Κυριακή πρωί σηκώθηκε νωρίς συνήθεια πολυετής Το παράθυρο άνοιξε του δροσερού αγεριού το χάδι το γυμνό κορμί  να δεχθεί σαν ανατριχίλα ερωτική Κορμί ποθητό ελλιπώς κατακτημένο κι απείρως μ' αμαρτίες προπατορικές  φορτωμένο... Το δωμάτιο μύριζε αποξένωση, αποστασιοποίηση από τη ρέουσα ζωή Ένα "γιατί" άρθρωσε με τρεμάμενη φωνή στης μοναξιάς τ' αυτί Απάντηση δεν έλαβε ευκρινή... "Ίσως δεν ήλθε ακόμη της Ιθάκης η στιγμή " ψιθύρισε στα πτώματα ληγμένων ερώτων, σβησμένων στεναγμών

Και μην σκεφθείς πως τυχαία ειν 'όλα ειδικά για εκείνα που βαθειά φωλιάζουν Θαρρείς πώς πολλά να δοθούν στην μοίρα και ολότελα στο χρόνο να μείνουν ανεξίτηλα ακούραστη η συνήθεια μια μηχανή κουρδιστήρι με άπειρα γρανάζια της ηδονής υπόσχεση πολλές φορές φωνάζουν δυνατά... για ν ' ακουστούν την ευφορία καλούν πολλές άλλες, αντιθέτως την σιωπή προστάζουν. Ηρεμούν την λογική μέχρι απόφαση να πάρει. στου χρόνου το βάθος εκείνη η σιωπηλή διαμαρτυρία. Πάνος Βαρνάβας 🌹

Πίσω από την σκιά Πίσω από την σκιά διέκρινα έναν βυθό ματιών... Μάτια,αντανάκλαση του ορυκτού πλούτου ψυχής! Θάλασσα η ψυχή, αισθήσεις ναυαγοί, πάνω σε ξύλινη σχεδία ικέτιδες, στο ναό του Ποσειδώνα προς τιμήν του έρωτα! Η νύχτα με το βλέμμα της ξελόγιασε γαλήνεψε το κύμα που οργίαζε, χτυπούσε αδυσώπητα αναμνήσεις που επέπλεαν... Αγαπημένη νύχτα με λάγνα μάτια ξέβρασες και έδιωξες μακριά αναμνήσεις που δεν ανέπνεαν δάκρυα που στέρεψαν… Οι αισθήσεις ταξιδεύουν πια αμέριμνες,χ

Όταν οι λάμψεις των "σ ' αγαπώ" στο στερέωμα της μιας καρδιάς πάψουν να αστροβολούν κι όλα  μαρτυρούν το αναπόφευκτο τέλος της...  Όταν η αγάπη πεθάνει στην μια καρδιά, γνωρίζουμε καλά, ότι αναζοπύρωση των συναισθημάτων δεν μπορεί να γίνει πια. Δεν μπορεί η στάχτη, πλέον, να μεταλλαχθεί ξανά σε φλόγα,  αφού και η τελευταία σπίθα της έχει ξεψυχήσει ανεπιστρεπτί ...  Εν τούτοις, η άλλη καρδιά, εξακολουθεί, αν και μάταια, να τρέφει συναισθήματα, να ελπίζει, να οπλίζεται με απαν

Τυλίχτηκε γεμάτη απόγνωση γύρω απ’ το λαιμό του. -Μη φύγεις, ψέλλισε. Μη μ’ αφήσεις. Εκείνος, έλυσε με δυσκολία το δεσμό που κυριολεκτικά τον έσφιγγε. -Νομίζω ήμουνα σαφής. Δε σε θέλω. Δε μου κάνεις πια. Και σπρώχνοντάς την ελαφρά, γύρισε την πλάτη και απομακρύνθηκε. -θα σε καταραστώ! Φώναξε η Ήβη δυνατά. Θα μαρτυρήσεις που με άφησες, συμπλήρωσε. Δεν πάνε έξι μήνες που η γνωριμία τους σ’ ένα μπαράκι των Εξαρχείων έδειχνε πως μιλούσαμε για μεγάλο έρωτα. Αυτός, ένας σχετικά νέο

Τι νύχτες και αυτές που δεν λένε και μια φορά έστω να βγάλουν τα μαύρα ρούχα και να ντυθούν με άσπρα, τι νύχτες είστε, που κρύβεστε πίσω από την πόρτα λες και είστε μικρά παιδιά που είναι οι νύχτες της αγάπης που έστρωνε το τραπέζι, και του πουλιού το γάλα είχε, με τα ποτήρια από χαρά να πίνουν εις υγείαν της ζωής, τα χαμόγελα πλατιά με χείλη δροσερά, τα μάτια έλαμπαν σαν αστέρια, δεν πειράζει όμως, αν σκεφτείς με τα μάτια της ψυχής θα δεις ότι η ζωή φοράει και τα καλά της

Τι κι αν σου εκφράσω όσα θέλω, αδιάφορος θα παραμείνεις. Τι κι αν τα δάκρυά μου στάξω, ασυγκίνητος θα με κοιτάξεις. Για το καλό μου πρέπει να φύγω, ψυχρά, δίχως να κοιτάξω πίσω. Αλλά... Κάτι τέτοιο δεν ήταν σίγουρα στο πλάνο... Μια αγάπη με μελωδία από πιάνο βαλμένη μέσα σ’ ένα ωραίο κάδρο, το οποίο μπορώ ακόμα να πιάνω, να μετατραπεί σε ραγισμένο πάγο που όλο γλιστράει απ’ το χέρι. Κάτι τέτοιο δεν ήταν σίγουρα στο πλάνο... Τη μία να χάσω το αεροπλάνο και την άλλη μόνη σ’ ένα

Εδώ κι τέσσερις μέρες κρατώ στα χέρια μου το βιβλίο ψυχολογίας του γνωστού ψυχολόγου Γιώργου Θανάση. Τίτλος αυτού "Όλα όσα θα ήθελα να μου πει ο ψυχολόγος μου". Ένα βιβλίο από τις εκδόσεις ΤΖΙΟΛΑ-επιστημονικό βιβλιοπωλείο. * Θα πω απλά ότι είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου όσα χρόνια παραλαμβάνω δέμα,από βιβλία, που αντίκρισα ένα τόσο καλοφτιαγμένο περιποιημένο, χωρίς πρόχειρη δουλειά, βιβλίο. Το βιβλιοπωλείο σεβόμενο τον αναγνώστη, το προστατεύει με την συσκευασία του,ώστε ν

Θέλανε ύπνο και χουζούρι οι Κυριακές, μαμαδίστικο πρωινό και ζεστό ψωμί στο τραπέζι· κι ο καφές μυρωδάτος, και το φαγάκι νόστιμο. Τις περίμενες πώς και πώς να βρεθείς με τους αγαπημένους· παιχνίδια, μοίρασμα, ξεγνοιασιά. Κυριακή ήτανε, ημέρα χαράς συμπιεσμένη. Μέρα γιορτής της οικογένειας. Άνθιζαν οι Κυριακές σε ένα ανθοδοχείο στη σάλα. Κατερίνα Κυπραίου 🌹

Κάθε πρωί για τη δουλειά, περνούσα από κλεισμένα παραθύρια. Ποτέ δεν ήταν ανοιχτά, πνιχτά ακούγονταν βουητά, μα την αλήθεια. Στάθηκα απόμερα βραδύς κι’ ήτανε ο καιρός νωρίς στο καλοκαίρι. Άκουσα πάλι βουητά, πλησίασα διστακτικά, με το ‘να χέρι ακούμπησα στο πορτόφυλλο και άκουσα « Ποιος είναι;» -Είμαι απλά ένας γείτονας, που θέλει να ‘ρθει να σας δει, η απάντησή μου. -Πέρασε μέσα, άκουσα και μπήκα απ’ το κατώφλι. Η πόρτα ήταν ανοιχτή και μια γερόντισσα πιο κει , πίσω απ’ το σ

Δωρητής τότε θα είσαι  κι ευεργέτης εσύ, γιατί δρόμο θ' ανοίξεις που στο φως οδηγεί . Οδηγεί στην ονείρων το χαμένο νησί, στης χαράς το βασίλειο, στην αιώνια αυγή... κι αμετάκλητα και σταθερά θα είσαι πάντα μαζί. Κι αν χέρι βαρύ απλώνει η νύχτα πάνω σε ανοιχτές πληγές, κι αν οι δρόμοι φίδια γίνουν κι οι μελωδίες μας κραυγές, κι αν έτσι προχωρώντας  πεθαίνουμε στην χώρα αυτή των Μακαρίων, θύματα ίσως των τροχών, μα πιο πολύ των ευρώ και δολαρίων, μην σταματάς, ζήτα απ' το φως

Την είχε αποτυπώσει στη μνήμη του, κουλουριασμένη στο σκαλοπάτι, με το βιβλίο στην ποδιά και το γάτο να χουζουρεύει στα πόδια της. Θυμόταν καλά το αγγελοκαμωτό πρόσωπο, τη θάλασσα των μαλλιών της και τη λάμψη των ματιών της, που έσταζαν κάτι ανάμεσα στην οργή και τη λαχτάρα, τον έρωτα και το θάνατο. Με ακρίβεια θυμόταν και το σπίτι. Ήταν ένα πανέμορφο τρίπατο σπίτι, που ξεχώριζε για την πέτρινη πρόσοψη, τα ολάνοιχτα πορτοπαράθυρα, το πηγάδι στο έμπα του και μια κατάφορτη νε

Στη ζωή από μικρό παιδί, είχα την αγκαλιά σαν το φαΐ... Ένιωθα τυλιγμένη ασφυκτικά μέσα σε αγκαλιές και σε φιλιά... Ο ένας, η μία μ' αγκάλιαζε, ο άλλος,η άλλη μ' άφηνε.... Περνούσαν τα χρόνια μου μαγευτικά.... μέσα στα χάδια, τα φιλιά, και την χαρά.... Πόσο παχιές και δυνατές οι αγκαλιές... Στα δέκα πρώτα χρόνια της ζωής ονειρικές.... Έτσι πενήντα τόσα χρόνια και μετά... Έχω μονίμως ανοιχτή την αγκαλιά.... Όλο την αφήνω και ανοιγοκλείνει συνεχώς.... ποτέ της δεν κουράστηκε α

Άνοιξες τις παραστάδες της πόρτας με αγωνία κοίταξες τη γυναίκα στο βάθος του ναού να κάθεται ημίγυμνη στο θρόνο της σαν ιέρεια, με το βλέμμα απλανές να ταξιδεύει στο χάος του άγνωστου μέλλοντός σου. Γονάτισες στο βωμό της καθώς αυτή παραδομένη στη νάρκη του καπνού που ανέβαινε ψηλά σιγόλεγε λόγια λάγνα για των ερώτων σου τις πράξεις Της άγγιξες τα γόνατα, θέλησες να γευτείς τ’ αρώματα του θεϊκού κορμιού της, να γίνεις ο κατακτητής της άπαρτης, ερωτικής της κλίνης. Και τό

Αφιερωμένο σ αυτούς που συνεχίζουν να ονειρεύονται μέσα σ ένα κόσμο που καίγεται. Τα όνειρα δεν γράφονται με αίμα και μπαρούτι Απάνω σε ερπύστριες γράφετ' η ιστορία κι εσύ παιδί με την ποδιά γυρεύεις την ουσία. Τα όνειρα δεν πλέκονται με όπλα κι έφ δεκάξι Φτιάχνονται στην χόβολη μ' ένα καφέ και δράση! Τυφλώθηκε ο άνθρωπος βαδίζει με μπαστούνι Δεν βλέπει δίπλα ούτε μπροστά τον κρύβει το μπαρούτι. Μέσα στον κόσμο που κτυπά άγρια με μανία Βγες και τραγούδησε γλυκά αιθέρια μελωδί

Γλυκιά Τριανταφυλλένια μου Καμάρι της αυλής μου, απ' όλα τα λουλούδια μου είσαι η μονάκριβή μου. Γεμάτη τριαντάφυλλα μπουμπούκια τα κλωνιά σου κόκκινα πετροκέρασα τα χείλη τα γλυκά σου. Κάθε φιλί μου τρυφερό μέσα από τη καρδιά μου ένα σου ρόδο άνοιγε γλυκιά τριανταφυλλιά μου. Πρωί το γλυκοχάραμα αηδόνια σε φιλούνε ανάμεσα στα ρόδα σου σου γλυκοκελαηδούνε. Ο κόσμος όλος σαν περνά στέκεσαι μπρός σου σε κοιτά, θαυμάζει την τόση σου εμορφιά και με απορία με ρωτά: Τι την ποτίζει

Το ξύλο αντιστέκεται στη πυρωμένη φλόγα. Η αντάρα της, δίνει γαλήνη στην ανθρώπινη οντότητα. Το νου ελευθερώνει τις μνήμες... Δεν υπάρχουν πίσω-γυρίσματα στη πύρινη λάβα. Στις γκρι στάχτες  αντανακλά η σιωπή μου. Η καύση του κούτσουρου εξαγνίζει ό,τι δεν είπα ποτέ. Η ψυχή μου ξεγυμνώνεται δίχως βάρη... Τα λάθη μου, λιώνουν σαν σίδερο πυρακτωμένο. Κάθε φλόγα χαράζει μια νέα εκδοχή. Αιτούμαι οι στάχτες να γίνουν ανάμνηση. Εύα Αλιβιζάτου 🌹 Συγγραφέας

Ελπίδα. Η  υπόσχεση της αυγής Η ελπίδα είναι η επιμονή του πρωινού μετά από μια ατέλειωτη άγρυπνη άβυσσο. Γλιστρά από τη χαραμάδα της σκοτεινής νύχτας και κουρνιάζει στην άκρη της καρδιάς σου. Σου απλώνει το χέρι και σου θυμίζει πως ακόμη ανασαίνεις. Γίνεται χάδι όταν η ψυχή σου κουράζεται από το βάρος του κόσμου. Μαλακώνει τις πληγές που δε φαίνονται. Αγκαλιάζει και μεταμορφώνει τον πόνο σου. Δροσίζει τις σκέψεις που σε καίνε. Ανασταίνει το χαμόγελο στα τρεμάμενα χείλη σου.

Νύχτα Μαγική, Γλυκοχάραμα Αγάπης γλυκιά αγκαλιά Πανέμορφη, ανεκτίμητη, δική μου πολυαγαπημένη, η νύχτα απόψε πάνω σου, σαν πέπλο ας υφαίνει. Φεγγαρόλουστο το βράδυ σου, με όνειρα γλυκά, ταξιδιάρικα και μαγικά, σε μέρη μακρινά. Καληνύχτα σου, καρδούλα μου, με συντροφιά το φως, κι ας είναι ο ύπνος σου απαλός, γαλήνιος και σεμνός. Κι όταν η αυγή προβάλει πια, με το γλυκοχάραμά της, να φέρει όλη την υγεία και την τύχη στην ποδιά της. Ευχές για γέλιο, για χαρά, για αγάπη και ευτυχ

1: Δεν θέλει ο έρωτας πολλά πλούτη και μεγαλεία θέλει στα μάτια μια αστραπή και στην καρδιά μαγεία! 2: Κομμάτιασε με άρχοντα δε σου ζητώ χαρούλες κι ύστερα κάτσε μάζεψε του έρωτα στιγμούλες! 3: Φωτιά είναι τα φιλιά Παράδεισος το στρώμα μα του έρωτα μου η αγκαλιά ναρκωτικό στο στόμα! 4: Ανάθεμα τα μάγια σου που καίνε την ψυχή μου και γίνανε οι φλέβες μου άχρωμες κι η ζωή μου! Κατερίνα Ραμανδάνη 🌹

Μια βουβή και αγέλαστη ξερή φιλοσοφία Τι προσφέρει, μα και πρακτικά πόσο αξίζει; Τι συμφέρει μια στείρα και υψηλή σοφία Για της γης τα παιδιά όταν δεν μπορεί να δακρύζει; Σε πολέμους, μες στην πείνα και μανάδων πόνο Σοφοί και πλούσιοι το θεωρείτε ανθρωπιά Να αγναντεύετε θεατές τις πληγές στον κόσμο Και μπροστά σας να πεθαίνουν και πεινούνε παιδιά; Αν μια μέρα τα παιδιά σας θα τα βλέπατε έτσι, Θα 'θελα με αγωνία να'ξερα πως θα πράττατε Στην ψυχή το μαχαίρι θα το είχατε αντέξει

🌹Ζωντανεύουν οι λέξεις μου... Γεννιούνται στο κέντρο της καρδιάς απ' τους αρχέγονους ψιθύρους της Αλήθειας... κι ύστερα γυμνές ξαπλώνουν στο λευκό χαρτί σαν ανέμελα παιδιά... Συλλέκτες Φωτός και Ομορφιάς πίσω από γκρίζα σύννεφα... ✨️Ανασαίνουν οι λέξεις μου... Και γελούν μαζί μου όταν τις βάζω στη σειρά... Τα μονάκριβα αδεσποτάκια μου... Έχουν τον τρόπο τους να στέκονται με το 'να πόδι στη γη και τ' άλλο στους αιθέρες... Με το άγνωστο αναμετριούνται... Παίζουν με τους τόνους

Η επιστροφή !! Το σπίτι που θυμόταν.. Ύστερα από χρόνια σιωπής και απόστασης, η επιστροφή στο πατρικό σπίτι έμοιαζε σαν μια αθόρυβη συμφιλίωση με το παρελθόν, τις μνήμες και όσα δεν είχαν ειπωθεί ποτέ. Έτσι λοιπόν, με ένα καλωσόρισμα της μάνας μπήκε πρώτος, τίναξε το χιόνι από το παλτό του, το έβγαλε και το κρέμασε μαζί με το καπέλο του στην κρεμάστρα της εισόδου. Το σπίτι όμορφα συμμαζεμένο κι από την κουζίνα ερχόταν εκείνη η γνώριμη μυρωδιά του ψωμιού που μόλις είχε βγει. "

Ο άνεμος με την κάπα του περνά σιγοψιθυρίζει... Τριγυρίζει εκεί κοντά και θαυμάζει... Έλα να δεις... Έλα και άκου... Έλα νιώσε.... Έλα να γευτείς .... Το άβατο των ματιών μου αντικρίζει ολόλευκο πέπλο τραβιέται. Μπροστά μου ορθώνονται γλυπτά της φύσης, που σου κόβεται η ανάσα. Μόνο το χέρι απλώνεις να δεις αν είναι όνειρο ή αλήθεια. Και ναι το παγωμένο πρόσωπο σου χαμογελάει! Είναι η τέχνη της φύσης που κανείς δεν μπορεί να αντιγράψει. Νίκη Σιγάλα 🥀 🌹