ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΚΑΣ

Σε βλέπω στο λιμάνι λίγο προτού χαράξει στην έρημη αποθήκη στο σκουριασμένο ντοκ. Στα κόκκινα ντυμένη κοιτάς στον ουρανό τους άγγελους ερωτιδείς με τόξα τεντωμένα. Στο σκοτεινό πηγάδι που κολυμπάς τις νύχτες κρατώντας το ξυράφι με ρώτησες διψάς; Πήρα το μπουκάλι έσπασα ένα τζάμι κόπηκα μετά επάνω στα γυαλιά. Κι όλο φοβάμαι να σου το πω πως έχεις πια πεθάνει δεν μένεις τώρα εδώ. Κώστας Κούκας 🌹

Ποιος γνωρίζει τον βαρκάρη που όλη νύχτα λάμνει μέσα σε άγνωστα νερά; Ποιος ανάβει το φεγγάρι το τσιγάρο και το δάκρυ στο στενό το μονοπάτι και την ερημιά; Μία ξοδεμένη αγάπη σε έναν σκονισμένο χάρτη και τα αστέρια να χορεύουν με σπασμένα τα φτερά. Νύχτωσε και η πίκρα μένει σαν κοιτώντας στον καθρέφτη και χωρίς χαρά... Ένα κέρμα για τον δρόμο μια ευχή πάνω στον ώμο για τη μοναξιά.. Το φεγγάρι τώρα στέκει και ακίνητο μας βλέπει δίχως πια μιλιά... Κώστας Κούκας 🌹

Η Κραυγή – Edvard Munch (1893) Αθεράπευτος πόνος μια κραυγή που θηλάζει μες στα σπλάχνα του ζώου μια γυναίκα γεννάει νυχτερίδες στο χώμα ανεξάντλητος δρόμος οπτασία και πρίσμα σαν κομήτης που πέφτει περιέργεια – πλήξη μια σαλάτα και μπύρες κομματάκια από ψάρι δυο ποτήρια στην άκρη ομηρία ο χρόνος ουρανός στα πηγάδια περικάλυμμα μνήμης το χταπόδι κρυμμένο μες το βράχο σωπαίνει κι ο ψαράς περιμένει… 🌹 Κώστας Κούκας Εκδόσεις Όστρια Το ταξίδι εντός