ΑΝΔΡΟΥΛΛΑ ΘΕΟΚΛΗ-ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ

Εύθραυστη η ψυχή, από πούπουλο φτιαγμένη, μέσα μας ζεί κι αναπνέει, μα είναι βαθειά κρυμμένη. Όσα κρύβει μέσα της, ποτέ δεν ξεστομίζει, τάχει κάνει φυλαχτό, δικά της και τα ρίζει. Θυμώνει και ωρύεται, όποιος την πλησιάζει, στο άγγιγμα της θλίβεται, λέξη ποτέ δεν βγάζει. Θέλει γλυκά κι όμορφα, θέλει να δεί σημάδι, την πρόθεση σου οσμίζεται, αν θα της δώσεις χάδι. Ιερό πράγμα η ψυχή, δεν μπορείς να περάσεις, αν βγάλεις τα παπούτσια σου, ίσως την δελεάσεις. Πάνω στις μύτες των ποδιών, πρέπει να...

Εκκωφαντική η σιωπή, σαν κάτι προσπαθεί να φέρει, σαν δήμιος,μαχαίρι δίκοπο κρατά στο χέρι. Ουρλιάζει μέσα από τη φυλακή της, χειμώνα καλοκαίρι. Ακούω τον ήχο της σιωπής, από βαθύ λαβύρινθο να βγαίνει, λέξεις που εγκλωβίστηκαν, σε μιά βαθειά πληγή. Λέξεις που αποκοιμήθηκαν, σε ψάθα καλοκαιρινή. Φθόγγοι και δίφθογγοι, αγκομαχώντας,επιπλέουν, μέσα από τα κύματα του λογισμού. Σπάνε στα βράχια της ψυχής κι ανακυκλώνονται... Οι λέξεις συνθλίβονται, απ’ το τριγμό της σιωπής,εγκλωβίζονται, και...

Στα σκαλοπάτια της ζωής, μπορεί να σκουντουφλήσεις, μα μιά δύναμη ενδότερη, σπρώχνει να προχωρήσεις... Κι αν τύχει στα πατώματα, αυτή σε ρίξει πάλι, σήκω ξανά όσο μπορείς, σκληρή η βιοπάλη. Ποτέ στις δυσκολίες σου, μην πάψεις να ελπίζεις, όσα κι αν έρθουν δύσκολα, ποτέ σου μην λυγίζεις... Ζωή με χίλια βάσανα, μπλέκει ιστό με δάκρυ, τα ζόρια προσπερνούμε τα, τα βάζουμε στη άκρη. Σφίγγεις το χέρι σε γροθιά, όρους δικούς σου θέτεις, αχ βρέ ζωή που τυρρανείς, σαν νάσαι νομοθέτης. Στη μάχη μέσα...