ΕΡΩΔΙΤΗ ΠΑΠΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Η Αθανασία κοίταξε γύρω της. Βρισκόταν στο σπίτι της γειτόνισσάς της. Το αναγνώρισε αμέσως, παρόλο που δεν μπορούσε να θυμηθεί ούτε πότε είχε πάει εκεί ούτε πώς είχε περάσει την πόρτα. Στεκόταν στον μικρό διάδρομο που οδηγούσε στο σαλόνι και από μέσα ακούγονταν φωνές. Άνθρωποι μιλούσαν όλοι μαζί, μα όσο κι αν προσπαθούσε, δεν μπορούσε να ξεχωρίσει τι έλεγαν. Έκανε να προχωρήσει, όμως σταμάτησε απότομα. Στο πάτωμα, ακριβώς μπροστά στα πόδια της, βρισκόταν μια εικόνα της Παναγίας. Την κοίταξε...

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΦΗΝΕΙ ΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΝΑ ΣΒΗΣΟΥΝ Μια φορά κι έναν καιρό, στην άκρη ενός δάσους όπου οι λέξεις χάνονταν μέσα στην ομίχλη, περιπλανιόταν ένα κορίτσι που αγαπούσε να γράφει. Κρατούσε τις ιστορίες του κρυμμένες μέσα σε ένα παλιό, μαύρο τετράδιο. Στις σελίδες του ζούσαν άνθρωποι που δεν είχαν γεννηθεί ποτέ, πλάσματα που παραμόνευαν στις άκρες των ονείρων και ιστορίες που περίμεναν υπομονετικά κάποιον να τις ακούσει. Για καιρό, το κορίτσι ακολουθούσε ένα γνώριμο μονοπάτι. Ώσπου, μια...

Όταν Σωπαίνει ο Ήλιος και το Χώμα Ξυπνά Αναρωτήθηκες ποτέ τι συμβαίνει μέσα σε ένα άδειο νεκροταφείο, όταν σβήνει ο ήλιος; Όταν το μόνο φως που απομένει είναι οι φλόγες των κεριών που τρεμοπαίζουν, η βαριά, σιδερένια πόρτα κλείνει πίσω σου και η ησυχία γίνεται εκκωφαντική; Εκεί, οι ψίθυροι των δέντρων γίνονται ένα με τους ψιθύρους της νύχτας. Ο άνεμος φυσά και τα αγριόχορτα πνίγουν τις κορνίζες, τα ονόματα, τις αναμνήσεις. Όλοι γίνονται ένα, χωρίς πρόσωπα, χωρίς ηλικίες, χωρίς φωνή. Άκουσες...