ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΙΒΕΛΕΚΟΣ

Έπραξα λίγα, ενώ είπα πολλά. Ποινή μου να φοβάμαι τη σκιά μου όπως όταν ήμουνα μικρό παιδί. Τόσο τρομακτική η μοναξιά μου... Και μέσα σ’ αυτήν όλο σκέφτομαι... Σε σκέφτομαι και συλλογίζομαι πως ό,τι μπορώ να αισθάνομαι είναι πιο δικό μου από ποτέ και ανήκει σ’ εμένα πιο πολύ απ’ οποιαδήποτε άλλη ψυχή. Μοιάζει να έχω διάσπαση προσοχής, αφού μου την έκλεψες όλη εσύ. Λάθη, σωστά, όλα ένα κουβάρι... Αχ, πόσο τρομακτική η σιωπή σου... Κολλημένος είμαι στο παρελθόν και φαντασιώνομαι το μέλλον∙...

Μας φαντάζομαι μαζί, να μπορώ να σου δοθώ. Να καλπάζουμε μαζί σαν χρυσαφένια άλογα σε αχανείς εκτάσεις με καταπράσινο χορτάρι. Μου έλειψε το κοίταγμά σου. Μόνο στα μάτια τα δικά σου δεν έβλεπα δεύτερες σκέψεις να περνάνε από πίσω τους. Μου έλειψε το φίλημά σου. Μόνο στα χείλια τα δικά σου βρήκα όλες τις γλυκές γεύσεις να περπατάνε απάνω τους. Μας φαντάζομαι μαζί, να μπορώ να σου δώσω ό,τι πιο πολύτιμο σου ’χω καλά φυλαγμένο στα κελάρια της καρδιάς που δεν άφησα άλλον να κουρσέψει. Είσαι ο...

Έτσι όπως σε κοιτώ και δεν είναι πιστευτό, με του φεγγαριού το φως να πέφτει πάνω σου, χαϊδεύοντάς σου τα μαλλιά και μυρίζοντας τ’ άρωμά σου, από μέσα μου τον Θεό ευχαριστώ για το δώρο της ζωής αυτό. Νιώθω σαν να μου χάρισαν τον κόσμο όλο... Από την πληγή δε στάζει πια αίμα άλλο. Δύο ποτήρια τσουγκρίζουν στην υγειά του έρωτα... Η τέως αταξίδευτη ψυχή μου στα πέρατα. Τριγύρω μου ανθίζουνε κάθε λογής λουλούδια... Δεν ακούω μοιρολόγια, μόνο χαράς τραγούδια. Έτσι όπως σε κρατώ και δεν είναι...