Ήρθα να μιλήσω με τη θάλασσα για τον χειμώνα. Να της κατεβάσω, για τις πρώτες ψύχρες, τα μανίκια. Σε νησιά ανατρίχιασαν οι πατημασιές,...

Θυμάσαι τα απρόσκλητα φ ε γ γ ά ρ ι α που πέρασαν απ' το μπαλκόνι σου...🌙 Στάθηκαν για λίγο ρίχνοντας ασημοκλωστές για να υφάνεις τις...

Στα μάτια του κόσμου φωλιάζει ο πόνος Μια κραυγή ζει στον αέρα της αγάπης. Κάνε το όνειρο αλήθεια. Σμίλεψε το μέλλον στης καρδιάς τους...

Η οδός σχεδόν ατελείωτη από την Αθήνα η εκκίνηση ως την Ελευσίνα ο τερματισμός. Ακροβατεί η πομπή με τις επτά παρθένες στην αρχή της, που...

Καθώς βραδιάζει, γεμίζουν οι δρόμοι σκιές. Αυτές των ονειροπόλων, που ακούραστα περιμένουν το αύριο, να ζωντανέψει, όσα οι ουρανοί τους...

Στην είσοδο του σταθμού το γαντοφορεμένο χεράκι ακούμπησε την υπέρβαρη βαλίτσα. Βαριά σαν την καρδιά της κι έβαζε τρικλοποδιά στο...

Κι ακούω. Όλο ακούω τους λυγμούς   των αμαρτωλών — αυτών που έσφαλαν,   που πρόδωσαν, ίσως άθελα. Που απέτυχαν  και τώρα πληρώνουν κάθε...

Είχες μια γεύση τρικυμίας στα χείλη Είχες δυο χέρια κατάδικά σου να σου ζυμώνουν το ψωμί... Είχες φίλους - φίλες καλούς-ες και διαλεχτές....

Αν με ρωτούσατε ποια λέξη μπορεί να συμπυκνώσει το νόημα της ζωής, θα σας απαντούσα χωρίς δισταγμό: «εγκαίρως». Και αν η απάντηση αυτή...

Εκεί που η νύχτα  γίνεται σιωπή. Εκεί θα τρέξω  Κρυφά πριν την αυγή. Στις αγορές  στα άδεια καφενεία. Στα κατακόκκινα  του δρόμου τα...

Πίσω με γυρνούν τα βήματά μου, στα χώματα τα ευλογημένα, του μισεμού λόγια θλιμμένα, τρυπούν με πόνο την καρδιά μου. Στης πεθυμιάς το...

Οτιδήποτε περνά ,όσο ψυχοφθόρο και να’ ναι ,το καλύπτουμε μετά από καιρό , με μια δόση χρυσόσκονης κι ένα αίσθημα νοσταλγίας που...

Τα μεσημέρια της Αθήνας χαραμίζονται στην τρέλα της κίνησης, της οχλοβοής και του παραλογισμού. Άγχος, στρες ακόμα και για μια θέση...

Ήταν ένα παγωμένο, χειμωνιάτικο μεσημέρι. Το beach bar στεκόταν έρημο, λες και το ίδιο το τοπίο ήθελε να ξεχάσει πως κάποτε υπήρχε ζωή...

Άκουσα τη σιωπή σου,κι έμεινα άφωνη. Οι λέξεις σου άηχες,μα τόσο ηχηρές, σαν ωστικό κύμα , πέρασαν τον ωτικό λαβύρινθο κι έφτασαν στην...

Στα κελιά του του μυαλού βυθίζονται οι σκέψεις Φως ψάχνεις να βρεις, αχτίδες από τις χαραμάδες αναζητάς μήπως και φέξει. Παλεύεις με τη...

Οι φλόγες τυλίγουν το κορμί μου... Καίγομαι  και δεν νιώθω τίποτα, μόνο η φωτιά με κάνει να ζω την στιγμή. Δεν πονάω, έχει κάνει την ...

Αγάπη. Μία λέξη, πέντε γράμματα. Η ζωή μας ολόκληρη βασισμένη πάνω σ’ αυτήν. Να πάρουμε, να δώσουμε. Καθημερινή αγωνία για ένα υπέροχο...

Ι. Η σκιά Μυρίζει το δέρμα σου σαν θάλασσα που μόλις βγήκε απ’ τον ήλιο, στα χείλη μου αφήνεις αλάτι κι εγώ διψώ ξανά. Σε τυλίγω με...

Κανένας δεν γνωρίζει τις αδυναμίες μου περισσότερο από τον δαίμονα. Πάντα βρίσκει τρόπο να με δελεάσει. Όπως το φίδι στο δέντρο με τον...

Ξυπνάς με λίγο πέταγμα στο γαλανό κομμάτι του οπτικού σου πεδίου σε ένα ξυπνητό όνειρο με διάπλατα ανοιχτές τις πύλες του νου και της...

Σε περίμενα τις ατέλειωτες νύχτες του χειμώνα, έριχνα φύλλα ελιάς στο αναμμένο τζάκι να κριτσαλίζουν στην φωτιά , παραμονές Χριστούγεννα...

Φύλλα φθινοπώρου Φόρεσα μπλουζάκι μαύρο νωτισμένο από ανάσες, βουτηγμένο στο χρώμα τής θλίψης. Αγαπούσες το μαύρο, μήπως έφτανα στην...

Γύρισα σπίτι, μετά από τόση ώρα τένις είχα κουραστεί, για να μην πω, καλύτερα, ότι είχα εξοντωθεί. Έκανα ένα παγωμένο ντους και ξάπλωσα....