ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΚΑΣ

Ποιος γνωρίζει τον βαρκάρη που όλη νύχτα λάμνει μέσα σε άγνωστα νερά; Ποιος ανάβει το φεγγάρι το τσιγάρο και το δάκρυ, στο στενό το μονοπάτι και την ερημιά; Μία ξοδεμένη αγάπη σε έναν σκονισμένο χάρτη και τα αστέρια να χορεύουν με σπασμένα τα φτερά. Νύχτωσε και η πίκρα μένει σαν κοιτώντας στον καθρέφτη και χωρίς χαρά... Ένα κέρμα για τον δρόμο μια ευχή πάνω στον ώμο για την μοναξιά... Το φεγγάρι τώρα στέκει και ακίνητο μας βλέπει δίχως πια μιλιά... Κώστας Κούκας 🌹

Κόκκινος βαρύς ο ουρανός σαν μια πέτρα που θέλει να θρηνήσει. Έχει αλλάξει χρώματα ο βυθός και εσύ κοιμάσαι στης λησμονιάς την θλίψη. Κι όλο ρωτάς, που τελειώνει ο ουρανός ένα κερί γιατί καίει στο σκοτάδι; Κοίτα το φως πως λάμπει ιλαρό σαν σπαραγμός μιας τελευταίας λάμψης. Μα έξω γελάνε και πάλι τα παιδιά και ερωτεύονται το δέρμα της Μαρίας. Υγρά φιλιά στο σώμα τους καρφιά βροχή που πέφτει το χώμα να δροσίσει. Θα' ρθω ξανά στο φως της χαραυγής πίσω απ' τον φάρο που δένουνε τα πλοία. Θα είμαι...

Εικαστικός: Κώστας Κούκας Αύριο θα είμαι μια πέτρα στον βυθό η ένα φωτάκι σαν κάρβουνο αναμμένο. Κοίτα της νύχτας τα βιαστικά πουλιά πως ταξιδεύουν με τα φτερά τους ανοιγμένα. Αύριο θα είμαι εγώ και ότι δεν είπα, σε μια στιγμή σε μια φωτογραφία. Σε μια ακόμα του χρόνου ανοησία. Φωτιά παλιά που καίει σαν θυσία. Αύριο θα είμαι ένα αστέρι μακρινό, που όλο φλέγεται στον βραδινό ουρανό, σαν στο μπαλκόνι σου βγαίνεις και κοιτάς. Αυτά τα τραίνα που χάθηκαν ρωτάς... Και εσύ θα είσαι του κόσμου η...