπεις πουλάν πλαστή μαγκιά Τον κόσμο όλο βλέπουν με κιάλια αλαζονείας Το φως που πέφτει πάνω σου κα

Σε Αδειανή αγκαλιά ήρθε και στάθηκε μαύρο πανί ...ανέμιζε παντιέρα στοργική σε φρούδα ελπίδα και ψεύτικη απαντοχή. Ώρες σιγής βαριές κι ανάλαφρες ...γαλήνιες ώρες στο μονοπάτι της νύχτας ..πυγολαμπίδες στα κλαριά ρίχνουν φως στο μονοπάτι της νύχτας .. Κι ο πόνος ακουμπά στις καρδιές μας ... Δύο γυαλιά πικροστάλαγο θέλουν να λυτρωθούν στης νύχτας το σοκάκι ... Θολή επαιτεία σε σκοτεινή γωνιά ... Να ήταν μπορετό να σταθούν να ξεγυμνωθούν δίχως το σκοτάδι να νιώσει την οδύνη...

Ούτε και σήμερα άνοιξα κάποια πόρτα. Κρέμομαι εδώ και χρόνια σ' ένα σκουριασμένο καρφί, δίπλα στο παράθυρο της αποθήκης. Κανείς δεν θυμάται ποια κλειδαριά μου ανήκε. Ούτε εγώ είμαι βέβαιο πως θυμάμαι. Κάποτε, κάθε πρωί, με έπαιρνε μαζί του ένας άντρας με χέρια τραχιά από τη δουλειά. Με έβαζε στην τσέπη του τζάκετ του και περπατούσαμε δρόμους μακρινούς. Τότε νόμιζα πως οι πόρτες ήταν το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο. Ύστερα κατάλαβα πως η αξία της κάθε πόρτας μετριόταν από τ

Στα χέρια σου παίρνεις τη ζωή, και όπως θές την πλάθεις, ζυμάρι ακατέργαστο , στη πορεία θα την μάθεις. Τα « Πρέπει» αν νικήσεις, τα « Αν» αν σβήσεις, το νόημα θα βρείς, εσύ θα αποφασίσεις. Βάλε χρώματα στη ζωή, απ’ της αυγής το χρώμα, να σου φωτίζει τη ψυχή, και το μυαλό ακόμα. Βάλε χρώματα του δειλινού, τον ήλιο που βασιλεύει, γαλήνη να δίνει στη ψυχή, ότι η ψυχή γυρεύει. Δώσε νόημα στη ζωή, με τα δικά σου πρέπει, ζωγράφισε τα θέλω σου, όσα σου επιτρέπει. Μιά κλωστή είναι η

Όταν ξεθυμάνει ο έρωτας, τι μένει κι απομένει; Ένας θάνατος απλός, άοσμος και διάφανος. Η βεβαιότητα πως η Ανάσταση είναι ένα ακόμη παραμύθι. —Και τα καρφιά; —Κρατούν το παραμύθι εντός του Γολγοθά κι ίσως να γνώρισαν δια ζώσης την ιδέα της Ανάστασης. Δεν υπάρχει μικρός ή μεγάλος έρωτας· μονάχα έρωτας και πλάνες. Γι’ αυτό σου λέγω, σαν ξεθυμάνει, πέραν του θανάτου τη συντροφική σκιά, καλπάζεις και με τον κρίνο του μαρασμού στα δάχτυλα ξεχνώντας τη γεύση ακόμη και του αίματος.

«Δίκαια δράσας, συμμάχους έξεις θεούς. Αν ενεργείς δίκαια, θα έχεις συμμάχους τους θεούς.» Μένανδρος, Αρχαίος Έλληνας ποιητής (4ος αιών π.Χ.) Δοκεία, 25 Ιανουαρίου 985 μ.Χ. Το γλέντι κρατούσε καλά στην κατάμεστη κεντρική αίθουσα του Βυζαντινού Πύργου της Δοκείας. Ο πρωτεύων άρχοντας Πρωτόπαπας, που κάθονταν στην κεφαλή του τεράστιου δρύινου τραπεζιού περιτριγυρισμένος από τους τοπικούς άρχοντες της Δοκείας, γιόρταζε τα δωδέκατα γενέθλια της μοναχοκόρης του, Ελένης. Τα χαρούμ

ΜΥΘΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ Στις όχθες του χειμάρρου του λόγου η αγάπη εναποθέτει μύθους ιστορίες αφηγήσεις. Μέσα στην ευημερία του μυαλού Η φ ι λ ο μ υ θ ί α αρπάζει την καρδιά την ταχταρίζει την κάνει μια άλλη. Παίρνει το μυαλό και το ταξιδεύει μακριά από τον εαυτό του. Τα ρεύματα της σκέψης το παρασέρνουν και προσφέρουν ευχαρίστηση στην ψυχή και την καρδιά Θεραπεύει ( εάν η θέληση ξυπνήσει) τον αδαή που κοιμάται στην μιζέρια και την δυστυχία του. Αφηγήματα που

Ώρα 6.00 μμ Αυτή η πόρτα κάτι μου θυμίζει. Κάπου εδώ έζησα και ένιωσα τη βαθιά αγάπη και κάπου εδώ αναζητώ τώρα μια τοσοδούλα γωνιά για να ακουμπήσω τα ματόκλαδα της κρύας μοναξιάς. Κρυώνω ναι, κρυώνω πολύ μες στο σκοτάδι τής μαύρης φυλακής μου. Σας παρακαλώ, κάποιος από εσάς εκεί έξω, να τυλίξει σφιχτά με την κουβερτούλα τής παρηγοριάς τα πυκνά μου δάκρυα. Δυο μπουκιές ανθρωπιάς, αυτό μόνο ζητώ από τη θορυβώδη ζωή, που μου στέρησε ολοσχερώς το μπαστούνι τής αξιοπρέπει

Τη μέρα που γεννήθηκες η θάλασσά σου νύχτα Φαιό το χρώμα της, απογυμνωμένο, σκοτεινό, ανέλπιδο Τα κύματά της έρχονταν αφρίζοντας αμίλητα Έσπαζαν αδίκως στα πόδια σου Υποχωρούσαν ντροπιασμένα πάλι πίσω Και εσύ πέτρα αδιάφορη κι ολόμαυρη σαν έρεβος, με μια γκριζοκόκκινη ρίγα στη ραχοκοκαλιά Σε γλείφει η παλίρροια μα δε σε σκεπάζει Σε δέρνει ο άνεμος κι όμως δε σε παίρνει Τα πόδια σου βρεγμένα μα το σώμα σου άνυδρο Γύρω ν΄ανεμίζουν αλάτια, αλλά εσύ άνοστη, ανώνυμη ορθώνεσαι, γεμ

Οι κραδασμοί έγιναν έντονοι Κανείς δεν τους άκουγε Ήταν ο σκουριασμένος καθρέφτης που ράγιζε επιτηδευμένα Ήξερε τα πάντα Το καμπανάκι της συνείδησης χτύπησε αλλά ο ήχος ήταν νεκρός Τα φυλλοκάρδια ξεράθηκαν Απότιστα, στεγνά, μαραμένα λες και δεν είχαν ζήσει ποτέ Η ανυπακοή ήταν ο θάνατος Το τέλος δεδομένο Ψάχνει να δικαιωθεί τώρα Το πάτωμα απολογείται Λάθος βήματα πάνω σε σπασμένα μάρμαρα Μια ζωή σε δύο βαλίτσες Ξέρεις που θα πας.; ΟΧΙ..! Τα πόδια ξέρουν..! Θα βρουν τον δρόμο

Έρχεσαι με πολλή φόρα από πίσω μου και μου κολλάς μου κάνεις σινιάλο με τα φώτα κι ύστερα με προσπερνάς. Τέρμα πατάς ύστερα το γκάζι και χάνεσαι για μια στιγμή μα το φανάρι πιο κάτω σε πιάνει και σταματάς ξαφνικά εδεκεί. Εγώ έχω αλλάξει λωρίδα κι αργότερα δίπλα σου τυχαία σταματώ με κοιτάς τότε με απορία πώς να έχει γίνει σκέφτεσαι αυτό. Τα μάτια σου γουρλώνεις και φαίνεσαι νευριασμένος και πάλι το αμάξι γκαζώνεις ενώ σε λίγο είσαι ξανά εξαφανισμένος. Η κίνηση ξεκινά όμως να

Αέλια...η ποιητική συλλογή της ποιήτριας και φιλολόγου Όλγας Τρυφωνίδου Ζώγλη. Η τρίτη κατά σειρά συλλογή της θα αφήσει το δικό της αποτύπωμα στην έκθεση βιβλίου στο Πεδίον του Άρεως την Παρασκευή στις 11/09. Αύριο η αγαπημένη μας Όλγα θα χαρεί να σας συστήσει τα πνευματικά της παιδιά μια που η σειρά της γέννησης τους είναι Αλγηδόνα,Σελάνα, Αέλια. Οι εκδόσεις Κούρος θα τιμήσουν την υπέροχη πένα μιας ταλαντούχας γυναίκας. Όλγα Τρυφωνίδου Ζώγλη σου ευχόμαστε από το Λόγω Τιμής κ

Φθινόπωρο στην σκέψη μου κι η μοναξιά θεριεύει Πέφτουν τα φύλλα σαν φωτιά στου κόσμου την αγέλη Συννέφιασε στα στήθια μου κι ο ουρανός δακρύζει που είσαι άνθρωπε να δεις τον πόνο που θερίζει Κλείνουν παντζούρια και καρδιές έρμες οι ακρογιαλιές Τα φύλλα πέφτουν και γελούν χειμωνιάζουν οι καρδιές -R- Φύσυξ' αέρα δυνατά φέρε τα πάνω κάτω κράτα ζεστή την θάλασσα και το μυαλό φευγάτο Αντριάνα Περικλέους Ονουφρίου 🌹