ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΥ

Η Ανάσταση δεν είναι απλώς μια συνηθισμένη στιγμή. Είναι το συναίσθημα για την ελπίδα και την αναγέννηση.  Είναι η νύχτα που κρατάμε  την ανάσα μας  μέχρι να ακουστεί το «Χριστός Ανέστη» και να φωτιστούν τα πρόσωπα μας  με το πιο λαμπερό ανθρώπινο χαμόγελο. Το  Πάσχα κουβαλά κάτι ακόμη βαθύτερο.  Μνήμες,υπέροχες αναμνήσεις,από εκείνο το φρεσκοψημένο τσουρέκι της γιαγιάς,τα κόκκινα δάκτυλα από την βαφή των αυγών,και τα λαχταριστά κουλουράκια, αυτά που μοσχοβολούν κι τρέχουν τα παιδιά κρυφά να...

Στέκεσαι στο μπαλκόνι... κι εγώ, σαν ερειπωμένο σπίτι, μαθαίνω να καίγομαι δίχως να πονώ... Μαθαίνω να θυμάμαι... Δύο ονόματα μας δόθηκαν, τόσο βαριά σαν κατάρα: Ρωμαίος, Ιουλιέτα. Τα χείλη μας τα αρνήθηκαν. Μίλησε το μαχαίρι... Και τούτος ο κόσμος, τόσο «μικρός», δυο ανάσες δρόμος, που χώριζαν αιώνες μίσους. Μα η αγάπη, είπαν, ήταν αμαρτία, εμείς τότε πώς γίναμε άγιοι μέσα στην πτώση; Τη μοίρα τη ρημαδιασμένη δεν την πολεμάς... Γράφει με αίμα ό,τι δεν αντέχει στη λάμψη την εωθινή. Κι έτσι...

Σήμερα ο ήλιος λάμπει πολύ, ίσως γιατί γιορτάζεις εσύ. Φωτεινό, λαμπερό, ταπεινό, Λάζαρέ μου, όνομα ιερό, σαν την Άνοιξη που φέρνει το φως. Βρίσκεις τον δρόμο σου, κι όταν χαθείς. Έχεις χαράξει μόνος ζωή, σε μονοπάτι που κάποιες φορές πληγώνει, μα οι χαρές σε περιμένουν, σαν φρέσκια ανεμώνη. Στο όνομά σου ζωή να σκορπάς, ελπίδα γύρω σου παντού να κρατάς. Κι ό,τι κι αν έρθει, να θυμάσαι καλά: είσαι για μένα παιδί της καρδιάς. Χρόνια πολλά, με αγάπη πολλή, να μην αγνοείς την πίστη ψυχής. Κοίτα...