(Αφιερωμένο σε όλους τους εκπαιδευτικούς)   Καημένε δάσκαλε, περνάς ταλαιπωρία και αγώνα για να πάρεις το πτυχίο σου, κι ύστερα τρέχεις σε κάθε γωνιά να μορφώσεις παιδιά που δε σε σέβονται, γονείς με ατέλειωτες απαιτήσεις κι ένα κράτος που σε απαξιώνει με μισθούς πείνας και με άπειρα καθήκοντα και υποχρεώσεις.   Καημένε δάσκαλε, μπαίνεις στην τάξη με όρεξη να προσφέρεις και βγαίνεις αφήνοντας όλο σου το είναι. Και πάνω απ' όλα τον αυτοσεβασμό σου. Σε μαθητές αδιάφορους, παραβ

Έχω ένα βάρος στο στήθος μου και ασήκωτο νιώθω το κεφάλι μου. Κατάματα δεν τολμώ να σε κοιτάξω. Φοβάμαι το βλέμμα σου μην αντικρίσω άδειο από αγάπη. Αρχή μου, μέση και φινάλε μου, χειμώνα, άνοιξη και θέρος μου, πρωί, μεσημέρι και βράδυ μου, είσαι τα πάντα, όλη η ζωή μου. Είσαι ο ήλιος στον ουρανό μου, είσαι το τραγούδι στη σιωπή μου. Γι’ αυτό τη συγχώρεσή σου δώσ’ μου και μη φύγεις ποτέ από δίπλα μου. Αδειανός θα μοιάσει ο δρόμος μου και χωρίς φεγγάρι η νύχτα μου. Δεν ξέρω πο

Μεταίχμιο Φως… Σκοτάδι… Κι εσύ ανάμεσα. Με τις σκέψεις σου να περπατούν ξυπόλητες. Κι όπου σε βγάλουν. Με το χρόνο να μην περνά. Σαν κύμα μοιάζει…που όμως διστάζει να φτάσει στην ακτή. Για να μη σπάσει. Πίσω σου, όσα κάποτε υπήρξαν. Μπροστά σου, μια υπόσχεση σαν ηχώ. Ένα σου βήμα, μια αποχώρηση και μια γέννηση αντάμα. Άλλα όνειρα κάθε βράδυ στου ύπνου το έρεβος. Σαν σύννεφα που αλλάζουν σχήμα. Κι εκεί! Κάτι σταθερό! Η ανάγκη να συνεχίζεις! Είσαι στο Μεταίχμιο. Ναι! Δεν ανήκει

Στην πρώτη επαφή θα εντυπωσιάσει το υπέρλαμπρο χαμόγελο το πανέξυπνο σπινθηροβόλο βλέμμα. Η αρχοντική ευγένεια, η προσήλωση στο πρωτόκολλο της οικοδέσποινας. Εύα Αλιβιζάτου 🌹 Μια ηγετική ομάδα - συνοδοιπόρος, θέτει στόχο την κοινωνικότητα και την προβολή του έργου των μελών. Κάθε δυσλειτουργία αποτρέπεται εν τη γενέσει της. Τα μέλη δημιουργούν ακούραστα νέα πονήματα. Κενό δεν πρέπει να υπάρξει. Η συντροφικότητα και η αυτονόητη προτροπή για τα μέγιστα γίνεται με πολλή αγ

Το ρόδο κάηκε Η φωτιά που το 'καψε ξεκίνησε σαν αχνό μουρμούρισμα από παλιά Μια μικρή γλώσσα πυρός έκαιγε τα γράμματά σου Κύρτωναν, μαύριζαν, σιώπησαν Αυτά τα γράμματα, που πάνω στο χαρτί έγερναν κουρασμένα και ακουμπούσαν στον τοίχο σου Οι λέξεις σε περίμεναν Τώρα η φλόγα τις κατακαίει μία - μία Οι λέξεις κάηκαν Το ρόδο κάηκε μαζί τους Οι στάχτες τους απαλές σαν χιόνι αθόρυβα τύλιξαν τις προσευχές μου Οι καπνοί ανασηκώθηκαν από τον τάφο τους, όπως σηκώνεται η ζέστα του καλοκ

Έτρεχες λαχανιασμένος στον πέρα κάμπο μ'άδειο πανέρι στο κεφάλι και πιάστηκε η ζωή σου απ'τη χειρώνιο λαβή του κάματου της Ανατολής Εκείνο το κλέφτικο τραγούδι , έλυνε αργά τους κόμπους των παρθένων μίσχων ευωδιάζοντας τη ζωή σου, με την εσάνς του λεμονανθού όσο η ανάσα του αγέρα λυτρωνόταν με τα χαρμόσυνα εμβατήρια της αξιοσύνης σου! Το πανέρι ειν' τώρα φορτωμένο με τη λευκή αρματωσιά μα εσύ νιώθεις ξαλαφρωμένος ενατενίζοντας την παστρική πλάση που λευκοστόλισε με το φυλαχτό

Ξυπνάς και ελπίζεις να μην κοιμηθείς ποτέ ξανά... Ολόκληρη η μέρα εμφανίζεται μπροστά σου, Βασανιστική... Γνέφει το φως στα μάτια σου. Σου δίνεται με ανιδιοτέλεια... Μάταια προσπαθεί να σε κερδίσει. Γυρίζεις την πλάτη, εξαφανίζεσαι. Κι ύστερα περίλυπος, το σούρουπο εύχεσαι να είχες ακόμη μία χαμένη ανατολή,σαν αυτή που άφησες να σου ξεφύγει... Υπόσχεσαι στον εαυτό σου να του χαρίσεις ένα πιο αισιόδοξο σενάριο. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Όλα τελείωσαν λοιπόν το πόθο μου δε θες να μεταλάβεις, κάποιες φορές η αλήθεια είναι οδυνηρή, τόσο στεγνή σαν το ξεραμένο χώμα. Της ηδονής τα βράδια αναπολώ, κάποια ορμητικά ταξίδια, τα πέλματα σου πια δε θα γευτώ του κορμιού σου δε θα νιώσω την ανατριχίλα. Άγονο ποίημα είναι τελικά το μέλλον μου δίχως ψυχή και σώμα και συ μια οπτασία τόσο παλιά χωρίς υπόσταση και αίμα. Νίκος Μητρόπουλος 🌹

Σπουργίτι λαβωμένο ήταν, χωρίς φτερά. Της τα πήραν ένα βράδυ μαδώντας την. Γυμνή, χωρίς φωλιά, κούρνιασε να ζεσταθεί στη φωλιά της ψυχής της. Μιας ψυχής με άδειες τσέπες, λαβωμένες απ' τη βροχή. Χάραζαν στα βλέφαρά της τον πόνο και τον έριχναν στα δάκρυα να ξεπλύνει τις πληγές της. Έψαχνε κάπου ν'απλώσει τα χέρια της. Νανούριζε τις στάχτες της ζωής της πριν σκορπιστούν στη θάλασσα. Χωρίς ήχο, να πατούν μονάχες, ανάλαφρες στο κλάμα τους. Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή 🌹

Άνθρωπε, ζήσε καλύτερα εσύ στον κόσμο σου και άφησε τους άλλους να ζουν μέσα στον δικό τους κόσμο, μην απομακρύνεσαι από τις μέρες σου, αλλά και ούτε από τις νύχτες σου, ο καθρέφτης της ψυχής σου είσαι εσύ, μην τον ξεπλένεις κάθε και λίγο, είναι ο καθρέφτης σου, έχει τα φτερά τα δικά σου, μην αγγίξεις τον καθρέφτη του άλλου, γιατί τάχα τον ξεχώρισες, γιατί ένιωσες πως είναι "άγιος" άνθρωπος, είναι καύσωνας και παγετώνας μαζί! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Καθε φορά που περιηγείσαι  με το σκαρί της έγνοιας σου,  τις ακτογραμμές της καρδιάς μου,  ανασύρεις όλον τον ενάλιο πλούτο  των συναισθημάτων μου. Τίποτε ομορφότερο κι ακριβότερο  απ' την αγάπη μου για σε..! Όταν ακούω τη φωνή σου,  χτυπά η καμπάνα τη ζωής, σαν τύμπανο γιορτινό καθεύδεις  και πάλλεται βαθιά μου...  Παίρνει τα ύψη το ακοίμητο όνειρό μας,  σαν τρελαμένος χαρταετός  κι ακάθεκτο καλπάζει στις ανοιχτές σέρες  του αχανούς ορίζοντα των αισθήσεων... Τίποτα δεν με κρ

Βούτηξα στους χτύπους της καρδιάς, μήπως και ανταμώσω μια πνοή σου... Ήρθες στο όνειρο, άγγιζες τα μαλλιά και μου ψιθύρισες: -Αγάπη μου κοιμήσου. Οι ψίθυροι με οδήγησαν σε απέραντο ωκεανό ζωής … Διάφανο διαμαντάκι κύλησε, από την κόρη του ματιού, ως παρακαταθήκη, που άφησε ανάμνηση στην κλεψύδρα του χρόνου. Το υποσυνείδητο φανέρωσε ότι έθαψε το συνειδητό. Το πρώτο χάδι της αυγής δεν με συντρόφευε όπως η υπόσχεση σου. Πάλεψε το σκότος με το φως στην χαραυγή... Μια πάλη άνισ

Λίγο ο χρόνος που δεν βρέθηκε. Λίγο η ζωή που έφυγε. Λίγο εγώ. Λίγο εσύ. Λίγο και οι δύο μαζί. Λίγο λίγο με σκοτώνει η δήθεν παρουσία σου. Λίγο λίγο με απομακρύνει η αδιαφορία σου. Μαζεύω εγώ. Τα σημειώνω όλα. Λίγο λίγο τα συναισθήματα πεθαίνουν. Το τέλειο σχέδιο εξόντωσης. Στρατηγική συνεργασία μυαλού και καρδιάς. Λίγο λίγο έφυγες. Λίγο λίγο μ' άφησες. Μ' άφησες να ελπίζω. Με γέμισες φειδωλές υποσχέσεις. Όνειρα. Όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Έρωτα το βάφτισες αυτό

Σαν ήλιος άνοιξης, μέσα μου έλαμψες. Σαν χελιδόνι πέταξες, και ήρθες μέσα στη φωλιά μου. Τον δρόμο που’χασες ξαναθυμήθηκες, πάλι και κούρνιασες, στην αγκαλιά μου. Σου το’χα πει εδώ θα περιμένω, Πότε δεν έπαψα να σ’αγαπω. Τα φώτα μου άναβα σαν να’μουν τραίνο, που σε περιμενε ν’ανεβεις, σε κάθε επόμενο σταθμό. Δροσια στα χείλη μου, τα διψασμένα. Μέσα απ’τα χείλη σου , δως’μου να πιω. Φωτιά στα στήθια μου, τα παγωμένα Κύμα η λάβα σου, μπες’μες στο σώμα μου, να γινουμ’ενα. Σου το

Αν σ' έβρισκα θα ήταν ο ήλιος ουρανός Θα πνιγόμουν στων ματιών σου τα πηγάδια Και σαν ένας θεούλης μικρός και ταπεινός Θα έπινα απ' τα χέρια σου νεράκι από χάδια. Αν μια μέρα σε βρω θα είναι θεϊκή μαγεία, Στα μάτια τα γραμμένα θα βουτήξω να χαθώ , Να σβήσω πυρκαγιές, να πνίξω νοσταλγία Και να βροντοφωνάξω παντού: "Σ' ευχαριστώ." Από τότε με δάκρυα σαν κουνούσες εσύ Του αποχαιρετισμού και της θλίψης μαντίλι Εσύ, του νου μου έγνοια, εικόνα της ψυχής Νέκταρ που μασώ και πι

Οι λέξεις ξεχύθηκαν απ’ το σεντούκι του νου και πλησίασαν με χορευτικά βήματα. Προσπαθείς να βάλεις τάξη στην έξαρση των συναισθημάτων και ξεκινάς τον έρημο, φιδίσιο δρόμο σου. Μιλάς με ψίθυρο στα δέντρα, στα λουλούδια, στα αδέσποτα ζώα, στις απέραντες βουνοκορφές, στον καταπόρφυρο ήλιο. Παίρνεις τις απαντήσεις και η έμπνευση γεννιέται. Χωρίς απορίες, χωρίς φόβο. Επικοινωνείς με σένα, με τον καταγάλανο ουρανό, με το απέραντο σύμπαν. Σώζεις τη φλόγα που τρεμοσβήνει. Καλοπιάνει

Δεν έχεις όνομα γλυκιά μου πώς να σε φωνάζω χρυσοκόκκινη κλωστή λαμπρό αστέρι ή μήπως θάλασσα χρυσόσκονη των άστρων Η φθινοπωρινή βροχή χαράζει μοναξιά στο χώμα το φεγγάρι κρύβεται σε καταφύγια πώς να σταθώ τώρα πώς να μιλήσω στο σκυθρωπό πρόσωπο του δειλινού Κάθε σιωπή σου με μαθαίνει και κάθε απουσία σου με φωτίζει Όταν μου λες το σ’ αγαπώ η μέρα γίνεται απέραντη ζωντανή πανέμορφη στολισμένη με άνθη σε βλέπω σε αγγίζω σε ακούω είσαι όσα υπάρχουν γύρω μου Των ερώτων όλων οι

Το μόνο αίμα που θα' θελε μάνα να δει να ρέει, είναι αυτό που ακολουθεί την έλευση του σπλάχνου της στη Γη, της μήτρας συνοδευτικό σαν καλωσορίσματος "σ' αγαπώ"... Ποια μάνα θα' θελε να δει το εκ σαρκός δημιούργημά της, θυσία προσφερόμενη στο βάρβαρο βωμό αιμοσταγών πολέμων, ματαιότητας ανθρώπινης προσάναμμα για μιας ισχύος την επιβολή...; Πώς να' ταν άραγε ο κόσμος αν το νοιάξιμο της μάνας έμπαινε οχύρωμα στην πρώτη γραμμή...; Αλίκη Πέϊκου 💔

Άσωτος ο ήλιος του Αυγούστου γυμνός στον κάμπο τριγυρνά, του σταφυλιού ροδίζουν οι ρώγες, κι ο τζίτζικας με νότες μας μεθά. Ανάλαφρο στα χείλη το τραγούδι που τρυφερά νοτίζει την καρδιά, του έρωτα το σπάνιο λουλούδι της νιότης κεντάει τα κορμιά. Κόκκινο αίμα στάζει το καρπούζι , τα χείλη μας ποθούνε τη δροσιά, ολόγιομο κι απόψε το φεγγάρι στήνει χορό στην ακροθαλασσιά. Σεργιάνι στο φως είν´η ζωή μας, ταξίδι στο λυκόφως της αυγής· πριν ξεκινήσει έρχεται το βράδυ, μια δρασκελιά

Αδέσμευτο Σύμπαν, απάγκιο της θλίψης μου καίγεσαι από φλεγόμενα αστέρια που ξεψυχούν στους ανηφορικούς δρόμους της σκλαβιάς μου Ελεύθερα πνεύματα των προγόνων μου εμφωλεύουν μέσα σου, καταδεικνύοντάς μου την τρομερή όψη του δικού μου ανείπωτου βίου Οι ελπίδες μου για μια νέα απελεύθερη ζωή ματωμένες αργοπεθαίνουν Καταπτοημένη μένει η ουράνια θάλασσα του φωτός που δε με φωτίζει τόσους πολλούς αιώνες Δούλη είμαι ακόμη άπληστων και σκληρών εμπόρων γεμάτων με άνομους πόθους κέρδο

Καθώς θα ψάχνεις τον τοίχο γύρω απ' την τσιμινιά θα είμαι. Μιας κι είναι νύχτα χειμώνα , θα ρίχνω φύλλα ελιάς στ' αναμμένα κάρβουνα να βγάζουν φλόγα να βλέπεις και σπίρτα θ' ανάβω φως για να έχεις , καθώς θα ψάχνεις τον τοίχο , ...κι εγώ θα προσπαθώ να μαντέψω... Το ρολόι του ηλεκτρικού δεν δουλεύει , απλήρωτο το' χω. Κάτω από το ρολόι βάλαμε ένα ντενεκέ με ένα φυτό που φέρνει γούρι , μας το' φέρε η κυρά Σμαρώ, σ' αυτήν δεν έφερε γούρι, ούτε και στον γιο της που ήταν παντρε

Σήμερα γιορτάζει η γυναίκα, οχι η φιγούρα της. Γιορτάζει ως ίση απέναντι στο άλλο φύλο,όσο άπιαστο όνειρο και αν είναι μιας και οι ρόλοι της, ξεπερνούν κάθε προσδοκία. Γιορτάζει ως ευφάνταστο πλάσμα, οχι ως αρωματικό σε μπαρ. Γιορτάζει ως άνθρωπος με ενσυναίσθηση, συναίσθηση και αίσθηση για ολα. Γιορτάζει ως το κορίτσι με τα πυκνά μακριά μαλλιά που το μόνο που αλλάζει μέχρι το τέλος της, είναι το χρώμα που θα γίνει Βαθύ γκρι. Γιορτάζει ως αέρινη ύπαρξη που φέρνει σοφία εκει π

Πάντα ζεστή η μνήμη και η καρδιά γεμάτη αγάπη και ευγνωμοσύνη, για τις γυναίκες, που μας στήριξαν στην ζωή, που μας ανάθρεψαν, μας διδαξαν ήθος και αρχές, που ονειρεύτηκαν μαζί μας και στάθηκαν δίπλα μας και μας συμπαραστάθηκαν Ευχαριστώ τον Θεό, που μου έδωσε την μάνα μου Μαρία και την γιαγιά μου Φανή!!! Απέραντη ευγνωμοσύνη ΝΑ ΠΩΣ ΜΕΓΑΛΩΣΑΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σε όλες τις ηρωϊδες γυναίκες, τις αγωνίστριες της ζωής. Θεοφανώ Θεοχάρη 🌹

Αγαπημένοι μου φίλοι. Σήμερα είναι η ημέρα που είναι αφιερωμένη στη γυναίκα. Μα η γυναίκα δεν χωρά σε μία μόνο ημέρα. Δεν είναι μια γιορτή στο ημερολόγιο. Η γυναίκα είναι κάθε ημέρα. Είναι δύναμη, υπομονή, αγάπη, θυσία και ψυχή. Η γυναίκα κρατά μέσα της πολλούς κόσμους. Είναι εργαζόμενη, μητέρα, σύντροφος, φίλη, στήριγμα για όλους. Μέσα της υπάρχουν τόσα κομμάτια που συχνά την τραβούν σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Κι όμως, βρίσκει τη δύναμη να στέκεται όρθια. Να ισορροπεί. Ν