ΒΑΣΣΙΑ ΜΗΤΡΑΚΟΥ

Πέντε χαϊκού για τις πέντε νεράιδες  Άδικα φύγαν Πανέμορφες νεράιδες  Με ένα γιατί ... Δεν θα χτυπούν πια  Πέντε ήταν οι καρδιές  Και σιώπησαν  Άγγελοι γίναν  Πέντε ζευγάρια μάτια  Ζωή άδικη  Σκοτεινιασμένο Αναπάντητο πρωί  Και ρημαγμένο  Εκεί θα μείνει  Από τον βαθύ πόνο  Τοπίο θολό... Βάσια Μητράκου 🌹

Η επιστροφή !! Το σπίτι που θυμόταν.. Ύστερα από χρόνια σιωπής και απόστασης, η επιστροφή στο πατρικό σπίτι έμοιαζε σαν μια αθόρυβη συμφιλίωση με το παρελθόν, τις μνήμες και όσα δεν είχαν ειπωθεί ποτέ. Έτσι λοιπόν, με ένα καλωσόρισμα της μάνας μπήκε πρώτος, τίναξε το χιόνι από το παλτό του, το έβγαλε και το κρέμασε μαζί με το καπέλο του στην κρεμάστρα της εισόδου. Το σπίτι όμορφα συμμαζεμένο κι από την κουζίνα ερχόταν εκείνη η γνώριμη μυρωδιά του ψωμιού που μόλις είχε βγει. "Α ρε μάνα…"...

Ξέφτι τριανταφυλλιάς" Το ατίθασο άτι της κοινωνίας μεγαλόπνοα σχέδια εμφύσησε, κι έτρεχε, κι αφηνόταν, κι έπλαθε κόσμους  πάνω σε σκόνη και όνειρα. Μα εσύ αναβάτης άπειρος, κρατούσες τα χαλινάρια  σαν να ’ταν σκοινιά σωτηρίας. Κι η άμαξα πίσω σας γεμάτη χλευασμούς, κουβαλά φωνές και ξένες γνώμες,  βλέμματα που βαραίνουν. Κι η μάνα σε μιαν άκρη,  στέκει ανήμπορη· κοιτάζει το παιδί που φεύγει, χωρίς να ξέρει αν είναι για το καλύτερο ή το χειρότερο. Είν’ η ζωή που σε παρέσυρε, μα είσαι κι εσύ...