ΑΝΔΡΟΥΛΛΑ ΘΕΟΚΛΗ-ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ

Κι αν η ζωή με λόγχες σε τρυπά, ποτέ σου μην τα παρατήσεις, στο τεντωμένο το σχοινί, ποτέ μην περπατήσεις. Βγάλε από μέσα στη ψυχή, ότι σε πικραίνει, στο τεντωμένο το σχοινί, ισορροπία δεν μένει. Τα ψηλοτάκουνα σαν φοράς, από ψηλά μην κοιτάζεις, κοίταξε κάτω χαμηλά, χωρίς καν να διστάζεις. Τις γόβες σου να τις φοράς, σε ισορροπία να στέκεις, στο τεντωμένο το σχοινί, ποτέ μην επιτρέπεις. Μην προκαλείς την τύχη σου, και το ποτάμι τρέχει, σαν χάσεις την ισορροπία σου, το σώμα δεν αντέχει. Στο...

Θλιμμένη κοιτάζει τη βροχή, βυθίζοντας τη σκέψη, στο μακρινό της παρελθόν, λίγο να την πλανέψει. Ευθυτενείς στο τζάμι, κρέμονται οι βροχοσταλίδες, φεύγουν και πέφτουν στο κενό, σαν χαμένες ελπίδες. Το φθινοπωρινό γκριζάρισμα, θολώνει τη ματιά της, αναπολεί όσα έζησε, κι έχει μέσ’ τη καρδιά της. Μετρά ,ξανά μετρά , στάλες κατρακυλάνε, στο μέτρημα τους χάνεται, κι οι σκέψεις της πονάνε. Μέσα από το παγερό γυαλί, ψάχνει μιά οπτασία, στου φθινοπώρου τη καταχνιά, βλέπει με φαντασία. Βροχοσταλίδες...

Άβγαλτα ήτανε παιδιά, τότε συναντηθήκαν, σκίρτημα μέσα νοιώσανε, και μονομιάς δεθήκαν. Αλλοιώτικη τότε εποχή, όλα απαγορευμένα, μα η αγάπη σαν θαρθεί, χώνεται επιτηδευμένα. Τα χέρια πιάνουνε σφικτά, κι αντάμα προχωράνε, με ζωγραφιά σφραγίζουνε, τα πρόσωπα γελάνε. Στα δύο τα κομμάτιασε, μιά μαύρη καταιγίδα, και τα παιδιά χαθήκανε, χάσανε κάθ’ ελπίδα. Η αγάπη τους σφραγίστηκε, μ’όμορφες αναμνήσεις, που κουβαλούνε στη ψυχή, και φέρνουν συγκινήσεις. Και τα παιδιά μεγάλωσαν, κάπου συναντηθήκαν, μα...