Άμοιρο σώμα ασθενές, εκμαγείο, ξαπλωμένο στην πονεμένη κλίνη σου, καρτερείς την υπόσχεση μιας διαύγασης Βιώνεις την ευεργετική ανακούφιση σιμά Ατάραχο το φτερούγισμα των χεριών Σχολαστικές, ευγενείς οι κινήσεις Ένας καταρράκτης λυτρωτής Καθοδήγηση προς το κενό Χωρίς μεταλαβιά η θεραπεία Μια ολιγόλεπτη τελετουργία, αφανισμού αχρήστων Ξαπλώνεις Περιμένεις Αναπνέεις Παραδίδεσαι Σύμπτωμα η ελευθερία Θεραπεία η ανάγκη Υποκλυσμός! Ποιος αδειάζει άραγε ποιόν; Το κενό πάντοτε κατακλύ

Με το φως της ημέρας φώναξε δυνατά η ζωή είναι δικιά μου και αν σε γη ξερή καμένη περπατάω έχω ακόμη ανάσα να αντισταθώ να φωνάξω αέρα και ένα ΟΧΙ να πω.. Μια σκέψη περνάει απ το μυαλό μου ποιος άραγε να είναι ο εχθρός;....... Μες στην μαύρη μου σκέψη μια λευκή πεταλούδα γύρω μου πετάει τραγουδάει... ναι..τραγουδάει μια χαρούμενη ελπίδας σκοπό... Και μετά ένα μπάσο μελαγχολικό ..θέλει ανθρώπους με δώρο καρδιά θέλει πείσμα, θυσία θέλει , θέλει νέων κορμιά ... Βλέπεις τώρ

Γράμμα σε μια ψευδαίσθηση ...Θυμάμαι... Με κοιτούσες με βλέμμα στυλωμένο... Κάρφωνες τη ματιά σου στη ματιά μου, μα σαν να σε μαγνήτιζε κάποια οπτασία παρέμενες σιωπηλός... Ετσι, ακριβώς, σαν να 'σουν φωτογραφία σε κορνίζα στολισμένη πάνω σ' ένα κομό... Μα ήταν τόσο, μα τόσο εύγλωττη αυτή η ματιά σου που αποπλάνηζε την καρδιά μου, που σα μέλισσα άπληστα ρουφουσε την προσφερόμενη γύρη της και ριγούσαν τα φύλλα της, έτσι, όπως ριγούν τα φύλλα του ρόδου στο άγγιγμα μιας

Πες μου, τι είχαμε, τι χάσαμε• Γιατί οι γνώριμες των πεθαμένων φωνές περιδιαβαίνουν τη γειτονιά; Γιατί μόνο φθινόπωρο; Πες μου, έκοψες τα ξύλα; Ποιος θα ζεσταθεί; Όλοι λείπουν. Κι εκείνα ακόμη τα θεσπέσια χαμόγελα που μοιραστήκαμε με δόλο.. Τι να είχαμε, τι να χάσαμε; Φοβάμαι τα καλοκαίρια Ιδίως τον χειμώνα,τα τρέμω. Με χρήζουν ζωντανό και πρέπει να υπάρξω; Δεν θέλω. Αν δεν σε ακούω, μην απαντάς. Το παιδί στο βυθό στεριώνει τα ψάρια, τους αχινούς, προσμένοντας τις αναστάσιμ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ «Περί φθοράς και αφθαρσίας» Δεύτερη ποιητική συλλογή από τις Εκδόσεις Όστρια. Ο Χρήστος Παπαγεωργόπουλος επιστρέφει με τη δεύτερη ποιητική του συλλογή «Περί φθοράς και αφθαρσίας», που αποτελεί και δεύτερο μέρος της ποιητικής του τριλογίας και η οποία κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Όστρια, συνεχίζοντας την ποιητική διαδρομή που ξεκίνησε με την πρώτη του συλλογή «Στα χνάρια του Θεού και του Ανθρώπου». Αν στην πρώτη του ποιητική κατάθεση ο ποιητής αναζήτησε τη σχέση αν

Για όλον τον έρωτα που δεν πήρε πότε μορφή. Για όλα τα δάκρυα που χάραξαν αυλάκια. Για όλα τα ΠΡΕΠΕΙ, που ύψωσαν τείχη... Για όλα τα ΜΗ, που δεν μπόρεσαν να γκρεμίσουν. Για όλες τις αποστάσεις, που δεν βρέθηκαν γέφυρες να τις ενώσουν. Για όλες τις σιωπες που ούρλιαξαν. Για όλα τα μάτια που μίλησαν με ένα τίναγμα βλεφάρων Για όλα και για τίποτα να μην σκορπιζεσαι. Ρούλα Παγιαλάκη 🌹

29 Οκτωβρίου!Μέρα αφιερωμένη στους αγνοούμενους. Αγνοούμενος!μιά λέξη άγνωστη για μας πριν το 1974. Τώρα η λέξη αυτή έγινε ένα πυρωμένο καρφί, που τρυπάει καθημερινά για 52 χρόνια. Ψυχές που στερήθηκαν αγαπημένα τους πρόσωπα, κι ακόμα αναζητούν την εξακρίβωση της τύχης τους. Ψυχές που αιμορραγούν και το αίμα πνίγει την ψυχή τους, γίνεται κόμπος και περιπλέκεται βαθειά μέσα τους , σαν φίδι φαρμακερό. Το πιο δύσκολο κομμάτι της τουρκικής εισβολής.... Το πιο μεγάλο φορτίο...

Σε μια άγονη γωνιά της προσμονής, σε ένα δωμάτιο φτιαγμένο απ' τα ονειρά μου, κάθε ανάσα μου κεντά τα θύματά μου, στο αφιλόξενο υφάδι της καρδιάς μου, αναζητώ το επόμενό μου θύμα... Κάθε που ερχόσουνα βαθιά να κοιμηθείς, να δραπετεύσεις απ' την ίδια τη ζωή σου, παγιδευόσουν δίχως να το αρνηθείς, σε μια γνώριμη παγίδα της ψυχής σου. Το μεταξένιο μου κορμί μην φοβηθείς, δεν με πολέμησες τις ώρες που ήσουν ξύπνιος. Μία παράλυση το βλέμμα... αδημονώ, και με τα πόδια μου τον χρόνο

Το τέρας του Halloween 31 Οκτωβρίου, Νύχτα Halloween Ο δεκαπεντάχρονος Lance διέσχισε το μασκαρεμένο πλήθος. Τα τραγούδια ηχούσαν στα αυτιά του σαν ξεθωριασμένες μελωδίες, ενώ οι δυνατές φωνές έμοιαζαν με μακρινούς ψιθύρους. Κανείς δεν έδωσε σημασία στο καχεκτικό αγόρι που ήταν λουσμένο στο αίμα. Ένας μεταμφιεσμένος βασιλιάς σήκωσε το ποτήρι του προς το μέρος του, χασκογελώντας. Λίγο κόκκινο κρασί χύθηκε πάνω του κι ανακατεύτηκε με το πορφυρό χρώμα του θανάτου. «Ωραία στολή

Υπάρχουν μερικοί ουρανοί που βάφουν στο μπλε τον τρούλο της μνήμης μου.. Με υπερηχητικές γραμμές ταχυτήτων μου ταξιδεύουν τα όνειρα.. Με καλούν να μπω στον κόρφο τους,να κάνω μια στάση εκεί πάνω στα πούπουλα των σύννεφων.. Ουρανοί που με τις ακαθόριστες μακρινές γραμμές τις στεριάς χαράζουν ορίζοντες νοσταλγίας.. Πόσες αποχρώσεις του μπλε θα χρειαζόταν ένας έμπειρος ζωγράφος να συμπληρώσει τα χρώματα στο πορτραίτο του ουρανού?! Καλή μου,όσες φορές σε θυμάμαι ο ουρανός

Κεφάλαιο Ι: Το Αλάτι που Έλειπε Ο Στίλλβος έφτασε στη Ρεϊνία της Δραμάρκης τρεις μήνες νωρίτερα απ' όσο όριζε το Ημερολόγιο του Ζάρρας. Και μαζί του έφτασε η πείνα. Στις αγροικίες του νότου οι χωρικοί έσφαξαν πρώτα τα βόδια που τα χρειάζονταν για το όργωμα των αγρών. Έπειτα τα πρόβατα, μετά τα σκυλιά και τέλος τις γάτες. Όταν δεν έμεινε ζωντανό στις παγωμένες αυλές, οι Άνθρωσκοι άρχισαν να κοιτάζουν ο ένας τον άλλον στις φωτιές με μια προσεκτική, νηφάλια ματιά, της οποίας το

Καλημέρα σας Αγαπητοί/ές φίλοι και φίλες! Χρόνια πολλά και ευλογημένα από την επέτειο της σημερινής μέρας. Της ημέρας που οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες! Σαν σήμερα πριν 80 χρόνια οι Έλληνες και πολλοί συμπατριώτες μου Αναληψιώτες πολέμησαν ηρωικά στα χιονισμένα βουνά της Αλβανίας, αντιμετωπίζοντας στην Βόρειο Ήπειρο υπέρτερες δυνάμεις του Άξονα! Έφθασαν μέχρι την Κορυτσά και τη Χιμάρα, το Αργυρόκαστρο και το Καλπάκι. Η σημερινή επέτειος δεν μοιάζει με τις προηγούμενες... Λόγ

🇬🇷Κόρη της Ελλάδας 🇬🇷 Έμαθα να διαβάζω την πατρίδα εκεί που οι άλλοι βλέπουν μόνο πέτρες. Στις ρωγμές των παλιών τειχών, στις σιωπές των κοιμητηρίων, στα μάτια των μανάδων που αποχαιρέτησαν παιδιά και κράτησαν την ελπίδα ζωντανή με χέρια ματωμένα απ’ τον αποχωρισμό. Εκεί έμαθα ποια είμαι. Δεν μου την χάρισε κανείς τούτη τη γη. Την παρέλαβα σαν φλόγα από χέρια που έτρεμαν, μα δεν την άφησαν να σβήσει. Και τώρα τη φυλάω όχι σαν κειμήλιο κλειδωμένο, μα σαν χρέος που ανασαίν

Μνήμες κατακλύζουν σήμερα τον νου σε μια επέτειο στην πλατεία στο ηρώον μπροστά τιμή δοξαστική, το ΟΧΙ την 28η Οκτωβρίου 1940 γιορτάζαμε με ένα σκετς μετά την παρέλαση την μαθητική! Εγώ ντυμένη Ελευθερία με ολόλευκο μακρύ φόρεμα αγγελικό το νυφικό της μανούλας μου καμάρωνα την τιμημένη φορεσιά, ξέπλεκα σκέπαζαν τους ώμους και άστραφταν καθώς ανέμιζαν ριγμένα μέχρι την μέση τα ξανθά μου τα μαλλιά! Ένα στεφάνι από φύλλα ελιάς στόλιζε το μέτωπό μου που σαν ήλιος έλαμπε στο φως

Τις μέρες που τα σύνεφφα αντριεύουν, δεν θέλω να υπάρχω μήτε να είμαι. Αρκεί η πηγαία θλίψη μου• η πεντάμορφη του φθινοπώρου κόρη, που με βύζαξε με τόση αφθονία. Αναπολώ ζωές άλλων που μπόρεσα να ζήσω μες στο αχανές της ποίησης. Αγκαλιά - με Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες, εμβολίζοντας τα τείχη του έρωτος στις πεδιάδες της θάλασσας, όσο κοινότυπα μπορώ. Γιατί, φορά τη φορά, πέθαινα στη μάχη ένδοξα κι άλλοτε, σαν ακόλουθος, χανόμουν μέσα στη μήτρα. Άτυχος ή ανεπιθύμητος• Σηκώνομαι

Μια σπίθα ανθρωπιάς μέσα στα χρόνια της κατοχής✨✨ Από τις ιστορίες που άκουγα ξανά και ξανά μέσα στην οικογένεια, μία έμελλε να με εντυπωσιάσει σε μεγάλο βαθμό και αυτό ίσως γιατί φανερώνει πόσο απρόβλεπτη μπορεί να είναι η ανθρώπινη συμπεριφορά ακόμη και στις πιο σκοτεινές εποχές. Ήταν αρχές Μαρτίου του 1944 στην οδό Μοργκεντάου στην Κοκκινιά. Η γερμανική κατοχή αποτελούσε για τη χώρα μας μια τραγική πραγματικότητα και η αγωνία καταδυνάστευε καθημερινά τις ανθρώπινες ψυχές.

Στα κύματα του αιγαίου με λόγια του βοριά σε γνώρισα μια μέρα με ολόλευκα φτερά. Του κόσμου ομορφιά μικρή δροσοσταλιά γλυκιά μου ζωγραφιά με,θαλασσινά πουλιά. Αγάπη σε φωνάζω στα βάθη χάνομαι κι αν φύγω από εσένα σε δίχτυ πιάνομαι. Αγάπη σε φωνάζω βράχος ακρογιαλιάς θα γίνω εγώ για σένα να σε έχω αγκαλιά. Το όνομα σου χάραξα στην άμμο μα ,είναι κρίμα γιατί έρχεται ολόλευκο το σβήνει κάθε κύμα . Νίκη Σιγάλα ❣️

Του καιρού γυρίσματα διάσπαρτες σταγόνες προσωρινοί θαμώνες που σε κάθε γιορτή υποκλίθηκαν Να φοβάμαι ; γιατί ; Εκείνα που θέλουν κόπο να ανακαλυφθούν εκείνα που δεν ήξερα που δεν φρόντισα να στηρίξω εκείνα που απαίτησα Ήλιος να γίνει η βροχή να μεταμορφωθεί σε φροντίδα και εκείνο το λίγο... εκείνο που έμελε να γίνει πολύ . Πάνος Βαρνάβας 🪽

ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ Το πρόβλημα χρειάζεται επίλυση Αξιολογείται ως σοβαρό Η πρώτη προσπάθεια ναυαγεί Ο χρόνος με αργόσυρτη υπομονή δεν διευκολύνει Η επιμονή δύσκολο να το διαχειριστεί . Το πρόβλημα ? απρόσμενος έρωτας έρωτας ανεπίτρεπτος εξελίσσεται ταχύτατα με ένα χρόνο υπερκινητικό Δίνεται πλήρη αναφορά στο μυαλό η ετυμηγορία του ? η καρδιά πρέπει να αγνοηθεί Η καρδιά ατίθαση παρεμβαίνει Η ομορφιά της ζωής ο έρωτας πρέπει να βιωθεί Το μυαλό συσκέπτεται με όλες τις εμφ

Πόσο απρόβλεπτη είναι η ζωή... Εκεί που η αγάπη χωροστατεί και κυλάει ήσυχα, αρμονικά σαν ένα ποτάμι και νιώθεις πόσο τυχερός είσαι που έχεις έναν άνθρωπο, μια ψυχή πλάι σου, που σε σ' αγαπάει όσο κι εσύ, με μιαν ανυπέρβλητη αμοιβαιότητα που σε στηρίζει, και λες, ότι έχουμε χέρια αγάπης να πιαστούμε στα κακοτράχαλα μονοπάτια της ζωής... Να γείρομε με γλυκιά άφεση ο ένας στον ώμο του άλλου να πούμε το παράπονο της καρδιάς... Να βγάλουμε το σαράκι που μας τρώει η καθημερ

Μες τ ' άστρα η θολή της ματιά ξεστράτισε, στου φεγγαριού το φως. Ξέφρενος ο λογισμός της ανιχνεύει τις σκέψεις της, τη νοσταλγία της καρδιάς της γλυκαίνει. Σε μεταξένιο δίχτυ φυλακίζει την ψυχή της, την ξεμοναχιάζει , την πλανεύει ... και όλα της τ ' ανατρέπει. Το πιο μεθυστικό άρωμα της φορά κατάσαρκα, ηδονικά τη μεθά στου έρωτα την γλυκιά αγρύπνια. Στης ζωής της την χειμωνιά , τ ' ανείπωτα ξεκλειδώνει η ματιά κρυμμένα συναισθήματα ονείρατα τρελά .... Μελίχια μιαν αύρα . φτ

Βαστώ ένα μικρό χαρτί στο έρμο μου χέρι Αναμεσίς αντίχειρα και δείκτη Πάνω του λέξη μικρή δισύλλαβη το ΟΧΙ Σαν κάποτε που ένα ΟΧΙ έγινε μοίρα Το χαρτί τρεμουλιάζει επί των επάλξεων Η πόλη μουγκά αναριγώντας ξυπνά Κανείς δε γνωρίζει πόσοι θα πεθάνουν Πόσοι άραγε θα προδώσουν Πόσοι τάχατες θα αγαπήσουν Πόσοι αλήθεια θα επιζήσουν Πόσοι ακόμη εν γνώση τους θα ψεύσουν Πόσοι αρνητές θα επαναστατήσουν Ποιοι θα χάσουν και ποιοι θα κερδίσουν Ποιοι απ’ όλους θα πουν ένα ΟΧΙ σήμερα; Όχι

ΟΧΙ! Μια επανάσταση που συμβαίνει στα βάθη της συνείδησής σου. Μια πράξη αρχιτεκτονικής όπου ορίζεις τα σύνορα του «είναι» σου. Όταν ο κόσμος σε πιέζει για μια εύκολη υποταγή, το «ΟΧΙ» ορθώνεται σαν οχυρό σου. Με το «ΟΧΙ» προστατεύεις την εσωτερική σου αλήθεια. Αρνείσαι να γίνεις το σχήμα που οι άλλοι σχεδίασαν για σένα. Η ηχώ ξένων επιθυμιών. Το αντίγραφο των δικών τους προσδοκιών. Ένα πιόνι στη ροή τους. Αρνείσαι να γίνεις η συγκατάθεση στη δική σου ανυπαρξία. Λέγοντας «ΟΧΙ

28 Οκτωβρίου 1942, όταν τα ελληνικά φτερά βομβάρδισαν το ιταλικό στρατηγείο στην Λιβύη «Ετούτος δω ο λαός δε γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του.» Γιάννης Ρίτσος, Έλληνας ποιητής (1909-1990) Έλ Αλαμέιν, 05:45, Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 1942 Δώδεκα μονόπλανα Χαρικέιν, χαμηλής πτέρυγας, πετάνε χαμηλά πάνω από την αχανή Σαχάρα. Η σκόνη και η άμμος σηκώνονται πίσω από τις προπέλες τους. Σχεδόν αγγίζουν την κινούμενη καυτή έρημο, καθώς προσπαθούν να αποφύγουν τα επίγεια ρα