ΓΕΩΡΓΙΑ ΣΚΟΡΔΑΚΗ

✨️Εσύ... Που έσταξες λάβα στο κορμί μου Και τη μορφή του χάραξες 💕Εσύ... Που φύτεψες άνθη στην ψυχή μου Και την αύρα της στόλισες ✨️Εσύ... Φως δυνατό στα σκοτάδια μου Δροσοσταλίδα μεθυσμένη της αυγής Γύρη στο σύμπαν της ηδονής... 💕Φωτιά και κύμα! Παντού Εσύ!!! Σαν χείμαρρος φλεγόμενος! ✨️Κι εγώ...στον φεγγαρόδρομο... Να σκάβω με τα νύχια μου τον χρόνο... Του Γαλαξία τη ρητίνη ν' ανασύρω που οι ανάσες μας σκορπίσανε στη γη... Κι ένα ένα να ζυμώσω χρυσά τ' αστέρια σου...

Κλείσε τα μάτια σου σφιχτά το Φως το αθέατο να δεις που κάθε σου κύτταρο θερμαίνει... Άνοιξε χώρο στην καρδιά κι άκουσε της Σιωπής τα χρώματα... Άγγιξε στην πρώτη γέννα τους τα ανθισμένα αρώματα... Γέμισε το στέρνο σου με Φως ακτινοβόλο... ✨️Κι ύστερα... άνοιξε τα μάτια απαλά... ✨️Ώριμο Φ ω ς . . .✨️ Που χρόνων ρωγμές σφραγίζει... Και καθρεφτίζει της Ψυχής την ιερή γεωμετρία... ✨️Υπέρλαμπρο Φ ω ς . . .✨️ δόρυ χρυσό και πανοπλία... 🌹Ε σ ύ . . . που πλήρωσες τη...

⭐️Αν με ρωτήσεις για τις γειτονιές των άστρων... έχω τόσα ρήματα να σου πω... Ακούω... τις νότες τους που παίζουν οι ψυχές μας στους κρατήρες τους... Μαζεύω... το Φως από τη μάζα των πυρήνων τους σταγόνα σταγόνα Και ξεδιψώ... με λέξεις αστρικές τις άνυδρες Σιωπές μας... Σκαλώνω τις φθαρτές μου φλέβες στα πυκνά νεφελώματα του ονείρου για ν' αναπνεύσει ο χρόνος σου φωτόρρυτες στιγμές... ❣️Ά-φθονα ρήματα... ρέοντα στα ουράνια ποτάμια ...