ΝΙΚΗ ΦΩΚΑ

Η πόρτα σφαλισμένη, στο χρόνο, στη ζωή, στις φωνές. Πως έγιναν όλα βιαστικά παρελθόν...  Μόνο  οι γλάστρες ακόμα ζωντανές, αφημένες στου ήλιου το φως, ναι, κι οι μνήμες, που σεργιανούσαν νύχτα μέρα απ τα ντουβάρια στα κλειστά παράθυρα. Τι πληγώνει το χρόνο περισσότερο; Η σιωπή που απλώνεται, η απουσία, η ή νοσταλγία που ντύνει τις μνήμες; Πονάει αυτό που αφήνεις και κλείνοντας την πόρτα κρατά κομμάτια ζωής, πονάει το κενό που δεν γεμίζει κι οι στιγμές που περιπλανώνται σε αέναο ταξίδι....

Καθώς βραδιάζει, γεμίζουν οι δρόμοι σκιές. Αυτές των ονειροπόλων, που ακούραστα περιμένουν το αύριο, να ζωντανέψει, όσα οι ουρανοί τους...

Στις πύλες της ζωής στέκονται ενας Χριστός κι ενας Ιούδας, από τη μιά αλήθειες σαν δύσκολος θάνατος και μοναδική συγκατάβαση, κι απ την...