ΣΟΦΙΑ ΣΑΜΟΛΗ

Κατεβάστε τις πένες ποιητές, παραδώστε τις μπάντες μουσικοί. Ντύθηκε κρύο ο καιρός. Μην γράφετε, μην τραγουδάτε την ειρήνη. Την στείλανε στον πόλεμο να ζεσταθεί με αίμα. Οι σειρήνες ήχησαν πρωινό ξύπνημα. Η απόγνωση ένιψε το πρόσωπο. Η σάκα κατέβηκε άδεια τις σκάλες. Η αθωότητα σουλατσάρισε κάτω από θηλές που έσταζαν γάλα, άπιωτο. Η μέρα ξεκίνησε βαλίτσα άδεια. Τί τάχα να έταξαν στις πεταλούδες να πεθάνουν κάμπιες; Πόσα όμορφα φτερά τους χαμένα. Δέντρα μου, κρύψτε τους ανθούς, κλειδώσετε τις...

Εφάνηκαν ραφτάδες τού μέλλοντος, αγγίζοντάς με, αθέλητά μου, προβάρουν στο κορμί μου το λευκό ένδυμα τής φουρτούνας. Στην είσοδο τού κελιού, επιτοίχια φωτιζόμενη μαρτυρία: "Μην ενοχλείτε" " Επισκεπτήριον " π.μ. - μ.μ." "Αυστηρώς" Κορτάρουν οι βίδες, πότε με τον ήλιο, πότε με τους δημόσιους φανοστάτες, και η δική μου λάσκα. Είναι οι ώρες που οι μπιστικοί, κουνώντας τα ραβδιά τους, επιθυμούν να ελέγξουν την δική μου σκέψη, καθώς, εγώ, με το σταλίκι στα...

Έτσι είμαστε όλοι οι άνθρωποι, ζητάμε να μάθουμε "το αύριο", ποθούμε να δούμε τί κρύβει η ξαστεριά. Δε θέλουμε να ξέρουμε τίποτα για το "χτες", για τη βροχή. Χάθηκε... Τι μας άφησε; Τι μας πήρε; Τίποτα δεν υπάρχει στη συνείδησή μας, όλα είναι ένα κομμάτι που το στρατεύουμε με τ' άλλα να το χρησιμοποιήσουμε αύριο. Μαζεύτηκαν όλες οι έννοιες μπρος μας. Χαθήκαμε... Τα μάτια μας κοιτάνε τον ορίζοντα. Τι θα φέρει, τι θα πάρει το αύριο; Η μέρα της προσμονής, η μεγάλη μέρα του πόθου, της ευτυχίας,...