Ένας χρόνος πια μακριά σου...

Ένας χρόνος πια μακριά σου,

τι άλλαξε αναρωτιέμαι…

Τ’ ανθοδοχεία παραμένουν αδειανά, 

γυμνά και αδιάφορα, αστόλιστα,

τα λες και περιττά…

Τα στόρια βρώμικα, πάντα κατεβασμένα,

κρύβουν τη σκόνη,

καλύπτουν κάθε φλέβα φωτός,

σκεπάζουν στοργικά και ενοχικά, συνάμα, τη ντροπή…

Οι καυτές ακτίνες κάθε πεισματάρη και αλαζόνα ήλιου

θα κρυφτούν σαν νυχτώσει…

Όπως κάνουν κάθε μέρα…

Γράμματα σκορπισμένα κάτω από την πόρτα

Κουβαλούν μηνύματα, μα κανείς δε νοιάζεται πια για αυτά…

Σκέψεις που αναμετρώνται με τις λέξεις και πάντα χάνουν 

λίγο πριν το τέλος μιας μάχης προσυμφωνημένης…

Μυρωδιά κλεισούρας και μούχλας

Άρωμα γνωστό, σαν κι αυτό της φυγής,

σαν κι αυτό της εγκατάλειψης…

Το σιχαίνεσαι και το λατρεύεις την ίδια στιγμή.

Αμαρτία και συγχώρεση, αρρώστια και γιατρειά,

δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Υπάρχουν μόνο μαζί, ποτέ χωριστά…

Ένας χρόνος πια μακριά σου,

Ή μια ζωή ολόκληρη;

Δεν μπορώ ν' αποφασίσω,

Τρέμω να παραδεχτώ

πως μάλλον δεν άλλαξε τίποτα…

Λιλή Σταύρου 🌹