ΦΩΤΕΙΝΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Σταμάτησα να ακολουθώ τα ίχνη σου μες τη βροχή. Τη βραχνή φωνή έπνιξαν κεραυνοί και μπόρες. Στη δύση ξαπόστασε , ελάχιστα η ανατολή . Οι υποσημειώσεις έσβησαν, υπέγραψε η ζωή όσα δεν υπογράψαμε εγώ και εσύ! Η αυλαία έπεσε, οι πρωταγωνιστές υποκλίνονται στη θεά του κοινού... Οι ψυχές αποτεφρώθηκαν στο χειροκρότημα του γκρίζου ουρανού. Δεν ξέρω αν ζεις, εάν υπάρχω.. Ξέρω μονάχα πὼς το αληθινό χαμόγελο δακρύζει , σαν κουρνιάζει στην αγκαλιά της μνήμης, τεράστιας ολέθριας αγάπης. Ξέρω πως η...

Το κερί δάκρυσε πάνω σε μια κόλα χαρτί.. Μελάνι το περιέθαλψε με βελούδινη στοργή. Η σκέψη αποκοιμήθηκε μεθώντας, κάτω από τον ίσκιο του, που πάσχιζε την φλόγα να φυλά αναμμένη. Φλόγα δάκρυ αγκαλιάστηκαν, ακατάπαυστα η καρδιά πληκτρολογεί. Το βλέμμα του δαπέδου μυρίζει την ψυχή, ξάφνου ακούω στους τσίγκους , να ερωτοτροπεί η βροχή. Ψίθυροι και ανάσες που ακούνε μέσα στη βροχή, ελάχιστοι εναπομείναντες εραστές θνητοί... Το βλέφαρα ασφαλίσανε σκηνές πάθους και ηδονής των εραστών βροχής......

Ο θερινός κινηματογράφος μούτρωσε.. Του κρέμασαν παπιγιόν "κλειστός ". Ταινίες προβλήθηκαν , καρέκλες ξεσκονίστηκαν , συνειδήσεις άραγε αφυπνίστηκαν; Το καλοκαίρι φόρεσε φτερά, η ανεμελιά ντύθηκε φθινοπωρινά. Φύλα μουσκεύουν έγνοιες , τα κλαδιά των δέντρων χορεύουν σε αργό ρυθμό... Τα δακτυλικά αποτυπώματα του καλλιτέχνη χάθηκαν... Σκόρπισαν όσα ήταν απατηλά, κατέστησαν απολωλά. Η σοφία του νου διαμαρτύρεται , εγκωμιάζει με τρόπο που προσομοιάζει πιότερο σε μοιρολόγι τα ατυχή ,τα παράδοξα τα...