ΑΡΤΕΜΙΣ ΤΟΜΑΗ

Τα μάτια μου αλήθεια, τα θωρείς; Πόσα σ'αγαπώ σου λένε Τι τα κοιτάς και δε μιλείς Η τα κοιτάς μόνο σα κλαίνε Δες,δες τα πως γελούν Δες τα άστρα στα δάκρυα τους Πώς σε ζητούν πως καρτερούν Τα δύο σου χείλη στα βλέφαρα τους Ηλιοβασίλεμα γίνονται χρυσό Εσύ,εσύ σαν τα θαυμάζεις Άπατος βυθός τα σ'αγαπώ Στα κάστρα σου σαν τα ανεβάζεις Γιατί τα μάτια σου αγάπησα Τους δύο σου ήλιους σαν κοιτάζω Στα δύο μου μάτια διάβασε Πώς τη Ρότα της γης για σε αλλάζω Θαλασσινή Από την καλντέρα της ψυχής μου...

Είχε αλλάξει χρώμα η θάλασσα.... η δική της... Δεν ήταν εκείνη που την έλουζε ο ήλιος ακόμα και τη νύχτα ένιωθε πως άλλη θάλασσα αγκάλιαζε εκείνος. Ξέβαψε κι ουρανός της που μοσχομύριζε ο γαλάζιος της ο κρίνος. Αλλά νησιά αγκάλιαζε ...το ένιωθε και ... οι ακτές της ήταν δακρυσμένες δεν τις ρώτησε, ήξερε πως θα πληγωθούν, δεν είχαν απάντηση να βρουν ... Το ένιωθε πως ήταν πληγωμένες. Κι ο ήλιος της πέρναγε απ'την αυλή της σκυφτός... Τι να της πει πια δικαιολογία που τώρα σε άλλο τόπο δίνει...

Δεν λυγίζει το νερό Ούτε η φωτιά μες στης καρδιάς τ'αμπάρι Χτυπούν το κορμί συθέμελα Σαν να'ναι του ποταμού ροή τ'ανέμου το ζωνάρι Και σιγοτρέμει η πεθυμιά Κερί που λιώνει λίγο λίγο Παραμιλεί ο λογισμός Αγάπη που δε βρίσκει ήλιο Με κείνο το φιλί απόμεινε Χρυσό φλουρί στη σκέψη Να ήταν τ'αθάνατο νερό Ποτέ να μη στερέψει Γυμνοί οι τοίχοι της αγκαλιάς Κλαδιά θλιμμένου φθινοπώρου Μόνο του φεγγαριού περνά ο ίσκιος του Σαν να κτυπούν οπλές αλόγου. Άρτεμις η Θαλασσινή 💦 Από την καλντέρα της ψυχής μου