ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΑΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΣ

Πες μου, ποια πόρτα άνοιξες στη βαρυχειμωνιά να μπει φρέσκος, αδίστακτος αέρας. Να νιώσεις το καμίνι του βοριά που ανάβει στις ψυχές τις συνειδήσεις; Πες μου, ποια σκέψη σου έφτασε στο τέρμα και πέρασε διακριτικά απ’ την καρδιά σου, αφήνοντας πατήματα ν’ ακολουθήσεις° να μη χαθείς° να γίνει ο δρόμος σου; Πες μου ποιο όνειρο παραστράτησε και εισέβαλε στη λογική σου, με πίστη, αντοχή και ελπίδα να πραγματώσει «τ’ όνειρό» του; Είσαι και θα ‘σαι αυτός, ο ίδιος που ζητά τον ήλιο, την αίσθηση της...

Μέχρι να ‘ρθει η Πασχαλιά, τρώμε ψωμί, ντομάτα, ελιά και λίγο λάδι. Μα όταν έρθει η στιγμή που ο Κύριος θ’ Αναστηθεί, ορμάμε άγριοι κυνηγοί μες στο κοπάδι. Ψήνουμε 15 αρνιά, κατσίκια δίπλα, χοιρινά και κοκορέτσι. Γιατί Αναστήθηκε ο Χριστός και οφείλει πια, κάθε πιστός να κάνει έτσι. Μα είναι άλλη η εκδοχή που ίσως αρέσει, ίσως μη, για την ουσία. Είναι η νίκη της Ψυχής , είναι Χριστός ο Αναστάς η Πεμπτουσία. Ήττα θανάτου δια Σταυρού, νίκη του κάθε Χριστιανού, του Θεανθρώπου Και η χαρά για τη...

Ήτανε κάποτε ένας χωρικός με ένα γάιδαρο που τον φώναζε «Κιοτή» (δηλ. δειλό). Και πολλές φορές το ζωντανό, έδειχνε να φέρνει επάξια το όνομά του. Ο μπαρμπα-Αναστάσης, (το αφεντικό του γαϊδάρου), πήρε τον κιοτή κι’ ανηφόρησε στο ξέστρατο για να γιομίσει δυο κοφίνια από σύκα, να τα πάει στην αγορά. Αυτή ήταν η δουλειά του μπάρμπα, να βρίσκει τροφές της φύσης, όπως μούρα, μανιτάρια, βατόμουρα, κούμαρα, σύκα και χόρτα, να γεμίζει τα δυο κοφίνια του από δαύτα και να τα πηγαίνει στην αγορά, στους...