ΕΡΩΔΙΤΗ ΠΑΠΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Κοιτούσε έξω από το παράθυρο. Το έδαφος ήταν κατάλευκο από το χιόνι. Το έλκηθρο του Άη Βασίλη ήταν ακουμπισμένο στον κορμό ενός μεγάλου, γέρικου δέντρου. Έστρεψε το βλέμμα προς τον ουρανό. Οι νιφάδες του χιονιού είχαν «παγώσει» στον αέρα κι έμοιαζαν να αιωρούνται ακίνητες. Ρουθούνισε δυσαρεστημένα. Έπρεπε να κάνει κάτι για να το διορθώσει. Πήρε στα χέρια του μια γυάλινη σφαίρα  που είχε «κλεισμένο» μέσα της ένα χριστουγεννιάτικο χωριό. Η εικόνα ήταν πανομοιότυπη με αυτή που έβλεπε από το...

Ο Άγιος Βασίλης καθόταν στην κουνιστή του πολυθρόνα και κοίταζε με περιφρόνηση ένα ξύλινο στρατιωτάκι που του έλειπε το ένα πόδι. Το σήκωσε από το ράφι, το ζύγισε στο χέρι του και συνοφρυώθηκε. «Δεν αξίζει να διορθωθεί» μουρμούρισε. «Η διόρθωση κοστίζει». Το πέταξε με δύναμη σε ένα σκοτεινό καλάθι στη γωνία του εργαστηρίου. «Άχρηστο. Στα σκουπίδια». Έσιαξε τα στρογγυλά του γυαλιά και χάιδεψε τη λευκή του γενειάδα. Σήμερα ήταν Παραμονή. Όλα έπρεπε να είναι τέλεια. Δοκίμασε να κουνηθεί ελαφρά...

Ο Τζον Γουίλοου κοίταξε το πρόσωπό του στον καθρέφτη του μπάνιου. Μαύροι κύκλοι, μάτια βαθουλωμένα στις κόγχες και γκρίζες τρίχες, συνέθεταν τη μάσκα του χρόνου που είχε καλύψει το νεανικό του πρόσωπο. Αναστέναξε κι έριξε λίγο νερό για να ξεπλύνει τη στεναχώρια του. Μόνο που εκείνη είχε στεγνώσει πάνω του. Ήθελε να ουρλιάξει και να σπάσει τον καθρέφτη για να διαλύσει την εικόνα που έβλεπε. Συγκρατήθηκε. Βγήκε από το μπάνιο. Οι πρώτες ακτίνες του πρωινού καλοκαιρινού ήλιου δημιουργούσαν...