Μικρό μου περίμενε να σε χορτάσω, να  γεμίσω απ τη μυρωδιά σου, να κλέψω τη λάμψη σου, να λιώσω απ τα χάδια σου, να λουλουδιάσω απ την ύπαρξή σου. Μη βιάζεσαι να μεγαλώσεις. Τώρα είσαι το παιχνίδι, το κελάρυσμα,το χοροπήδημα, η ξενοιασιά,το τρελοβάπορο. Τώρα τα πρώτα επιτεύγματα, τα πρώτα μπράβο, τώρα ο μικρός μου καθρέφτης, το αντιφέγγισμα του εαυτού μου. Δε σε προλαβαίνω, βιάζεσαι να πετάξεις. Όλα στην ώρα τους, μα άσε λίγη χρονοκαθυστέρηση, να γίνω κι εγώ ο μικρός σου σκαν

Θα σου μιλήσω για δυο φτερά κρυμμένα στην αποθήκη των ονείρων. Καλοβαλμένα. Τόσο σκονισμένα που τα χρόνια τα ’καναν αλμυρά. Θα σου μιλήσω και για δυο χούφτες αγάπη σκορπισμένες σ’ όλο τον ορίζοντα, ναυλωμένες απ’ του ήλιου το φως, ζωσμένες απ’ τον χρόνο. Υπάρχουν σαν να μην υπήρξαν ποτέ, αγγίζοντας τα σύνεφφα μόνο για να μάθουν πότε θα γίνουν βροχή. Ύστερα, μέσα στην καταχνιά των εικόνων, ζωγραφίζω έναν κόσμο αφόρετο, που καλπάζει σαν ζωή στο κατόπι του θανάτου και γεμίζει τη

Το γιασεμί στo παραθύρι της ανθάκια φορτωμένο, με αγάπη μέσα απ ' τη καρδιά της το είχε φυτεμένο. Πόσο πολύ το λάτρευε πρωί -- πρωί ξυπνούσε με κρύο νερό το πότιζε και το γλυκοφιλούσε. Και κείνο όλο κι άνθιζε κρυφά χαμογελούσε, μ " ευωδιά την κέρναγε γλυκά τηνε μεθούσε. Ξένος σιμά του στέκεται σκύβει και το μυρίζει ... το άρωμά του είν ' βάλσαμο, η καρδιά του φτερουγίζει... Αχ , Γιασεμάκι μου ... πληγή έχω αγιάτρευτη, μονάχος δίχως ταίρι, χωρίς αγάπη, χωρίς στοργή χωρίς... ού

Ο Τζον Γουίλοου κοίταξε το πρόσωπό του στον καθρέφτη του μπάνιου. Μαύροι κύκλοι, μάτια βαθουλωμένα στις κόγχες και γκρίζες τρίχες, συνέθεταν τη μάσκα του χρόνου που είχε καλύψει το νεανικό του πρόσωπο. Αναστέναξε κι έριξε λίγο νερό για να ξεπλύνει τη στεναχώρια του. Μόνο που εκείνη είχε στεγνώσει πάνω του. Ήθελε να ουρλιάξει και να σπάσει τον καθρέφτη για να διαλύσει την εικόνα που έβλεπε. Συγκρατήθηκε. Βγήκε από το μπάνιο. Οι πρώτες ακτίνες του πρωινού καλοκαιρινού ήλιου δημ

Βλέπω το χιόνι που πέφτει και τυλίγει ένα γύρο την πλάση. Σαν χθες μου φαίνεται που πηγαίναμε βόλτα αγκαζέ να χαζέψουμε τις χριστουγεννιάτικες βιτρίνες. Μοναδική μου αγάπη, έφυγες πολύ γρήγορα. Και μ’ άφησες εμένα μόνη, ν’ αγναντεύω τον ορίζοντα. Θυμάσαι τα γέλια μας, τα ξενύχτια μας, τις παρέες μας; Τότε που τα πράγματα ήταν απλά και το βλέμμα ξεκάθαρο. Χωρίς δεύτερες σκέψεις. Πόσο μου’ λειψε να καθόμαστε γύρω απ’ το τζάκι, να πίνουμε κρασί και να λέμε ιστορίες.. Σε λίγο χάν

Ηλιοβασίλεμα: Ο Καθρέφτης της Ψυχής Οι άνθρωποι αγαπούν το ηλιοβασίλεμα, γιατί ο ήλιος έρχεται κοντά στο μέτρο των ανθρώπινων πραγμάτων, καθώς χαμηλώνει στον ορίζοντα. Γίνεται δηλαδή κατά κάποιον τρόπο δικός μας, έστω και για λίγο. Μα η γοητεία του δεν περιορίζεται μόνο στην εγγύτητα. Το ηλιοβασίλεμα μάς θυμίζει την περατότητα της ύπαρξης· ότι κάθε φως έχει τη στιγμή του να σβήσει, όπως και κάθε ζωή έχει το δικό της τέλος. Κι όμως, μέσα σε αυτήν την παροδικότητα, γεννιέται μι

Ένας χρόνος πια μακριά σου, τι άλλαξε αναρωτιέμαι…   Τ’ ανθοδοχεία παραμένουν αδειανά,  γυμνά και αδιάφορα, αστόλιστα, τα λες και περιττά…   Τα στόρια βρώμικα, πάντα κατεβασμένα, κρύβουν τη σκόνη, καλύπτουν κάθε φλέβα φωτός, σκεπάζουν στοργικά και ενοχικά, συνάμα, τη ντροπή…   Οι καυτές ακτίνες κάθε πεισματάρη και αλαζόνα ήλιου θα κρυφτούν σαν νυχτώσει… Όπως κάνουν κάθε μέρα…   Γράμματα σκορπισμένα κάτω από την πόρτα Κουβαλούν μηνύματα, μα κανείς δε νοιάζεται πια για αυτά… Σκ

Μετά από αυτή την αναπάντεχη συνάντηση με τον Κυρίλλο και αφού του μίλησε για όλα όσα είχαν συμβεί, ο Βλάσσης γύρισε στο σπίτι του. Η αλήθεια είναι πως του είχε φύγει ένα βάρος από πάνω του και σιγά σιγά το μυστήριο θα έφτανε στο τέλος του. Δεν έπαψε, όμως, να ανησυχεί μήπως αυτοί, που έκαναν ό,τι έκαναν, θα μπορούσαν να γίνουν πιο επικίνδυνοι. Ο Βλάσσης ξάπλωσε στο κρεβάτι του χαμένος στις σκέψεις του. Ήθελε να γίνουν τα πράγματα όπως ήταν πριν, να μην φοβούνται…   Την επόμε

Από την πόλη της Ζακύνθου στην διασταύρωση που στρίβει αριστερά προς Μπόχαλη θα δεις ένα στενό πλακόστρωτο στα δεξιά σου και την πινακίδα Λόφος Στράνη. Διασχίζοντας τα ιερά ελαιόδεντρα φτάνεις στην πύλη του και βρίσκεσαι σε ένα πάρκο με πολλά επίπεδα. Σε αυτό το σύδεντρο εκπυρσοκροτούσε πάντα ένα φως που ανάγκαζε την αιώρηση από σμήνη πουλιών και επιφέροντας μια ανατάραξη ηρεμίας. Κι έπειτα άρχιζε να βρέχει. Ένας φυσικός ερευνητής θα έμενε αποσβολωμένος με τους ιριδισμούς

La notte porta consiglιο"  Ιταλικη παροιμία : Η νύχτα συμβουλάτορας πάνω σε προβληματισμούς κι αποφάσεις ληφθείσες, με διαύγεια, την" επόμενη" μέρα  "Στο σκοτάδι της νύχτας " Παραπατήσαμε αρίφνητα πάνω σε αγενή κράματα αλχημείας  ψηλαφώντας τα χρυσά μόρια της νύχτας και στραβωθήκαμε κατ'επανάληψη  από τις πυκνές θρυαλλίδες της υποκρισίας, ζυγώνοντας το παραπόρτι του φωτός.    Μα η μέρα διαδέχεται τη νύχτα : Σαν τον πάλλευκο χιτώνα που θε να κρύψει τις μελανές κηλίδες  του κακ

Οι ψυχές γονατιστές, η Παναγία παρακαλούσε τον γιο της, η Αγία Τριάδα προσευχή και τάμα, οι Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλας και Ειρήνη να δένουν προσευχές, να σταυρώνουν το μικρό σώμα του παιδιού, εμείς δεν είμαστε εκεί, απαγορεύεται μας είπαν οι γιατροί, Η ζωή του κρεμόταν από μια χρυσή κλωστή, χρυσό, λιβάνι και σμύρνη, τα δώρα στο Άγιο βρέφος από τους 3 Μάγους, θα ζήσει μας είπαν! Και τα δάκρυα ανακούφισης έτρεχαν και έπαιρναν τις χρυσές κλωστές που ο Θεός τις άπλωσε στο σώμα το γι

Τα μάτια μου αλήθεια, τα θωρείς; Πόσα σ'αγαπώ σου λένε Τι τα κοιτάς και δε μιλείς Η τα κοιτάς μόνο σα κλαίνε Δες,δες τα πως γελούν Δες τα άστρα στα δάκρυα τους Πώς σε ζητούν πως καρτερούν Τα δύο σου χείλη στα βλέφαρα τους Ηλιοβασίλεμα γίνονται χρυσό Εσύ,εσύ σαν τα θαυμάζεις Άπατος βυθός τα σ'αγαπώ Στα κάστρα σου σαν τα ανεβάζεις Γιατί τα μάτια σου αγάπησα Τους δύο σου ήλιους σαν κοιτάζω Στα δύο μου μάτια διάβασε Πώς τη Ρότα της γης για σε αλλάζω Θαλασσινή Από την καλντέρα της

Αν την ντύσεις ζεστά θα έρθει να κουρνιάσει μέσα στη ψυχή σου, αν την καλέσεις με φωνή γλυκιά θα έρθει τρέχοντας, να κοιταχτείτε αντικρυστά και ο ήλιος θα δύσει, αν βγεις μέσα στο χιονιά και την ψάχνεις θα σε βρει αυτή πρώτη, αν χάθηκες μέσα στα μονοπάτια της φύσης, προχώρα , εκεί που ακούς νερά να τρέχουν, εκεί θα την βρεις, αν περπατήσεις στην ακτή, βουτήξεις μέσα στην θάλασσα, σε παρασύρει στα βαθιά θα σε σώσει, αν σε φωνάξει την ανατολή πήγαινε, πάρτην από το χέρι και

Κάθισα πλάι της, ακούγοντας τους παφλασμούς της. Προσπάθησα να ξεχαστώ στα κύματα της, να χαθεί λίγο η σκέψη μου από τα τόσα που ταλαντεύουν το μυαλό μου. Γιατί; Γιατί να έρθεις; Αν δεν θα εμένες, γιατί ήρθες; Βυθίζομαι στης θάλασσας τα άγρια κύματα να απαντήσω τα γιατί μου! Μένουν αναπάντητα. Με άφησες απλόχερα να δώσω συναισθήματα γνήσια, παρθένα και πρωτόγνωρα και για τους δύο μας. Από εσένα πήρα σιωπή, αλμυρά συναισθήματα όπως της θάλασσας την αλμύρα · αυτής που δίνω τώρα

Εγώ κι εσύ τετ-α-τετ στου καιρού το καφέ  χωρίς προσωπεία και πλάνα εφέ. Δυο ατυχείς της ζωής εραστές, δυο βάρδοι αγάπης του χθες...  Δυο φλιτζάνια από γκρι οπαλίνα με μπορντούρα δυο άλικα κρίνα. Δυο σιωπές για σνακ στο τραπέζι  κι ένα αντίο ρετρό στο πικ- απ,  πικρό ρεφρέν η βελόνα να παίζει... Με κοιτάς, σε κοιτώ... Δυο όψεις θλιμμένες.  Δυο φιγούρες σε καρτ-ποστάλ ξεχασμένες...  Σε κοιτώ με κοιτάς και τα χείλη σιωπούνε Λουφάξαν οι λέξεις που θέλαν να πούνε. Η καρδιά μου δι

Κυρίαρχος η θλίψη, η ανεργία κάνει παρέλαση, πρόσωπα δακρυσμένα, ψυχές σκαμμένες από την κατάθλιψη, χέρια απλωμένα για βοήθεια, πόδια να πάλλονται σαν εκκρεμές, παιδιά να χάνονται, σε εκρήξεις ουσιών κι οι ασθενείς να συνωστίζονται σε εφημερίες, ενώ τα τύμπανα να χτυπούν ρυθμικά. Μια ξαφνική και καταρακτώδης βροχή μας εξαγνίζει στιγμιαία. Όμως η πόλη κοιμάται κι οι φατρίες αλωνίζουν. Δεν ζούμε σε μια κοινωνία αγγέλων οι ψυχές βοούν, κράζουν απελπισμένα, ζητούν βοήθεια, την πο

Νύχια γαμψά εμπήχτηκαν στους βρόγχους της φλεγόμενης καρδιάς. Έπεα ανέμισαν, τελάληδες της απάτης, απαύγασμα αισθημάτων ανορθόδοξων. Μάχης συνέπεια, αγωνίας απάνθισμα, φθόνου φωνή μέσα στο ερωτικό παραμιλητό και τους ανασασμούς της ζωής, που φεύγει κυνηγημένη από τους επίδοξους εραστές της. Κόβεται, αργά η αορτή, και το αίμα γλυκόξινο πνίγει με το χρώμα και τη γεύση του τις αντοχές. Μαρία Καραθανάση 🌹

Έχω φτερά να πετάξω· μεγάλα, κάτασπρα φτερά που θα σηκώσουν και τους δυο μας πολύ ψηλά — ίσαμε τον ουρανό και ακόμα πιο ψηλά —  ίσαμε τον ήλιο! Μα γιατί γελάς;… George Kastrounis 🌹 («Εκτός Ορίων», Εκδ. 24γράμματα)

Λέξεις στροβιλίζουν το μυαλό μου. Λόγια που ειπώθηκαν. Λόγια που δεν ξεστόμισα ποτέ. Μυστικά και λάθη. Σωστά και πάθη. Μέσα στου μυαλού μου το σκοτάδι ψάχνω να βρω την άκρη. Σιωπή. Σιωπή και κρύο. Το σώμα μου αρχίζει να παγώνει. Το αίμα ψάχνει λίγη ζεστασιά την καρδιά να κρατήσει για να μην πάψει να χτυπά. Ο χρόνος τελειώνει. Τικ-Τακ, τικ -τακ το ρολόι χτυπά. Δώδεκα πάλι. Μεσάνυχτα. Η ώρα των ψυχών. Η ώρα των αγγέλων και των δαιμόνων. Στη μέση εγώ. Κι απέναντι μου ένα κενό. Θ

Τα όνειρα μας στο σκοτάδι ερημικά, στη λήκυθο της Ιστορίας αιχμάλωτα. Τα συναισθήματα μας σπαραχτικά, στου χαμού την άβυσσο ευάλωτα. Τα δεκάτισε η φαύλη αισχρότητα, σιγολιώνουν σαν δακρυστάλαχτα κεριά. Τα επισκίασε η σκαιή δολιότητα, πονόφυρτη πικραλίδα στην καρδιά. Του έρμου κόσμου τα πολύπαθα δεινά, κατασπαραγμένα, θλιμμένα πουλιά. Της αμείλικτης εξουσίας τα θεριακά, στο λαιμό, μας πέρασαν πνιγηρή θηλειά. Κεφαλοκαύκια που άχυρα γεμίζουν, τα αρπαχτικά γεράκια αθώων ψυχών αν

Θέλουμε να ταξιδέψουμε μακριά, μα μένουμε να διπλώνουμε χαρτί• καραβάκια πρόχειρα που στο πρώτο ρεύμα μουσκεύουν, σκίζονται, αρπάζουν φωτιά. Ονειρευόμαστε την ευτυχία άγρυπνοι, μα κάπως βαραίνουν τα βλέφαρα και πέφτουμε σε ύπνο νεκρώσιμο. Ξέρουμε πως ο χρόνος γλιστράει πάντα σαν άνεμος, μα τον κυνηγάμε μάταια βιαστικά• στο μεταξύ, με αυτήν μας την εμμονή στήνουμε παγίδες στις στιγμές μας. Ερωτευόμαστε μια πεταλούδα και καταλήγουμε με ένα γυάλινο ομοίωμα που διαλύεται στην πρώ

Φορές που η ζωή γίνεται δύσβατη, ανάσες κομμένες παλεύουν να  σηκωθούν, από ένα καρότσι. Ρόδες που ξέρουν πως πονάει η ψυχή. Μα οδηγούν, βγάζουν φτερά να χαρίσουν τη βόλεψη στον θαρραλέο άνθρωπο. Λύπη,θυμός για αυτούς που κοιτούν παράξενα. Μα δεν είναι ανάπηρος, είναι ηθοποιός εποχής. Τέχνη και πάλη, πορεύονται μαζί ισορροπώντας το σώμα και την ψυχή. Ο ήρωας δίνει τη δική του   παρουσία καθημερινά.  Μονολογεί θαρετά μία λέξη... Λέει με δύναμη: "Μπορώ". Δεν τον καθορίζει η αδ

Πολλά σωστά στη ζωή αποδεικνύονται λάθος. Αμέτρητα λάθη μέσα στα πάθος της αναζήτησης. Όλα για ένα άγγιγμα πάθους με την ελπίδα στις ηλιόλουστες πτυχές του έρωτα να καταλήξουν τελικά οι καρδιές στην σωτηρία. Ψυχή και σώμα ψάχνει απεγνωσμένα την ευτυχία. Εγώ κρατάω μόνο την ελπίδα Αντιστέκομαι,στην πρόκληση, Προσμένοντας τον έρωτα σου. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Έσερνε βαριανασαίνονταςτο νιόκοπο έλατο στο πετρωμένο μονοπάτι και με μεγαλύτερη δυσκολία, έσερνε στην πλάτη του τα εβδομήντα του χρόνια. Ένας κατάμαυρος, πένθιμος ίσκιος σκέπασε τον τόπο ολοτρίγυρα, και συγχρόνως άρχισε να αγριεύει η επέλαση του βοριά και να πέφτουν οι πρώτες νιφάδες. Το ξεροβόρι μαστίγωνε μια γυροβολιά τα δέντρα και τα πετρωμένα βράχια και μετά έσερνε την κοφτερή λεπίδα του στο πρόσωπό του και του πάγωνε την ανάσα. Μες στο χιονιά,γεννήθηκες Χριστέ μου, μο