Στης πεθυμιάς το μετερίζι...

Πίσω με γυρνούν τα βήματά μου,

στα χώματα τα ευλογημένα,

του μισεμού λόγια θλιμμένα,

τρυπούν με πόνο την καρδιά μου.

Στης πεθυμιάς το μετερίζι,

στο σπίτι μου το πατρικό μου,

τώρα ανθοί δεν το στολίζουν

παντέρημο στέκει εκεί και μόνο.

Δεν του γλυκολαλλούν πουλιά,

άδεια η παλιά τους η φωλιά,

πορτοπαράθυρα κλειστά

τρέμουν στη λύσσα του βορριά.

Πικρό της μοίρας σου ταξίδι,

έχουν σφραγίσει πόνοι μύριοι,

κάθε σταθμός του και μαρτύριο

μες τη ψυχή μου ένα σφαγείο.

Αλλοτινοί όμορφοι κόσμοι,

μορφές αγαπημένες, φωτογραφίες,

καθρέφτες σπασμένοι της ψυχής σου

όνειρα ολόκληρης ζωής, ελπίδες...

Στη φούχτα μου μια πρέζα χώμα

για τις ψυχές που έχουν φύγει

ν' αξιωθώ ευλαβικά να

το φιλήσω,

στη μνήμη τους ν' ανάψω το καντήλι.

Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹