Μεθυστικά τα φεγγάρια στις νύχτες μου Στάλαζαν σταγόνες άλικες κρασιού παλιακού Στα ποτήρια της πικρής σοδειάς της λήθης τα χείλη βάφτηκαν κόκκινο οίνο Μεθυσμένη πάλλουσα σάρκα, ηδονή στα δρύινα βαρέλια της ψυχής Οι σιωπές τους ζυμώθηκαν Και πριν την απόσταξη το κρασί της χαραυγής, χωμένο στα βάθη του ποτηριού Πιες όσο θες Ό,τι χυθεί να ξέρεις, δε θα γίνει ποτέ δικό σου Κράτησε πικρό μαχαίρι, σφικτά στην ιδρωμένη σου παλάμη Τα χείλια της λάμας ακούμπησέ τα στον γυμνό λαιμό τη

⭐️Αν με ρωτήσεις για τις γειτονιές των άστρων... έχω τόσα ρήματα να σου πω... Ακούω... τις νότες τους που παίζουν οι ψυχές μας στους κρατήρες τους... Μαζεύω... το Φως από τη μάζα των πυρήνων τους σταγόνα σταγόνα Και ξεδιψώ... με λέξεις αστρικές τις άνυδρες Σιωπές μας... Σκαλώνω τις φθαρτές μου φλέβες στα πυκνά νεφελώματα του ονείρου για ν' αναπνεύσει ο χρόνος σου φωτόρρυτες στιγμές... ❣️Ά-φθονα ρήματα... ρέοντα στα ο

Να το θυμάσαι, αν βρεθώ σε νοσταλγία Αδιαμαρτύρητα στιγνά βασανιστώ Απ 'την αβάσταχτη, μεγάλη σου απουσία Στιγμές που χάρισες εγώ θα ξαναζώ. Θα σ' ονειρεύομαι γλυκά σαν τ' αεράκι Που'χει ηχώ της ηδονής τους στεναγμούς Να βρώ της άκρης νήμα στ'ονειράκι Σε θάλασσες πετώντας κι' ουρανούς. Με κατακτά σαν σε θυμάμαι η νοσταλγία Μες στο δικό σου το καβούκι να κλειστώ Όμηρος λήθης, τρυφερής αδυναμίας Στης φαντασίας μυστικά να λικνίστώ. Θα θυμηθώ κάθε φιλί σου, κάθε χάδι Στης αγκαλ

Ξημέρωσε η Πρωτομαγιά γιορτάζει όλη η εργατιά. Από τον ύπνο τους ξυπνούν πουλιά που γλυκοκελαηδούν. Ανοίγει διάπλατα η καρδιά, ντύνεται έκσταση η ματιά, ολόγεμη η φύση ομορφιά, δέντρα, λουλούδια σε κλωνιά με αρώματα μεθυστικά γιορτάζουν την Πρωτομαγιά. Το βλέμμα μου αλλαργινό στον απέραντο πέρα ουρανό, τα χείλη μιλούν με το Θεό, δεν χορταίνω να κοιτώ Παράδεισος στ' αλήθεια είν' εδώ δεν είναι όνειρο τον ζω. Mπροστά μου τριανταφυλλιές, πύρινες, κόκκινες φωτιές, κλώνια με φ

Με μάτια κλειστά σ' αγάπησα. Η μυρωδιά σου ανθώνας ζωής στη μύχια γη που αντάμωσα. Οι κούνιες του χρόνου σταμάτησαν καιρό να λικνίζουν από τα γέλια σου. Βλέπεις.... Μεγάλωσες πια... Η ευτυχία σου... κρατά ζεστά τα καλοκαίρια μου. Όσο ανατέλλεις δύουν οι στιγμές μας. Θάλασσα η αγάπη μας, ανταριάζει και παλεύει στα γαλανά σου... Της αλμύρας τα βουνά,ύψη ολάκερα κράταγα πάντα μακριά σου. Με το βλέμμα της νιότης το μέλλον βάλθηκες, να ξελογιάζεις. Γελώ, καθώς στα μάτια σου

Άκουγα την ανάσα του φεγγαριού ν'ανθίζει, μια νύχτα που οι ερωτευμένοι στέναζαν στους βράχους, κρεμασμένο στην ερημιά που απλωνόταν στο πέλαγος. Ψιθύριζε και αυτό γι'αγάπη Στέναζε σιωπηλά για έναν έρωτα. Σεργιάνιζε ολομόναχο στο δικό του κρεβάτι. Μια νύχτα, που αδειάσαμε τους φόβους μας μ'ένα λυγμό στα χείλη του. Μια νύχτα, που οι σιωπές του έρωτα, μιλούσαν με το φεγγάρι, πνίγοντας τις κραυγές τους. Σωτηρούλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🌹

Μεγάλωσε η μέρα, για μένα όμως οι νύχτες έγιναν τεράστιες, χωρίς τελειωμό. Αισθάνομαι πως η σιωπή έκανε την ψυχή μου σπίτι της και μένει μόνιμα. Μια περίεργη ησυχία πλανάται τριγύρω. Σαν η αγάπη να αιωρείται ακόμα στον αέρα. Ξυπνάω σε μια περίεργη ηρεμία, εκεί που έμεινε τώρα η σκιά σου, αναδύει ακόμα η μορφή σου, το άρωμα σου. Δεν υπήρξε αντίο ούτε αποχαιρετισμός. Δεν χρειάστηκαν λέξεις για να ξέρουμε. Μερικές φορές οι καρδιές μιλούν βαθιά μόνο με ένα βλέμμα, και τις πιο

Στο ξέφωτο της παραλίας ακόμη και όταν τίποτε δεν καρτερείς, ανθρώπινες συμπεριφορές γλυκά σε παρασύρουν, ονειροβατείς στην αιώρα τής ζωής! Στην αμμουδερή αγκαλιά, καρδιές αγάπης δημιουργείς και ο Θεός του Ανέμου ξελογιάζει καθε ευκαιρία, κάθε κρυφή επιθυμία, που μάταια προσδοκείς ... Απρόσκλητα, έρωτας σα κομήτης μπορεί το γκρι να κάνει ροζ. Κόκκους τής χρυσαφένιας άμμου, να εμφυσήσει.. Δίνοντας σάρκα και οστά, σε όνειρα, που έμοιαζαν απατηλά. Τον χτυπο της καρδιάς σου, να

Ήρθε πάλι η ευτυχία                    Χαμογέλα           Άδραξε την ευκαιρία         Τι κι αν αύριο θα χαθεί                 Και που ξέρεις          Αύριο μια άλλη μέρα θα ρθεί            Το πολύ μας στη ζωή                   Ακατανίκητο           Απλό και κατανοητό          Εύκολο δεν είναι τίποτα !!                  Στη ζωή     του τυράννου μυαλού σου             κοίτα να ξεφύγεις                Πέφτεις θύμα συνεχώς           Μα ποιος είσαι ποιος;         Τι κι αν μείνεις

Σε βρίσκω στην ομορφιά του δειλινού, στα καλντερίμια τ' ουρανού, σε κάθε πέταγμα του νου σε βρίσκω. Σε βρίσκω στη σιγαλιά της ροδαυγής, σε κάθε άκρια της γης, στο βλέφαρο της αστραπής σε βρίσκω. Σε βρίσκω σ' όλα τ' αστέρια της νυχτιάς, στη ζεστασιά της αμμουδιάς, μες στο κενό της ερημιάς σε βρίσκω. Σε βρίσκω στα ναι, στα όχι, στα γιατί, όπου η σκέψη μου πατεί, σε κάθε μου διαδρομή σε βρίσκω. Σε βρίσκω σ' όλους τους χάρτες του νοτιά, στο αεράκι του βορρά, σ' όσα η καρδιά παρατ

Χριστός Ανέστη και χρόνια πολλά ψυχούλες μου αγαπημένες! Καλημέρα φίλες και φίλοι μου αγαπημένοι! Χαρούμενη και ευλογημένη Παρασκευή με υγεία αγάπη αισιοδοξία θετική σκέψη και καλή διάθεση! ♥️ Ζήσε…!!❤️ Ζήσε... όχι όπως σου είπαν, αλλά όπως ψιθυρίζει μέσα σου η ζωή όταν σωπαίνουν όλα. Σαν παραμύθι που δεν χρειάζεται τέλος, σαν δρόμος που δεν ζητά προορισμό, μόνο βήματα… και ανάσες. Κάθε πρωί, άσε μια "καλημέρα" να ανθίσει στα χείλη σου πριν ακόμα ο ήλιος καλοβγεί Και το βράδυ

Μυρτούλα, π΄ ευωδίαζες, νιάτα και ομορφιά και άνθιζες κι ομόρφαινες, σα να ΄σουνα Μυρτιά, της Αφροδίτης ιερό, άνθος αγαπημένο, πανέμορφο και ευωδιαστό, της μάνας λατρεμένο. Μυρτούλα, που επόθησες τον κόσμο να γνωρίσεις, είναι ο κόσμος μας κακός, προκλήσεις να αγνοήσεις! Πουλάκι π΄ άνοιξες φτερά, μακριά απ΄την φωλιά σου, σε παραφύλαγαν θεριά. Φύγε πουλάκι, βιάσου.. Ρόδο του Απρίλη όμορφο, ανάγκαθο και αγνό, κακοί σου στήσαν άρκυες ταξίδι αλαργινό. Σε άλλου

Σήμερα φόρεσα τα φθαρτά μου• έκρυψα της μάνας τα ρούχα, του πατέρα τις γραβάτες, για να σε ερωτευτώ, να περισσέψω μόνος. Άφησα τη σκόνη να αιωρείται κόκκινη, γευστική να συμβαίνει μέσα στο φως χαζεύοντας τον εμπαιγμό της• ούρλιαζε πως είσαι εδώ. Ύστερα μοίρασα τα κύτταρα δίκαια, κάθε πληγή κι ένα. Δεν σε αγάπησα μόνο• σε αγάπησα από μέσα εγκυμονώντας κάθε κίνδυνο. Το ήξερες, έστω ψιθυριστά. Το ξέρεις.. Έβγαλα τη μνήμη με μέριμνα την άφησα αλλού, ήσουν ήδη γνώριμη. Η αγάπη πρό

Θύμωσε πια κι ο ουρανός, αστράφτει και βροντάει κατάμαυρος από θυμό, σε κεραυνούς ξεσπάει. Πλημμύρες και κατακλυσμοί, οργώνοντας όλη τη γη θαρρείς... του κόσμου η συντέλεια έχει 'ρθεί... Θ ε έ μου, δύσκολοι χρόνοι και καιροί, βάσαν, πίκρες και καημοί... φτώχεια και δυστυχία, στείρα από ελπίδα η ζωή από αγάπη και χαρά στεγνή του κόσμου η καρδιά μέσα σε πανδημία. Κι όμως, ποτέ δεν είν ' αργά, ν ' αλλάξει ο κόσμος μας πορεία, χρειάζεται αγώνας, υπομονή, αγάπη, πίστη στο Θεό κα

Βλέμμα καλοκαιρινό και ξάστερο, συνηθισμένη μέρα διάθεση στα ύψη, διαβολεμένο κέφι. Καθυστερημένο λεωφορείο, ουρές από χασμουρητά, γκρίνιες και εντάσεις, η ακατάληπτη χαρά άσβεστη. Εργασία δύσκολη,απαιτητική, μικρή αργοπορία, υποτιμητική επίπληξη, συννεφιάζει το βλέμμα. Προχωρά η μέρα, ατέλειωτες απαιτήσεις, χαμόγελα επίπλαστα, εξάντληση απερίγραπτη. Το καλοκαίρι,χειμώνας, βαραίνουν τα μέλη, η μέρα στο τέλος της. Τί πέτυχες; Πρόσφερες όσα επιθυμούσες; Φύλαξες την ψυχή σου από

Η οθόνη του παράθυρου σκοτεινή αντικριστά η φωτιά της μνήμης φωτίζει θύμισες από τους πόνους της καρδιάς. Η άγρια μουσική της πραγματικότητας κομματιάζει την πλάνη της ελπίδας και τα δίχτυα του μυαλού μπλέκονται σε μια παγίδα στον πάτο στο κατακάθι του πόνου της Κάθε βράδυ σιγά σιγά υψώνει τοίχο για να τον γκρεμίσει το πρωί και να βγει ανοιχτή στον κίνδυνο να κατέβει ως την αγάπη. Που πήγε δεν θυμάται Μόνο ότι ο πόνος της Δεν βρήκε ανταπόκριση Δεν βρήκε θαλπωρή Paul Cezanne 1

Ανέμενε ποτέ με λαχτάρα έναν ήχο. Έμπηγε τα νύχια βαθιά στο σώμα από την αγωνία της προσμονής. Τιναζόταν στο άκουσμα μιας φωνής μέσα στο όνειρο. Κι εκεί, μεσούσης της νύχτας, έβλεπε τον διακαμό του στη ρίζα ενός αόρατου δέντρου, με τα κλαδιά να λυγίζουν στην απούσα παρουσία του, ενώ την ίδια ώρα εκείνη, σαν υπνοβάτης, ξυπόλυτη κι αλαφροΐσκιωτη, βάδιζε μέσα στο σκοτάδι μιας ανύπαρκτης ώρας… Κι αυτό το απόκοσμο μουσικό άκουσμα διαχεόταν στη μυστηριακή ατμόσφαιρα της σπηλιάς, κα

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη. ............................... Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω. Απόσπασμα από τα ¨ΤΕΊΧΗ” Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ ΑΛΗΤΗΣ Μόνος του στο ουζερί,σε μια ψάθινη σπασμένη καρέκλα ακουμπισμένος, τώρα στα στερνά του χρόνια , απόμαχος της ζωής,ανέρωτο πίνει το ούζο του ανάμεσα σε χαρά και θλίψη και όσο έπινε άλλο τόσο αυξανόταν η περιστροφή της γης και απομακρυνόταν ο κόσμος του. Μην ευνου

Σκόρπια η άμμος στα πατήματα μας... Έναν έναν μετρούσαμε τους κόκκους των ονείρων μας... Τώρα μείναμε ξάφνου μετέωροι ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα. Ακούνητοι και λαβωμένοι στην  κάψα του ήλιου, προσμένουν οι λέξεις τα αστέρια να λάμψουν ξανά... Βαθιές οι  σιωπές που νιώθουμε κι ανείπωτες, Σαν ανάσες, που δεν τολμούν να  ουρλιάξουν, σαν βλέμματα μισά και σκοτωμένα. Βλέπεις; Μας θέλουν  ξένους, Ίσως μια νύχτα, όταν ο ουρανός μας αγαπήσει, λάμψει για μας. Να μαζέψουμε ξανά τ

Μπροστά στη πόρτα σου Έσπασαν οι φλέβες του ξύλου Η αιμορραγία δεν υποχωρεί Η διάβρωση σαράκι Η λαβή σκουριασμένη βαριανασαίνει Τα αποτυπώματα εκεί Μπήκα ή βγήκα Ήρθα ή έφυγα Εγώ ακόμη δε ξέρω Το ξύλο παραιτήθηκε Ούτε σύρτης, ούτε κλειδί Η κλειδαριά πεθαμένη στο ρεύμα Ασφυκτιώ Ο αέρας δε μπαίνει από την κλειστή σου πόρτα Τα μέσα και τα έξω εξαντλήθηκαν Ο ήχος μαχαιρώθηκε Η πρόθεση γυμνή αποστεώθηκε Μου γύρισες την πλάτη Εσύ ήσουν πάντα η πόρτα Τι περιμένεις Κλειδώσου μέσα Εγώ

Αυτή τη νύχτα που να μιλήσω σε ποιον να τα πω, πόσο μεγάλος είναι ο πόνος και σκοτεινιά μες στο μυαλό. Έχω μια αμφιβολία είμαι στα χρόνια της εφηβείας, και είμαι τόσο μόνος βαρύς στην καρδιά μου ο πόνος. Μες στο μυαλό μου χιλιάδες σκέψεις με βασανίζουν ως το πρωί. Και να μην έχεις ένα χέρι κάπου να κρατηθείς. Αχ, με πιάνει αυτή η αμφιβολία είμαι στα χρόνια της εφηβείας, που όλοι σου λένε τι θέλουν να κάνεις εσύ. Μες στου μυαλού την καταιγίδα και ο κόσμος να μη σου δίνει ελπί

Καλημέρα αν μπορεί να λέγεται καλημέρα, όταν η συνείδηση βαραίνει αγαπημένοι μου φίλοι. Συγγνώμη Μυρτώ , Όχι μόνο για το κακό που σου έκαναν. Αλλά και για το στόμα που άνοιξε μετά. Για όλους εκείνους που αντί να σωπάσουν, σε δίκαζαν. Που μέτρησαν το ντύσιμό σου, τις επιλογές σου, την παρουσία σου λες και αυτά εξηγούν το έγκλημα. Λες και υπάρχει ποτέ αλλά. Δεν υπάρχει αλλά. Υπάρχει μόνο βία. Και ευθύνη. Μια κοινωνία που ακόμα ψάχνει τι φορούσε ένα κορίτσι, αντί να

Απρόβλεπτα ανοίγουν οι πύλες τ' ουρανού... ο μεγάλος κατακλυσμός πλησιάζει, ατέλειωτα τα δάκρυα. Μα ένα δάκρυ πάντα ξεχωρίζει, το πιο καυτό, της μάνας. Είν' η μέρα του πόνου, των απελπισμένων, ειν' η μέρα που οι κραυγές σιωπούν και γίνονται δάκρυα, πόνος πίσω απ τα μαύρα σύννεφα της απελπισίας. Οι πύλες τ ουρανού ανοίγουν διάπλατες, να χωρέσουν η θρηνητική ερημιά κι η απελπισία της κάθε μάνας. Πως να περιμένει το θαύμα, την άνοιξη, κοιτώντας τα σφαλισμένα μάτια, χάθηκε κι

(στη μνήμη του αγαπημένου μου πατέρα) Στις άστατες ανεμοδούρες του μυαλού εκεί που η μνήμη ανεμοπαλεύει πικρή είναι της λήθης η πνοή που τη φωνή ξεραίνει. Στις έρημες αλησμονιές του νου εκεί που η διάνοια βαλτώνει της σκέψης ο ποταμός γοερά το ρου του δυναμώνει. Μακριά στα πέρατα, σβηστά εκεί που η ζήση αποσώνει μια αχτίδα των ματιών σου ζωντανά φωτά και μας λυτρώνει. Νίκος Μητρόπουλος 🪽