ΑΝΔΡΟΥΛΛΑ ΘΕΟΚΛΗ-ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ

Άκουσα το ψιθύρισμα της, όμως δεν στάθηκα ούτε ένα λεπτό, να την ακούσω προσεχτικά, την αγνόησα,την έβαλα στην άκρη, και είπα.... Η ζωή τρέχει,οι προτεραιότητες τρέχουν... η βιασύνη να προλάβω,δεν με άφησε... Με κοίταζε περίεργα,με θλιμμένο βλέμμα, με τσιμπούσε να νοιώσω , την ανάγκη της να μου μιλήσει... Σκλήρυνα στο ψιθύρισμα της, την προσπέρασα ωσάν μία ξένη κι έμεινε πίσω να με κοιτάζει.... Ψιθύριζε πότε σιωπηλά πότε δυνατά, την άκουγα,την παραμέριζα , για πιό μετά, για αύριο,για...

Ένα γλυκό μειδίαμα, στα χείλη τρεμουλιάζει, και της ψυχής το μέσα της, μέσα βαθειά μουλιάζει. Λέξεις ψυχής που δεν τολμούν, λέξεις φυλακισμένες, χρώμα να δώσει φωτεινό, μα είναι μπερδεμένες. Ψάχνει τρόπο για να βρεί, αυτές να κατευνάσει, αμίλητες να προσπερνούν, κι αυτή να ησυχάσει... Παίρνει πινέλο και μπογιά, λευκό σαν περιστέρι, βάφει τους τοίχους της ψυχής, γαλήνη για να φέρει. Όνειρα που μαράθηκαν, κάπου βαθειά κλεισμένα, μ’ ένα γλυκό μειδίαμα, να βγούν αναστημένα. Ωσάν μπουμπούκια...

Μέσα απο μιά όαση, σέρνω τα βήματα μου, πουλάκια να μου κελαηδούν, γλυκειά η συντροφιά μου... Στο σπίτι μου με οδηγούν, μα βρήκα σφαλισμένο, οι πόρτες ,τα παράθυρα, βουβό κι λυπημένο. Τώρα είναι υπό κατοχή, ο τούρκος το κατέχει, αν μπορούσε να μιλεί, θάλεγε δεν αντέχει... Κλειδί κρατώ,μα μου μεινε, μέσα στα δυό μου χέρια, και στην καρδιά μου κάρφωσαν, δίκοπα τα μαχαίρια. Τα δάκρυα πετρώσανε, τώρα πια, δεν έχουν μείνει, μα ένα μου δάκρυ κύλισε, και καίει σαν καμίνι. Εις το ξωπόρτι κάθομαι, η...