ΝΙΚΗ ΦΩΚΑ

Πάλι απόψε θα περπατήσουμε τη σκέψη πάνω στις σκιές του χτές. Ότι μας άφησε πληγέςθα σκεπάσουμε με το σκοταδι κι ύστερα, τίποτε πια δε θα μας φοβίζει. Οι μεγάλες σκιές απ το πολύ φώς γεννιούνται, μα η φτωχή μας καρδιά δειλιάζει, άπειρες μας τριγυρνόυν. Τίποτ' άλλο απ τα "θέλω " μας δεν είναι, απ τα έκπτωτα όνειρά μας . Όσα θελήσαμε, όσα παλεψαμε έστω κι αργά, κι οσα δεν καταφέραμε, ίσως τελικά αυτά να μας θλίβουν περισσότερο. Ένα ολόκληρο χτές γεμάτο σιωπές, φωνές χωρίς χρώμα, σταυρωμένες...

Επαίτες ενός παραδείσου για να γλυκάνουν οι πληγές μας, λίγο χρώμα να σκεπάσει τη φτώχεια της ψυχής μας που αμετανόητη διαλέγει τις λάθος πορείες. Πνιγόμαστε στο φως, οι σιωπές κοίτονται κάτω, δίκασαν το χρόνο μαζί και τον πόνο, αιώνιο συμμαχό του. Κάτι γεννιέται, κάτι πεθαίνει, απ των χρωμάτων το κενό θα κρατηθούμε, ο παράδεισος μια αναπνοή μακριά. Θα περάσουμε το κατώφλι, μ' αυτά τα κουρελιάρικα ρούχα, με τα πόδια γεμάτα αίμα, μια ανάσα ο παράδεισος μακριά. Στους τόπους της ζωής μας,...

Πάμε κι ερχόμαστε, σε πολύβουες πόλεις κοιτάμε ο ένας τον άλλον με βλέμματα από χιόνι, και μέσα μας όλα μια ατελείωτη παγωμένη γη. Κι αν τύχει να σηκώσουμε το βλέμμα ψηλά, τότε, μέσα μας αστράφτει όλο το σύμπαν, οι φλέβες μας ποτάμια που ξεχειλίζουν, κι η σκέψη λούζεται στο φως. Η καρδιά μας ένας γαλαξίας κι αυτή φτιαγμένη μόνο για να βλέπει το θαύμα, όλοι απ' αυτή τη μαγική σκόνη είμαστε φτιαγμένοι, πως το ξεχάσαμε όμως, και πως αφήσαμε χώρο στη σκοτεινή ύλη να ταξιδεύει τη σκέψη μας; Οι...