Στο παγκάκι του Καβάφη λαχταρώ δίπλα του να καθίσω. Να φιλήσω τα χέρια του τα χρυσά, λίγη απ' την έμπνευσή του μήπως κι εγώ κερδίσω. "Είμαι ποιήτρια!" θα του συστηθώ. "Για Ιθάκη και Πρώτο Σκαλί και ποίηση θέλω να σου μιλήσω". Φαντάζομαι πως θ' αναρριγίσει από αποτροπιασμό κι άγριο βλέμμα θα μου ρίξει. "Πρώτο σκαλί;" Θα αποκριθεί. "Εσύ;" Και θα γελάσει... "Δε λες καλύτερα 3ο, 4ο υπόγειο;" Και θα σιωπήσει. "Όσο μπορώ", θα ψιθυρίσω. Και κάνοντας υπόκλιση βαθιά "σαν βάρβα

Μέσα στη βουή της πόλης ψάχνοντας τον χαμένο μου εαυτό,το βλέμμα μου έπεσε πάνω στη θάλασσα. Το φουστάνι που φορούσε ήταν σκούρο μπλε. Τα κύματα χτυπούσαν τους από χρόνια φθαρμένους βράχους. Δεν είχε την λάμψη που κάποτε την έβλεπα και γέμιζε η ψυχή μου από χαρά. Ο αέρας την πήγαινε πέρα δώθε. Πού πήγαν τα χρώματα της; Ποιος τα πήρε; Μήπως εσύ; Εσύ έκλεψες το μπλε της θάλασσας φώναξα με όση δύναμη είχα. Σιωπή. Λίγα λεπτά αργότερα.... Μια γνώριμη φωνή μου απάντησε. Ήταν εκείνο

Και στο μολύβι φύτρωσε, αγκάθι και τσιμπάει, στην κορυφή τριαντάφυλλο, την ευωδιά σκορπάει. Κρατά σφιγμένη τη ψυχή, κι η σκέψη φτερουγίζει, μολύβι και τριαντάφυλλο, τα βλέπει και σαστίζει. Με δισταγμό,κρατάει, τ’ αγκάθινο μολύβι, περιπλανιέται η σκέψη της, παίζει σκληρό παιχνίδι. Θέλει να γράψει στο χαρτί, και το μολύβι παίρνει, σε μιά σειρά,τις σκέψεις της, μόλις τα καταφέρνει. Το τριαντάφυλλο απρόσμενα, το βλέπει τυλιγμένο, και το μολύβι πόνεσε, αγκάθια φορτωμένο. Κάθε αγκά

Μια Πασχαλιά που άνθισε Μέσα σ' όλο το φως Έφερε την Ανάσταση Κι έλαμψε ο ουρανός Κι ήταν περίσσια η χάρη της Στου δρόμου τη στροφή Γύριζαν και την κοίταζαν Όλοι οι περαστικοί Μια μυρωδιά, μια ανάσα Πάρε κι εσύ ουρανέ μου Εγώ ανοίγω το φεγγάρι Και κατεβαίνω Τακτοποιήθηκαν οι σκέψεις μου!! Πήρα το πινέλο μέσα από το ντουλάπι του χρόνου κι έβαλα αστέρια στο δρόμο σου... Να ρθείς να με βρείς!! Κι εσύ Πασχαλιά της αυλής του χρόνου πάλι θα ξανα-ανθείς !! Βάσια Μητράκου 💯

Νεότητες των θρανίων στα καλύτερα τα χρόνια αορατούν στη ζωή Κραυγάζουν πόνο Κουρασμένες Απέναντι γυάλινοι τοίχοι Αθλιότητες Τα ενάντια Έφηβοι Κουβαλούν πέτρες στη πλάτη Μπλεχτήκαν σε βαριές σκέψεις Πετρωμένοι Σπουργίτια που τρέμουν Φοβισμένα Μόνα στη σιωπή τους, έπαψαν την προσποίηση Δεν είναι καλά Καταθλιμμένα Διπλώσαν τα δάκρυα Αβοήθητα Σπάσαν τους τοίχους, ψάχνοντας νέο θρανίο με κόκκινα μάγουλα Φιμωμένα Έναν ουρανό Κανείς ουρανός Ριγμένα Γυαλιά μοναχά που κόβουν Νεκρωμέ

Τι τάση, τι ρεύμα,της μέθης αισθήματα Τι ηλεκτρισμός στην επαφή των χειλιών! Αγιάζει το πνεύμα ,μου γνέθει κεντήματα Τι εθισμός σ' ανταλλαγή των φιλιών! Τι θερμή,τι χάδι,τρεμούλα σαν σ' όμηρο! Σαν νέκταρ σ' αισθήσεις σαν δώρο θεών! Ανέμη με υφάδι ,φωνούλα μες στ' όνειρο Σαν εαρ της φύσης στον πόθο χειλιών. Μικρούλης ο χρόνος στης λήξης τ' απόσταγμα Αχ,τι ατέλειωτο ντέρμπι σ'εναν εθισμό! Θεούλης πατρόνος στης κλήσης το πρόσταγμα Αχ, τι αμίμητο ντέρτι σε έναν στεναγμο! Τι μέλι

ΕΥΑΝΆΓΝΩΣΤΟΣ Χωρίς καλύβα αλήτης το φεγγάρι τρύπωσε στον νου. Κουπί τραβούσε ανάμεσα σε στίχους, φως παραγαδιού. Φωνές κοριτσιών νεράιδες πηγαδιών κορδέλες πλέκουν. Λαμπάδες καημοί καίγονται οι παρθένες μήνας θεριστή. Λόγια μπακίρια κουδουνίζουν στα αυτιά κόρες ξεγελούν. Αυτός είναι ο κόσμος με πίκρα δεμένος ευανάγνωστος. Αναζητώ με άλλους πολλούς την ψυχή μας στην άλλη πλευρά της γης. Ροδάνι με τιμονιέρα είδωλο παιδικό θα κάνουμε την γη. Εμείς γεννήσαμε τον θάνατο εμείς θα

«Έλα», ψέλλισες κι έγινε άνοιξη. Άκουσες ποτέ όταν μιλούσα για φιλί; Για σένα ήταν. Κρυβόταν σ’ ένα κρεβάτι, ανάμεσα σε δύο ανύπαρκτα σώματα. Έσταζε στο λαρύγγι τους σιωπηλά. Έρωτας χωρίς σάρκες. Κορμιά ξεθωριασμένα χωρίς ονόματα. Ψάξε με! Θα με βρεις να σχηματίζω τ’ όνομά σου με το αίμα των ματιών μου. Σωτηρούλα Τζιαμπουρή Χατζηκωνσταντή 💕

Εκεί που η νύχτα γίνεται σιωπή. Εκεί θα τρέξω κρυφά πριν την αυγή. Στις αγορές στα άδεια καφενεία. Στα κατακόκκινα του δρόμου τα θηρία. Εκεί που πίνουνε γελώντας μεθυσμένοι όλοι οι άγγελοι του κόσμου οι προδομένοι. Αυτοί που κρύβουν στις τσέπες τους φτερά. Και με ρωτάνε αν έχω μια φωτιά. Μα φυσικά και έχω μια φωτιά. Και ένα κλουβί τις νύχτες να κοιμάμαι... Αν σε θυμάμαι; Κάποτε ήσουν φως. Τώρα κερί που λιώνει και λυπάμαι... Κώστας Κούκας 🌹

Μετά το μηδέν, μόνο άνοδος «Το μόνο που σου προσφέρουν τα ναρκωτικά είναι να σε σκοτώνουν, αργά και βασανιστικά. Και σκοτώνουν μαζί και όλους όσοι είναι γύρω σου.» Μπίλι Χόλιντεϊ, Αμερικανίδα τραγουδίστρια της τζαζ (1915-1959) Θεσσαλονίκη πλατεία ιπποδρομίου, 23:30 27 Οκτωβρίου 2024 Είχε αρχίσει το ψιλόβροχο, στην συμπρωτεύουσα με τα πυκνά μαύρα σύννεφα, να καλύπτουν το κέντρο της πόλης. Οι λιγοστοι διαβάτες, αυτό το κυριακάτικο βράδυ, τάχυναν τον βηματισμό τους, για να βρο

Ανάμεσα στα λαμπερά χρώματα: Το μαύρο. Χρώμα; Απουσία φωτός; Απορρόφηση όλων των χρωμάτων; Η πιο διχασμένη μορφή. Ακροβατεί ανάμεσα σε κομψότητα και πένθος, σκοτεινό και αριστοκρατικό. Παρευρέθηκε σε επίσημες, λαμπερές εκδηλώσεις. Μα και σε θλιβερές τελετές. Βράχηκε με πικρά δάκρυα. Ζημώθηκε με καημούς και θλίψεις δίπλα σε σιωπηλά μνήματα. Τιμήθηκε από ανθρώπους των προσευχών, μέσα σε εκκλησιές και μοναστήρια με το θαμπό φως των κεριών. Και όμως παρά τις αμφισβητήσεις, παραμέ

Νοσταλγία απέναντι στο άγνωστο. Έλκει τα ψυχικά μου ποθούμενα. Την αναδημιουργία του μυαλού μου που δεν βλέπει πια από το βάρος, της ματαιότητας που δρομολογεί η ζωή. Μάτια ανύπαρκτα μέσα στο χρόνο, που μετρά μέχρι το μηδέν. Η απόλυτη μοναξιά τους είναι η κυρίαρχη συντροφιά τους. Δίχως ουρανό να σαλεύει. Δίχως το κυματοειδή νήμα, να γνέθει την μορφή τους. Τα διαπεραστικά σφυρίγματα του ανέμου. Οι απανωτές του γυροβολιές. Αυτά είναι που στροβιλίζουν την σκέψη μου, την στερεμέν

Απέραντη η θάλασσα ατελείωτα βουνά Μα τωρα όλα χάνονται μες στην ομίχλη τη βαριά. Πολλές,Πολλές φορές θαρρείς Ότι την καταπίνει κάπου κάπου ο χιονιάς Σαν νύφη τη ναι ντύνει. Μα σαν φυσήξει ο βοριάς Έρθει Ανεμοχορεύτρα Τρέχει φεύγει γρήγορα Χάνεται η πλανεύτρα. Και τότε βγαίνει καθαρή Άρωμα να σκορπίσει Με τον αερά δροσερό Πάλι να σε μεθύσει. Ήλιος την μέρα ζωγραφιά Τη νύχτα το φεγγάρι Κάθε στιγμή μια ομορφιά Απ' τη καρδιά,κανείς δεν θα σε πάρει. Νίκη Σιγάλα 🌺

Κλαδιά φυτρωμένα παντού Βαθιά, περίπλοκα, παντοδύναμα εισβάλλουν στις ρωγμές των τοίχων σου Καθισμένη στις ρίζες περιμένεις την τελετουργία αφής Τρεις μέρες είσαι εκεί, ακινητείς Θυμίζεις τους πρωτόπλαστους που έκρυψαν τη γύμνια τους Την τέταρτη ο καρπός ακουμπά τα χείλη σου Κατεβαίνει νωχελικά τον λαιμό σου Μετά αρχίζεις να γελάς Το γέλιο έγινε βήχας Και ο βήχας αίμα, που κατέληξε σε σιωπή Μετά η λήθη ή η κάθαρση; Η ψυχή άνευ μαρτύρων Ψευδαίσθηση η αβαρής ζωή και η επιθυμία

Αφιερωμένο Στην “μητέρα” μου….εκεί ψηλά, στον κόσμο των αγγέλων “Aχ μάνα μου, πως να κουβαλήσω ολόκληρο ουρανό, μέσα σε μια αγκαλιά;…” ΜΑΝΑ ΜΟΥ.... Μάνα μου Γυναίκα εσύ, με όλες τις εποχές ραμμένες στα μαλλιά σου θροΐζεις Μάνα γλυκιά, που στις καταιγίδες ανθίζεις Οι ρίζες σου ελπίδες γεννούν Και ανθιά χρυσά σιωπές βλογούν Αντέχεις τους ουρανούς, νανουρίζοντας τους κεραυνούς Και το παιδί σου μάνα, κοιμάται Και το παιδί ακουμπά στην καρδιά που χτυπά Ω! μάνα γλυκιά, μέχρις να μ

«Το κακό που κάνεις μένει σ’ εσένα. Το καλό που κάνεις επιστρέφει σ’ εσένα.» Βούδας, (563-483 π.Χ.) Καστοριά, Κάτω Νεστόριο 21 Δεκεμβρίου 2026, 07:10 Το χιόνι είχε σκεπάσει όλη την περιοχή τριγύρω από το χωριό Κάτω Νεστόριο, σε υψόμετρο οκτακοσίων ενενήντα μέτρων, στην πλαγιά του όρους Γράμμου, της ορεινής Καστοριάς. Το νεαρό δεκατριάχρονο αγόρι περπατούσε κάτω από τις αιωνόβιες οξιές, που τα πυκνά κλαδιά τους, ήταν ολότελα καλυμμένα με ολόλευκο χιόνι. Τα βήματα του βυθίζοντ

Σε αναζητώ στου ονείρου μου τα υγρά μονοπάτια μες απ’ τα αγριολούλουδα μοσχοβολιά τα βήματά σου, έρωτά μου για να σε βρω για να σε φτάσω να σ’ ανταμώσω στις ίριδες των ματιών σου αστέρια καθρεφτίζουν υποσχέσεις φεγγαρόφωτο στέμμα υφαίνει τα μαλλιά σου ευωδιαστές ανάσες τα καυτά φιλιά σου μέσα απ’ τα μάτια σου ο χορός των αστεριών μια ανάσα φως φύσηξες μέσα μου γάργαρο γέλιο της ψυχής τραγούδι στο άγγιγμά σου ψήλωσε η καρδιά Μαρία Δασκαλάκη 🌹

Χρόνια πολλά κι ευλογημένα στη Ζωή και στην Πηγή... Και πόσο ξεθωριάζει η παιδική μνήμη στο Πανηγύρι της Ελεστρίας της Κορώνης σαν σήμερα το 1964 εννέα ετών! Τότε που πήρα ευλογία από τον Ασκητή μιας κοίτης σαν κουτί... Φώτισε τα μάτια μου θώπευσε τη ψυχή μου ...να σαν να ήταν χθές... Και αναφέρομαι στο σήμερα με μια παροιμία: Μάης είναι νάζια κάνει, πότε κλαίει πότε γελάει... Ανοιξιάτικη Τερτίπη Πόσο αγαπώ την ηλιαχτίδα της Αυγής Την Απρίλιο- Μαγιάτικη! Και π

Στη μάνα που αγαπά μες απ’ τα σωθικά της στη μάνα που αγαπά βαθιά τα παιδιά της Με μια αγάπη αλλιώτικη άφθαρτη και καθαρή με μια αγάπη ολοφώτεινη γλυκιά κι αληθινή Υπερβαίνοντας κάθε νόμο φυσικό με τη αστείρευτη δύναμή της και κάνοντας κάθε αδύνατο εφικτό με την πληθωρική έκφρασή της Στη μάνα που αγκαλιάζει τρυφερά τα παιδιά της με την καρδιά της και τα γεμίζει με ομορφιά απ’ τα υπέροχα συναισθήματά της Που σαν μια αστείρευτη πηγή από τα βάθη της αναβλύζουν η οποία μετατρέπετ

Στρόβιλος έγινα στα χέρια σου, μέσα από τα μάτια σου άρχισα ν’ αγναντεύω αλλιώτικα τον κόσμο. Μου μίλησαν της απαλής παλάμης σου τ’ αγγίγματα. Με κοίμισες στα μπράτσα σου και με σεργιάνισες στου νου σου τα ταξίδια. Χαμογέλασα κοιτάζοντας το βλέμμα σου που ‘χε κρυμμένα μυστικά, πολλά νοιαξίματα και σκέψεις Άκουγα τα λόγια σου κι αναπνέοντας τ’ άρωμά σου σ’ αποζητούσα πιότερο μα δεν το ένιωσες. Κι ο άνεμος ήρθε και φύσηξε από τη λίμνη εκείνο το σαββατόβραδο. Η έγνοια με κατ

"Η μπουρού του σφύριξε βραχνιασμένα τρεις φορές. Απέσυρε τη σιδερένια σκάλα του κι έλυσε τον κάβο. Το Μοσχάνθη διέσχιζε σε λίγο την έξοδο του λιμανιού και ξανοίχτηκε στα γαλήνια, ευτυχώς, νερά του Αιγαίου, δρομολόγιο Σύρος-Πειραιάς. Ήτανε αρχές Σεπτέμβρη του 1953. Η κουπαστή ήτανε βρεγμένη και κολλούσε απ' την αλμύρα της θάλασσας που την έκανε πιο έντονη ο υγρός νοτιάς. Τον ένιωθες να νοτίζει το δέρμα και να περονιάζει μέχρι μέσα τα κόκαλα. Η γιαγιά Θεανώ ταξίδευε με την

Δικαιολογίες μάζευες προτού με εγκαταλείψεις. Δριμύ "κατηγορώ" για όσα έδωσα... και όσα δεν έδωσα καταλογίζεις. Το βλέμμα σου φιλόδοξο, ακροβατεί στο μέλλον. Κύμα που βυθίζεται σε ξένες προσδοκίες. Τους χάρτες της φυγής σου να προσέχεις, χρυσάφι οι διαδρομές σε άδεια σώματα. Τους τόπους βλέπεις δεν τους κάνουν τα λιμάνια, μα οι ανθρώποι που για την αγάπη τους έκαψαν τα καράβια και συνεχίζουν μέσα στις στάχτες να ταξιδεύουν. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Σκέψεις... εικόνες, εικόνες χωρίς να περπατούν, δρόμοι που δεν τους προσπέρασα, φωτογραφίες παντού, θάλασσες παράλυτες, βουνά και δένδρα με άπνοια, ρυάκια , ποτάμια με νερό θολό, εικόνες που κρατάμε φυλακτό εκεί σπείραμε και θερίσαμε, εκεί αγκαλιάσαμε τις λέξεις, όμορφα , όμορφες περιηγήσεις στιγμές που δεν θα ξανά φορεθούν, είδαμε, ζήσαμε, ίσως να αισθάνονται κι άλλοι άνθρωποι έτσι, ίσως πάλι εγώ να σκέφτομαι με αυτό τον τρόπο, απλά τις ανάπνευσα, τις αγκάλιασα, με έζησαν,

Ο ήλιος έχει κατεβεί απ' τον ουρανό χαμηλά και χρυσώνει τα ήρεμα νερά της θάλασσας. Ο Ντάφυ τ' όμορφο σκυλάκι κάθεται στο τελευταίο σκαλί της σκάλας με το βλέμμα του καρφωμένο στις ανταύγειες που σχηματίζει το απαλό αεράκι πάνω στην επιφάνεια του νερού Το πρόσωπο του χαρούμενο, με τ' αυτιά του τεντωμένα χαίρεται ν ' ακούει το μελωδικό κύμα που σχηματίζει χρυσές ραβδώσεις μια θεσπέσια μοναδική εικόνα. Εδώ βρίσκει την γαλήνη, την ηρεμία, στην απαράμιλλη ομορφιά η ψυχή του στο