ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΣΤΑΥΡΟΥ

Μου αρκούσε να είμαι ένα μικρό Χριστουγεννιάτικο στολίδι στην πίσω πλευρά του Χριστουγεννιάτικου δέντρου σου Σε εκείνη την μεριά που μπαίνουν τα λιγότερο φανταχτερά στολιδια,  τα πιο παλιά,  αυτά που έχεις βαρεθεί. Τελικά επέλεξες να με αγνοήσεις ολοκληρωτικά Να με λησμονήσεις Να με παραπετάξεις Τι κρίμα... Θα ελαμπα κάθε μέρα μόνο για το χατήρι σου Θα φωτιζα όλες τις χαρούμενες στιγμές σου Δεν τα κατάφερα Εμεινα στολίδι άχρηστο στα χέρια σου Ένα λαμπερό Τίποτα Χωρίς Χριστούγεννα, χωρίς...

Ξύπνησα ζαλισμένη από το ενοχλητικό κουδούνισμα του τηλεφώνου. Αναζήτησα τα γυαλιά μου στο κομοδίνο δίπλα μου…δεν τα βρήκα και σηκώθηκα με προσοχή από το κρεβάτι με την ελπίδα ότι, στο μεταξύ, αυτός που τηλεφωνεί θα βαρεθεί και θα το κλείσει. Χωρίς τα γυαλιά μου δεν μπορούσα να δω τι ώρα είναι, σίγουρα ήταν πρωί όμως, γιατί το δωμάτιο φωτιζόταν αρκετά. Αλίμονο, ποιος τηλεφωνεί με τόση επιμονή Κυριακή πρωί; Τα Κυριακάτικα πρωινά είναι δύσκολα στο ξύπνημα στα χρόνια της νιότης και της...

Ένας χρόνος πια μακριά σου, τι άλλαξε αναρωτιέμαι…   Τ’ ανθοδοχεία παραμένουν αδειανά,  γυμνά και αδιάφορα, αστόλιστα, τα λες και περιττά…   Τα στόρια βρώμικα, πάντα κατεβασμένα, κρύβουν τη σκόνη, καλύπτουν κάθε φλέβα φωτός, σκεπάζουν στοργικά και ενοχικά, συνάμα, τη ντροπή…   Οι καυτές ακτίνες κάθε πεισματάρη και αλαζόνα ήλιου θα κρυφτούν σαν νυχτώσει… Όπως κάνουν κάθε μέρα…   Γράμματα σκορπισμένα κάτω από την πόρτα Κουβαλούν μηνύματα, μα κανείς δε νοιάζεται πια για αυτά… Σκέψεις που...