ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΑΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΣ

Κοιτάζω μια ξερολιθιά που αγναντεύει τ’ άπειρο. Αφέντρα σε μια θάλασσα που υποκλίνεται στο πόδι της. Και τη νοτίζει, να γιομίσει πράσινο, δέντρα, λούλουδα και χόρτα. Μα εκείνη, στέρφα Γη. Γροικά το πέλαγο κι’ ακουμπηγμένη στη στεριά ξεπλένει όλων τα κρίματα. Αυτά που γίνανε κι’ αυτά που θα ‘ρθουν. Κ.Γ.Κ. 2026

Τη θάλασσα εδιάβηκα πολλές φορές. Ταξίδι αέναο στα κύματα τ’ ανέμου. Αφρώδεις κορυφές αγγίζουν την παλάμη μου, στιγμές ερώτων του νερού. Στέγες ολόλευκες του ήλιου απαύγασμα. Λάτρης κορφών και των διχτυών τρανεύει η σύναξη. Πορφύρα το ηλιόδυσμα κατακαίει τη σκέψη μου και χάνεται στης νύχτας το ασήμωμα. Στου πέλαγου το όραμα η γραφή μου. Και στων ερώτων τη ροή. Κ.Γ.Κ. 2026

Υ Γ Ι Ε Ι Σ Κ Α Ι Α Ρ Ρ Ω Σ Τ Ε Σ Ι Σ Τ Ο Ρ Ι Ε Σ Ιστορία 3η -Γαβ,γαβ,γργααβ! Ένα άτονο άκουσμα από την αυλή -Νιάουουτς! Νιάουουτς! Παραπονιάρικο άκουσμα από το μπαλκόνι. -Άααχ! Ούουχ! Ιιιχ! Ωχ!Ωχ!Ωχ! πονεμένα ακούσματα απ’ την κρεβατοκάμαρα. -Τι έγινε ρε παιδιά; Ρωτάω μπαίνοντας στο σπίτι, διασχίζοντας τη μικρή μπροστινή αυλή. Τι πάθατε όλοι; Αρρωστήσατε; -Γργααβ, νιαουουτς, ωχ, ωχ,ωχ, όλοι μαζί. (-)Στο σπίτι μου μπήκα ή στο νοσοκομείο, σκέφτηκα. Τώρα θα δείτε. -Ωραίοι μεζέδες για...