ΝΙΚΗ ΦΩΚΑ

Βαραίνει ο ουρανός και χαμηλώνει, η ψυχή σε δαιδαλώδεις διαδρομές με κομμένη ανάσα ζητά διέξοδο. Προσευχές δακρυσμένες σβήνουν τα φώτα κι ανάβουν, θαρρείς, τα σκοτάδια. Λέξεις συλλαβιστές —ποιο ταξίδι ακολουθούν; Στον ορίζοντα σβήνει το τελευταίο αστέρι, τάμα μιας μοίρας, απομεινάρι της μνήμης. Μόνο μια κλωστή κρατά τις σκέψεις, η γνώση μάταιη, πριν το φεγγάρι χαμηλώσει κι άλλο. Στο λίγο της αγάπης, σκέψεις ξενιτεμένες,ποιαν όραση να δοξάσουν τα μάτια ... Αδίδακτη, νικημένη, αλύγιστη κι όλη η...

Στους δειλινού τα παράξενα χρώματα αναζητώ τους χρησμούς. Τα παράπονα του ήλιου μια θάλασσα μπροστά μου, πως να δώσω φως στις πέτρες που έχτισαν την ερημιά μου.... Έμεινα εδώ να σου μιλώ για της αγάπης τα φεγγάρια , ενώ γύρω μου πληθαίνουν οι άνθρωποι χωρίς πορεία, το καλό βάφτηκε κακό κι ο ουρανός γέμισε απ τα σύννεφα των αναστεναγμών. Πάνω σε τόσο γκρίζο πως να ζωντανέψω το χρώμα της αγάπης? Στα ψεύτικα λόγια πως να δώσω φως... περπατάω και γύρω μου πληθαίνουν αυτοί που φωνάζουν "Ιούδα"....

Καρφιά να μπαίνουν στις λέξεις Σε καιρούς σιωπής κι απόγνωσης, που όλα ξεπουλιούνται στα παζάρια του κόσμου, να μην αφήνεις αδέσποτες τις λέξεις σου. Να πιστεύεις πως τίποτε δε χάθηκε, να τις μαζεύεις, να τις μετράς κι ύστερα να τις καρφώνεις έτσι, που να τις διασώζεις απ' την ήττα. Τα καρφιά τους γίνονται απ' τους ανυπότακτους, απ' τους οδοιπόρους της ψευδαίσθησης που καρφώνουν δυνατά τις αλήθειες τους. Τα χρόνια γλιστρούν στη ματαιότητα, οι άνεμοι απ' τις άκρες του κόσμου φυσούν το...