ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΚΑΣ

Τον βλέπω στον καθρέφτη. Τον ψεύτη... Που παίρνει χρόνια. Και μια σταγόνα θυμίζει ναυάγιο στα βαθιά. Τον βλέπω στο ποτήρι. Στα άδεια χείλη. Και στο τσιγάρο που καίει στο τασάκι. Τον βλέπω στα τραγούδια. Και στα λιμάνια. Στις λίμνες στα ποτάμια που έμειναν μισά... Τον βλέπω μέσα στο σκοτάδι. Να μου γελάει... Με ένα μαχαίρι πάνω στο δέρμα. Τον βλέπω πίσω από το ψέμα. Και με ένα δάκρυ πάνω στο βλέμμα. Κι όλο φοβάμαι να του το πω. Πως έχει πια πεθάνει. Δεν μένει πια εδώ... (Τίτλος σελίδας:...

Εκεί που η νύχτα γίνεται σιωπή. Εκεί θα τρέξω κρυφά πριν την αυγή. Στις αγορές στα άδεια καφενεία. Στα κατακόκκινα του δρόμου τα θηρία. Εκεί που πίνουνε γελώντας μεθυσμένοι όλοι οι άγγελοι του κόσμου οι προδομένοι. Αυτοί που κρύβουν στις τσέπες τους φτερά. Και με ρωτάνε αν έχω μια φωτιά. Μα φυσικά και έχω μια φωτιά. Και ένα κλουβί τις νύχτες να κοιμάμαι... Αν σε θυμάμαι; Κάποτε ήσουν φως. Τώρα κερί που λιώνει και λυπάμαι... Κώστας Κούκας 🌹

Ανθίζει η άνοιξη ξανά σε αυτήν εδώ την γειτονιά. Μια μαργαρίτα που γελάει σε χρυσαφένιο χώμα. Μοιάζουνε όλα γιορτινά ο ουρανός και τα κλαριά. Τα λόγια και τα χάδια στου χρόνου τα πηγάδια. Στέκουν τα πλοία σιωπηλά και περιμένουν τον νοτιά. Με ένα τραγούδι από παλιά μαζί τους να μας πάρουν. Ανοίγει ο άνεμος πανιά και εγώ θα τρέξω να σε βρω. Εκεί που μένεις στο στενό πίσω απ’ το παλιό λιμάνι. Έλα και βάλε μου κρασί να ξεδιψάσει η ψυχή. Μέσα σε κόσμους μυστικούς και διώξε μου τον πόνο… Κώστας...