ΑΝΔΡΟΥΛΛΑ ΘΕΟΚΛΗ-ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ

Δρασκέλισα τα σύνορα, πέρασα το ποτάμι, μιά σκιά μ’ ακολουθεί, τρέχει μα δεν με φτάνει. Γυρνάω πίσω για να δώ, και την σκιά ν’αγγίξω, θαρρώ πώς είναι άπιαστη, τη γλώσσα θα ρουφήξω. Μιά οπτασία απ’ τα παλιά, ήρθε στη θύμηση μου, περάσανε χρόνια πολλά, γλυκειά ανάμνηση μου. Απόρησα με την σκιά, ποιά νάναι,που με ξέρει, μα η σκιά μ’ ακολουθεί, κύμα την έχει φέρει. Τα δυό μου χέρια άπλωσα, να πάρω τα δικά της, μα η σκιά απόμακρη, κρύφτηκε στη θωριά της. Δυό δρόμοι ξέχωροι, χωρίς κοινό σημάδι, το...

Ήρθε και πάλιν η Άνοιξη, με βουρκωμένα μάτια, φωτιά βάλαν στη στράτα της, βόλια στα μονοπάτια. Έσκυψε το κεφάλι της, ματώνει στο πέρασμα της, αντί λουλούδια και ανθούς, ντρόουνς βλέπει μπροστά της. Σκιάζουνε την όψη της, θολώνουν την θωριά της, γκριζόμαυροι είν’ οι καπνοί, πνίγουν την ευωδιά της. Μιά Άνοιξη αλλοιώτικη, χωρίς πολύχρωμο φουστάνι, σκούριασε απ’ τους καπνούς, ρέει θολό ποτάμι... Πνίγεται η μέση Ανατολή, κι η Άνοιξη σκοτεινιάζει, στην Κύπρο μας σαν σεργιανεί, σκέψη βουβή...

Η μέση Ανατολή φλέγεται, ο κόσμος της στενάζει, την Κύπρο μπλέκουνε, κι εμάς επηρεάζει. Στα δίχτυα,μας έμπλεξαν, κι ο κόσμος υποφέρει, παίζουνε με τις ζωές, τούτη η σύρραξη...Τί πάλιν θα φέρει.... Φόβος κι απόγνωση ξανά, τρέμει το φυλλοκάρδι, σε μιά γωνιά μας στρίμωξαν, συμφέροντα έχουν άλλοι. Πύρινα είναι τα πουλιά, που μακριά εκσφενδονίζουν, κι όπου καθήσουν άτσαλα, φωτιά παντού σκορπίζουν. Κράτα γερά Κύπρος μας, τα σπλάχνα σου γυρεύουν, άλλοι οι άρχοντες εδώ, κι άλλοι μας διαφεντεύουν....